Fuqia kercenuese e te keqes
Shqiperia kaloi 46 vjet ne regjim totalitar. Modeli shqiptar ishte unik ne ashpersine natyren ekstreme organizimin pyramidal shteteror perndjekjen kolektive klasore dhe mekanizmin shteteror e publik te dhunes.
Ne krye te piramides ishte diktatori prane tij Byroja Politike me tej strukturabesnike e PPSH dhe paralelisht struktura e dhunes simbolizuar
nga Sigurimi i Shtetit. Me renien e sistemit komunist ra edhe piramida shteterore e tij u shperbe PPSH dhe sigurimi dhe me kalimin e viteve vete
komunistet nisen nje gare publike me kujtime disidente e distancimi nga sistemi i kaluar. Ata qe me bindje ose detyrim shkaktuan viktima ne demokraci moren rolin e viktimes ata qe bene karriere duke mbushur me njerez te pafajshem burgjet apo kampet e internimit ne sistemin e ri vrapuan te marrin poste politike e partiake te dominojne biznesin dhe debatet publike te rishkruajne historine dhe te krijojne me cdo cmim nje identitet te ri per veten dhe jeten e tyre. Shqiperia e vitit 2012 ka ndryshuar shume nga 1990 ka shume pallate te reja shume biznese shume rruge e makina shume zhurme dhe liri por ne raport me identitetin moral dhe me te kaluaren - mbetet ende ne hapat e pare. Shqiperia e vitit 2012 dominohet nga nje klase politike e lindur rritur dhe edukuar ne regjimin e vjeter madje edhe e promovuar ne karriere politike ne diktature. Shqiperia e vitit 2012 mbetet ende peng i te njejtave mentaliteteve te perndjekjes dhe etiketimit politik te refuzimit te votes dhe mendimit ndryshe te pafuqise per ta ndare partine qeverisese te radhes nga shteti si dhe te aftesise per te mbajtur ne kembe nje sistem antivlere - burim kryesor i krizes shoqerore te tranzicionit.
Ja per shembull askund ne Europen Lindore nuk shkruhet e botohet as shume me admirim e kujtime pozitive per diktaturen diktatorin e bashkepunetoret e tij sesa ne Shqiperi. Askund nuk gjen aq libra personale me kujtime nga ish funksionare te larte te regjimit thelbi i te cilave eshte ngritja ne pedestal e karrieres se tyre evokimi i kujtimeve personale me diktatorin apo mekanizmat e tij te dhunes si dhe njeheresh denigrimi i gjithckaje positive qe perfaqeson demokracia dhe modeli gjysemdemokratik qe ndjek Shqiperia prej 1990.
Vetem ne Shqiperi mund te ndodhe qe diten e pluralizmit te mbushim ekranet me kujtimet e diktatorit te fundit ne diten e clirimit te mbushim lajmet me kujtimet lapidare te atyre qe pasi vrane kundershtaret politike vrane edhe shoket e tyre te luftes ne diten e pavaresise se Kosoves te mbushin gazetat me gjoja planet e luftes te regjimit komunist per clirimin e Kosoves etj. Kudo ne Europen Lindore do te ishte e papranueshme psh qe nje eksponent criminal i sigurimit te shtetit i famshem per perndjekjen e elites intelekturale e akademike te Tiranes te kete kurajon sic ndodhi keto dite qe pas dy dekadash te baltose ne publik shtetin demokratik diplomacine dhe politiken integruese shqiptare te 20 viteve te fundit. Ne
Gjermanine Lindore njerez te tille kane zgjedhur faljen publike terheqjen nga jeta publike emigrimin ose rrefimin ne gjykata kurse ne Shqiperi ata jo vetem refuzuan faljen apo rrefimin por u bene e vijojne te jene protagoniste te politikes vendimmarrese here ne qeveri here ne parlament here ne diplomaci here ne institucione dhe gjithehere ne mediat publike. Perpjekja e tyre per ti bere gjithe shqiptaret bashkefajtor per fajet e tyre dhe bashkevuajtes per vuajtjet e viktimave te tyre eshte sa antihumane jo e drejte aq edhe e padenje dhe poshteruese per nje shoqeri te lire.
Ky shembull poshterues i baltosjes se moralit publik dhe hapesirave qe ofron demokracia i denigrimit te konceptit te mases dhe ndergjegjes qytetare i hymnizimit te se keqes dhe per rrjedhoje i mbajtjes edhe me tej te shoqerise dhe vendit si peng i te kaluares peng i iluzioneve mashtruese dhe mentaliteteve inkriminuese - perben nje prej arsyeve kryesore pse Shqiperia ndodhet ende ne krize identiteti krize shtetfunksionimi dhe krize te thelle morale perfaqesimi. Nje shoqeri pa kujtese pa ndjesi ndaj te keqes pa force per tu distancuar prej saj pa aftesi per te reflektuar ndaj gabimeve te saj pa vullnet per te ndryshuar pa kurajo dhe vizion
per te zgjedhur rrugen e duhur - rrezikon te vetdenohet per te mbetur pafundesisht nje shoqeri parademokratike tranzicioni dhe e destinuar te rrezikoje edhe te ardhmen e saj.
