... Çfarë agoraje?
Duke marrë shkas nga një botim i Institutit Shqiptar të Medias, çdo të shtunë hapet rubrika Gazetaria dhe jeta publike, përse dhënia e lajmit nuk është e mjaftueshme, duke vënë përballë realitetin tonë
N Greqin e lasht, agora prfaqsonte me shum sesa vetm nj treg shitjeje. N Evrop dhe n vitet e para t ekzistencs s Shteteve t Bashkuara t Ameriks portet dhe ambientet e tyre ofronin nj agora t nj lloji jo zyrtar, por megjithat ato ishin vende ku merrej nj informacion i freskt dhe krijohej mundsia pr t diskutuar pr dobishmrin e tij. Kur gazetat u bn t lira dhe t zakonshme, pamfletet, gazetat, revistat dhe librat ofruan nj agora q ishte fizikisht e shprndar, por n t njjtn koh edhe e prbashkt, publike dhe potencialisht efektive. Kshtu u b teorikisht e mundur pr agoran q t funksionoj n trsi dhe pa kufizime. Shtimi i pranis s informacionit, shtimi i komunikimit si dhe lvizshmria e ofruar prej transportit mekanik e liruan ndrlidhjen njerzore prej kufizimeve fizike. Por megjithat, dika perverse ndodhi: N vend q t na lidhte, mrekullia e shtimit t informacionit, komunikacioni dhe transporti na pran.
T rrmbyer nga etja pr t prfituar nga lirimi prej kufizimeve t vendit dhe t
kohs, ne e lam pas avantazhin kryesor q kishin ofruar kto kufizime: komunitetin vendas si qendr t jets; vendin gjeografik ku afrsia, ngjashmria dhe lidhjet i bnin si t detyrueshme ashtu edhe t mundshme zgjidhjet e problemeve.
Trheqja n nj izolim t vendosur ndoshta vetm sapo ka filluar. Informacioni i internetit (Superhighway) i shekullit t 21-t, q, n formn e vet dhe m bruto, prbn fenomenin diametralisht t kundrt me agoran, mund ta grryej akoma edhe m tepr konceptin e komunitetit, n kuadrin e t cilit merr frym demokracia. Nj gj e till mbetet ende nj pyetje e hapur. Ndrlidhja krijon mundsi pr ndrtimin e komuniteteve t vrteta t llojeve t ndryshme, por eksperienca paraprake tregon se t gjitha ato komunitete q nuk jan t ndrlidhura gjeografikisht, jan jashtzakonisht t specializuara n karakteristikat dhe shqetsimet e tyre. Mungesa e agorave t reja dhe efikase i bashkohet sasis s konsiderueshme t informacionit pr t penguar debatet publike, t cilat synojn t marrin vendime pr zgjidhjen e shtjeve t vshtira, apo ndoshta edhe t pamundura.
Pr momentin, t paktn, gazetaria e ruan mundsin q t njoh, t ruaj dhe n rast se sht e nevojshme, edhe t krijoj agora ku shtjet publike mund t diskutohen dhe ndoshta edhe t zgjidhen. Sigurisht faqet editoriale dhe ato t analizave prbjn nj form rudimentare t agoras. Disa gazeta, n mesin e viteve 1990, jan larguar trsisht prtej ktij formati, duke krijuar nj form m t organizuar debati, si n faqet e brendshme, ashtu edhe jasht tyre, n vet radht e komunitetit.
Disa gazetar tradicionalist e kundrshtojn kt mnyr veprimi, por pa t drejt. N rast se nj bashksi (apo nj komb) tregon shenja t pamundsis, apo mungess s dshirs pr t’u angazhuar n trajtimin e nj problemi, a sht detyra e gazetarit q vetm thjesht ta regjistroj kt dshtim? E thn ndryshe, a sht detyra kryesore e gazetarit t qndroj i shkputur, diku n nj mal t largt dhe t regjistroj fundin e bots, duke pasur si prgjegjsi vetm regjistrimin e sakt t kohs dhe dits kur ka ndodhur ngjarja?
Pa angazhimin aktiv publik n shtjet e prditshme, pra pa pasur agora t prshtatshme, vet demokracia nuk mund t funksionoj.