PNAC, "Dyqani" që po mbyllet!
Duke rrjedhur ngjarjet në një pikë ku nuk mund të kontrollohet më gjendja aktuale në Irak, ato rrethe dhe ata të cilët nxitën që të sulmohej, t`i hapej luftë e të pushtohej Iraku, ngadalë ngadalë filluan që të mos duken më dhe po mundohen të bëjnë që të harrohet ekzistenca e tyre.
Sipas lajmeve një nga këto rrethe më të rëndësishme që është PNAC (Project for the New American Century) i cili njihet si ‘ Projekti Amerikan i Shekullit te Ri’ ka vendosur që ta mbyllë zyrën e tij me adresë në Rrugën 17 te Uashingtonit. Deri para pak kohësh ishte një zyrë që kishte goxha veprimtari, një vend ku ishin të shumtë ata të cilët hynin e dilnin, sot punon vetëm një punonjës i cili merret me punët dytësore. Dhe faqja e internetit të PNAC-së është kthyer pothuajse në një faqe fantazëm ku si shërbim e-maili punon vetëm ajo me zë.
PNAC ja ishte një nga organizatat me një pjesmarrje të madhe mendimesh qe udhëhiqte lëvizjen ‘konservatoret e rinj’ e njohur dhe si ‘neo-xhon’ ët . Qëllimi i tyre i parë që ata parashtruan ishte të punonin për të zënë vend politikat dhe vlerat e ‘ konservatorëve të vërtetë’ në Partinë Republikane dhe gjithë Amerikën. Ndërsa krahu i zbatimit të këtij qëllimi për politikën e jashtme të Amerikës në veçanti për të vendosur vlerat demokratike në Lindjen e Mesme, mbështetej në principet e ribërjes dhe një dizenjimi nga e para për këtë zonë. Në lidhje me këtë Iraku ishte qëllimi kryesor i parë i PNAC-së. Kështu që PNAC-ja e në letrën që i dergoi Presidentit Klinton më 26 Janar 1998 Irakun e treguan si qëllimin e tyre të parë. Në këtë letër që ndodhet para meje gjatë kësaj kohe që po shkruaj këtë shkrim, në një vënd të saj thuhet se:
‘.....Duke vërejtur madhësinë e rrezikut, politika e sotme që po ndiqet në lidhje me bashkëpunimin e Saddam Huseinit dhe suksesit te vendosmërisë së ortakëve të koalicionit, është e pamjaftushme e në gjendje të rrezikshme. Strategjia e vetme e pranueshme është ajo që ti heqim mundësine Irakut për të përdorur armët kimike apo mundësinë e kërcënimit prej tyre. Për arsye se diplomacia është e pasuksesshme, nënkuptojmë që për një periudhë të afërme të kalojmë në veprime ushtarake; dhe në një periudhë më të larget të përmbysim regjimin e Saddam Huseinit. Për këtë gjë duhet që të jetë primare qëllimi i politikës së jashtme Amerikane. Ne kërkojmë prej jush që të mëndoni për këtë qëllim dhe ti ktheni vëmendjen qeverisë suaj rreth strategjisë së pëermbysjes së regjimit të Saddam Huseinit. Kjo gjë kërkon që veprimet diplomatike,politike dhe ato ushtarake të ecin si një trup i vetëm. Ne jemi në dijeni të vështirësisë dhe rëziqeve që sjell zbatimi i këtyre politikave; por besojmë se rreziqet e moszbatimit të këtyre polikave do jetë më i madh.’
Në këtë letër qe merr pjesë politika e cila nuk u përvetesua nga presidenti Klinton por u vu në zbatim duke u futur në luftë në kohën e Presidentit W.Bush gjenden firmat e këtyre emrave: Elliot Abrams, Richard L.Armitage, William Bennet, Jeffrey Bergner, John Bolton, Paula Dobriansky, Francis Fukuyama,Robert Kagan, Zalmay Halilzad, William Kristol, Richard Perle, Peter W. Rodman, Donald Rumsfeld, William Shneider, Vin Veber, Paul D. Wolfowitz , R.James Woolsey dhe Robert B. Zoellick.
Një pjesë e mirë e tyre janë emra të njohur. Një pjesë e tyre ose u tëhoqën me dëshirën e tyre nga skena ose u detyruan të tërhiqeshin. Prej atyre që mbetën të detyruar të tërhiqeshin ishin Rumsfeldi që dha dorëheqjen nga Mininistria e Mbrojtjes muajin qe shkoi, Perle që u nda vitin që shkoi nga Keshilli i Mbrojtjes dhe Boltoni i cili u largua si përfaqësus i Amerikës nga Kombet e Bashkuara; Zalmay Halilzad me origjinë Afgane, Zoellick, Abrams janë ende në skenë. Kurse Wolfitzi luan në një skenë tjetër si president i Bankës Botërore.
Një pjesë e këtyre emrave që nxitën luftën në Irak, nuk nguten te fajësojnë dhe Presidentin Bush për vendimin e luftës ndërsa disa të tjerë nuk para duken rrotull dhe nuk flasin për tu bërë të harruar për momentin. E disa te tjerë i kanë gjetur vetes një vënd tjetër apo nje ‘dyqan’ tjetër e që prej këtëj mundohen që të shesin të njëjtat këngë te tyre duke i thënë në një version tjetër. Shkurtimisht ky ‘dyqan’ është një organizatë mëndimesh e njohur si AEI.