Ne krye te piramides ishte diktatori prane tij Byroja Politike me tej strukturabesnike e PPSH dhe paralelisht struktura e dhunes simbolizuar
nga Sigurimi i Shtetit. Me renien e sistemit komunist ra edhe piramida shteterore e tij u shperbe PPSH dhe sigurimi dhe me kalimin e viteve vete
komunistet nisen nje gare publike me kujtime disidente e distancimi nga sistemi i kaluar. Ata qe me bindje ose detyrim shkaktuan viktima ne demokraci moren rolin e viktimes ata qe bene karriere duke mbushur me njerez te pafajshem burgjet apo kampet e internimit ne sistemin e ri vrapuan te marrin poste politike e partiake te dominojne biznesin dhe debatet publike te rishkruajne historine dhe te krijojne me cdo cmim nje identitet te ri per veten dhe jeten e tyre. Shqiperia e vitit 2012 ka ndryshuar shume nga 1990 ka shume pallate te reja shume biznese shume rruge e makina shume zhurme dhe liri por ne raport me identitetin moral dhe me te kaluaren - mbetet ende ne hapat e pare. Shqiperia e vitit 2012 dominohet nga nje klase politike e lindur rritur dhe edukuar ne regjimin e vjeter madje edhe e promovuar ne karriere politike ne diktature. Shqiperia e vitit 2012 mbetet ende peng i te njejtave mentaliteteve te perndjekjes dhe etiketimit politik te refuzimit te votes dhe mendimit ndryshe te pafuqise per ta ndare partine qeverisese te radhes nga shteti si dhe te aftesise per te mbajtur ne kembe nje sistem antivlere - burim kryesor i krizes shoqerore te tranzicionit.
Ja per shembull askund ne Europen Lindore nuk shkruhet e botohet as shume me admirim e kujtime pozitive per diktaturen diktatorin e bashkepunetoret e tij sesa ne Shqiperi. Askund nuk gjen aq libra personale me kujtime nga ish funksionare te larte te regjimit thelbi i te cilave eshte ngritja ne pedestal e karrieres se tyre evokimi i kujtimeve personale me diktatorin apo mekanizmat e tij te dhunes si dhe njeheresh denigrimi i gjithckaje positive qe perfaqeson demokracia dhe modeli gjysemdemokratik qe ndjek Shqiperia prej 1990.
Vetem ne Shqiperi mund te ndodhe qe diten e pluralizmit te mbushim ekranet me kujtimet e diktatorit te fundit ne diten e clirimit te mbushim lajmet me kujtimet lapidare te atyre qe pasi vrane kundershtaret politike vrane edhe shoket e tyre te luftes ne diten e pavaresise se Kosoves te mbushin gazetat me gjoja planet e luftes te regjimit komunist per clirimin e Kosoves etj. Kudo ne Europen Lindore do te ishte e papranueshme psh qe nje eksponent criminal i sigurimit te shtetit i famshem per perndjekjen e elites intelekturale e akademike te Tiranes te kete kurajon sic ndodhi keto dite qe pas dy dekadash te baltose ne publik shtetin demokratik diplomacine dhe politiken integruese shqiptare te 20 viteve te fundit. Ne
Gjermanine Lindore njerez te tille kane zgjedhur faljen publike terheqjen nga jeta publike emigrimin ose rrefimin ne gjykata kurse ne Shqiperi ata jo vetem refuzuan faljen apo rrefimin por u bene e vijojne te jene protagoniste te politikes vendimmarrese here ne qeveri here ne parlament here ne diplomaci here ne institucione dhe gjithehere ne mediat publike. Perpjekja e tyre per ti bere gjithe shqiptaret bashkefajtor per fajet e tyre dhe bashkevuajtes per vuajtjet e viktimave te tyre eshte sa antihumane jo e drejte aq edhe e padenje dhe poshteruese per nje shoqeri te lire.
Ky shembull poshterues i baltosjes se moralit publik dhe hapesirave qe ofron demokracia i denigrimit te konceptit te mases dhe ndergjegjes qytetare i hymnizimit te se keqes dhe per rrjedhoje i mbajtjes edhe me tej te shoqerise dhe vendit si peng i te kaluares peng i iluzioneve mashtruese dhe mentaliteteve inkriminuese - perben nje prej arsyeve kryesore pse Shqiperia ndodhet ende ne krize identiteti krize shtetfunksionimi dhe krize te thelle morale perfaqesimi. Nje shoqeri pa kujtese pa ndjesi ndaj te keqes pa force per tu distancuar prej saj pa aftesi per te reflektuar ndaj gabimeve te saj pa vullnet per te ndryshuar pa kurajo dhe vizion
per te zgjedhur rrugen e duhur - rrezikon te vetdenohet per te mbetur pafundesisht nje shoqeri parademokratike tranzicioni dhe e destinuar te rrezikoje edhe te ardhmen e saj.