Milan, rrugëtimi i Allegrit: nga ëndrra e titullit te makthi Europa League

Nga 25 maji 2025 deri më 30 maj 2026, bota ndryshoi në shtëpinë e  Milanit. Pak më pak se një vit më parë, Max Allegri u zyrtarizua si trajneri i ri i kuqezinjve, njeriu që do të rindërtonte ekipin. Megjithatë, pas më pak se 12 muajsh, trajneri toskan u shkarkua nga detyrat e tij. Të njëjtin fat kishin edhe drejtuesit, nga Igli Tare te Giorgio Furlani, Geoffrey Moncada dhe Gerry Cardinale. Një dënim kolektiv për dështimin sportiv të këtij sezoni.

Megjithatë, dukej se Milani, nën drejtimin e Max-it, e kishte gjetur liderin e tij. E gjithë gjysma e parë e sezonit, të paktën për sa i përket rezultateve, dukej se e sugjeronte këtë. Aq shumë saqë pas fitores së kthimit në derbi kundër Interit në fillim të marsit, u fol për një titull (zikaltërit ishin pesë pikë larg). Megjithatë, që nga ai moment, në mënyrë paradoksale, errësira ra mbi kuqezinjtë: në dhjetë ndeshjet e ardhshme, ata regjistruan vetëm tre fitore (kundër Torinos, Veronës dhe Genoas), një barazim kundër Juventusit dhe gjashtë humbje (Lazio, Napoli, Udinese, Sassuolo, Atalanta dhe Cagliari).

Një kolaps i pabesueshëm duke pasur parasysh se në gjysmën e parë të sezonit, klubi kishte arritur 24 rezultate pozitive radhazi, midis humbjes në ndeshjen e tyre të parë në Serie A kundër Cremonese dhe humbjes kundër Parmës. Megjithatë, deri në humbjen në shtëpi kundër Cagliarit, pozicioni i Max dukej ende i fortë.

Disa ditë më parë, Cardinale dukej i vendosur të rindërtonte nën drejtimin e Allegrit. Por dështimi për t’u kualifikuar për Ligën e Kampionëve ishte faktori vendimtar për shkarkimin e trajnerit. Në fund të fundit, rikthimi në katër vendet e para ishte objektivi që ata e kishin reklamuar që nga fillimi i sezonit.

Në total, gjatë periudhës së dytë të Allegrit, trajneri i udhëhoqi kuqezinjtë për 42 ndeshje: 22 fitore, 10 barazime dhe 10 humbje. Ata përfunduan të pestët në ligë, të eliminuar në raundin e 16 të Kupës së Italisë dhe në gjysmëfinalet e Superkupës.