PNAC ja si e thashë dhe në fillim ‘nga që ska me punë’ po i mbyll qepenat e dyqanit duke u munduar që të harrohet....
Përgatiti, Roland Çinari
Sipas lajmeve një nga këto rrethe më të rëndësishme që është PNAC (Project for the New American Century) i cili njihet si ‘ Projekti Amerikan i Shekullit te Ri’ ka vendosur që ta mbyllë zyrën e tij me adresë në Rrugën 17 te Uashingtonit. Deri para pak kohësh ishte një zyrë që kishte goxha veprimtari, një vend ku ishin të shumtë ata të cilët hynin e dilnin, sot punon vetëm një punonjës i cili merret me punët dytësore. Dhe faqja e internetit të PNAC-së është kthyer pothuajse në një faqe fantazëm ku si shërbim e-maili punon vetëm ajo me zë.
PNAC ja ishte një nga organizatat me një pjesmarrje të madhe mendimesh qe udhëhiqte lëvizjen ‘konservatoret e rinj’ e njohur dhe si ‘neo-xhon’ ët . Qëllimi i tyre i parë që ata parashtruan ishte të punonin për të zënë vend politikat dhe vlerat e ‘ konservatorëve të vërtetë’ në Partinë Republikane dhe gjithë Amerikën. Ndërsa krahu i zbatimit të këtij qëllimi për politikën e jashtme të Amerikës në veçanti për të vendosur vlerat demokratike në Lindjen e Mesme, mbështetej në principet e ribërjes dhe një dizenjimi nga e para për këtë zonë. Në lidhje me këtë Iraku ishte qëllimi kryesor i parë i PNAC-së. Kështu që PNAC-ja e në letrën që i dergoi Presidentit Klinton më 26 Janar 1998 Irakun e treguan si qëllimin e tyre të parë. Në këtë letër që ndodhet para meje gjatë kësaj kohe që po shkruaj këtë shkrim, në një vënd të saj thuhet se:
‘.....Duke vërejtur madhësinë e rrezikut, politika e sotme që po ndiqet në lidhje me bashkëpunimin e Saddam Huseinit dhe suksesit te vendosmërisë së ortakëve të koalicionit, është e pamjaftushme e në gjendje të rrezikshme. Strategjia e vetme e pranueshme është ajo që ti heqim mundësine Irakut për të përdorur armët kimike apo mundësinë e kërcënimit prej tyre. Për arsye se diplomacia është e pasuksesshme, nënkuptojmë që për një periudhë të afërme të kalojmë në veprime ushtarake; dhe në një periudhë më të larget të përmbysim regjimin e Saddam Huseinit. Për këtë gjë duhet që të jetë primare qëllimi i politikës së jashtme Amerikane. Ne kërkojmë prej jush që të mëndoni për këtë qëllim dhe ti ktheni vëmendjen qeverisë suaj rreth strategjisë së pëermbysjes së regjimit të Saddam Huseinit. Kjo gjë kërkon që veprimet diplomatike,politike dhe ato ushtarake të ecin si një trup i vetëm. Ne jemi në dijeni të vështirësisë dhe rëziqeve që sjell zbatimi i këtyre politikave; por besojmë se rreziqet e moszbatimit të këtyre polikave do jetë më i madh.’
Në këtë letër qe merr pjesë politika e cila nuk u përvetesua nga presidenti Klinton por u vu në zbatim duke u futur në luftë në kohën e Presidentit W.Bush gjenden firmat e këtyre emrave: Elliot Abrams, Richard L.Armitage, William Bennet, Jeffrey Bergner, John Bolton, Paula Dobriansky, Francis Fukuyama,Robert Kagan, Zalmay Halilzad, William Kristol, Richard Perle, Peter W. Rodman, Donald Rumsfeld, William Shneider, Vin Veber, Paul D. Wolfowitz , R.James Woolsey dhe Robert B. Zoellick.
Një pjesë e mirë e tyre janë emra të njohur. Një pjesë e tyre ose u tëhoqën me dëshirën e tyre nga skena ose u detyruan të tërhiqeshin. Prej atyre që mbetën të detyruar të tërhiqeshin ishin Rumsfeldi që dha dorëheqjen nga Mininistria e Mbrojtjes muajin qe shkoi, Perle që u nda vitin që shkoi nga Keshilli i Mbrojtjes dhe Boltoni i cili u largua si përfaqësus i Amerikës nga Kombet e Bashkuara; Zalmay Halilzad me origjinë Afgane, Zoellick, Abrams janë ende në skenë. Kurse Wolfitzi luan në një skenë tjetër si president i Bankës Botërore.
Një pjesë e këtyre emrave që nxitën luftën në Irak, nuk nguten te fajësojnë dhe Presidentin Bush për vendimin e luftës ndërsa disa të tjerë nuk para duken rrotull dhe nuk flasin për tu bërë të harruar për momentin. E disa te tjerë i kanë gjetur vetes një vënd tjetër apo nje ‘dyqan’ tjetër e që prej këtëj mundohen që të shesin të njëjtat këngë te tyre duke i thënë në një version tjetër. Shkurtimisht ky ‘dyqan’ është një organizatë mëndimesh e njohur si AEI.
PNAC ja si e thashë dhe në fillim ‘nga që ska me punë’ po i mbyll qepenat e dyqanit duke u munduar që të harrohet....
Përgatiti, Roland Çinari