Të divorcuara me dëshirë apo të braktisura pa mëshirë?!

“Nuk t vjen turp. Ti shkove u ndave nga burri dhe vendose t rrissh fmijn e vetme”. - Ky ofendim i rnd, sht pjes e nj dialogu mes atyre njerzve q ne u besojm edukimin e fmijve tan, pikrisht ata q kemi m t shtrenjt n jet. Ky debat mes dy msueseve t shkolls s mesme, m bri t mendoj shum lidhur me mnyrn sesi sillemi ndaj fenomeneve t ndryshme q kan mbrthyer familjen shqiptare vitet e fundit. Duket se n vendin ton, nse bashkshorti ka vendosur t t lr, t gjithve u vjen keq pr ty. Duan t t mbajn afr. Duan t t qajn hallin m s shumti me shprehjen: “Gjynah e shkreta, e ka ln burri”. Nuk e di pse njerzit ndiejn m tepr knaqsi kur shohin dik t vuaj, t qaj e t ankohet. E kundrta ndodh, nse sht femra ajo q vendos t ndahet nga bashkshorti pr motive nga m ndryshmet. Ksaj femre i largohen t gjith, e shohin si t ishte delja e zez e kopes, nuk e afrojn m si m par dhe n bisedat e tavolinat e tyre nuk flasin gj tjetr ve pr gabimin madh q ajo bri: “ndarjen e burrit”. Kshtu dalngadal ish-miqt e dashur e t besuar i largohen, duke e ln t vetmuar n vendimin e saj. Sepse kta “njerz t ndershm” nuk mund t mbajn m n shoqrin e tyre nj femr q ka thyer normat dhe rregullat dhe pr m tepr q sht kryelart pr vendimin q ka marr. Madje askush nuk interesohet se prse femra n fjal, mikja e tyre e vjetr, ka marr nj vendim t till, kaq t rndsishm pr t’u ndar nga bashkshorti, thjesht dgjojn q ajo sht shkaktarja e ndarjes dhe mjafton pr ta vendosur at n grupin e t padshiruarve. Nuk dua t merrem me shkaqet q e bjn nj femr t shkoj drejt divorcit, sepse jan t pafundme dhe nuk sht kjo shtja e tems s sotme. Por pyetja q ngrihet me forc dhe q besoj se duhet ta bjm t gjith sht: Nse nj mikja jon vendos t divorcohet, ky fakt e bn at m t keqe n marrdhnien shoqrore q ajo ka me ne? Fakti i t qenit e “divorcuar me dshir” dhe jo e “braktisur pa mshir” duhet t na bj t trembemi nga nj femr e till? A sht ajo nj femr e rrezikshme pr shoqrin ton? Pr familjen? Pr fmijt tan? A duhet ta prjashtojm nga rrethi yn shoqror si t padenj pr t qndruar mes ton? A mos vall duhet t mbajm larg edhe fmijt e nj nne t till, si ta padshiruar n klimn e ngroht e t moralshme ku rriten fmijt tan?

Ndoshta jan t rnda kto pyetje, por dialogu i siprprmendur dhe nj sr rastesh t tjera, m vrtetojn pikrisht kto dyshime, t cilat marrin nota edhe m shqetsuese, kur kt mnjanim dhe kt shmangie t nj “femre t till” nuk e bn gjinia mashkullore, por ajo q mendohet dhe q duhet t jet prkrahse, mirkuptuese, vet gjinia femrore. Jan pikrisht femrat q e gjykojn si t gabuar, t padrejt, divorcin e shkaktuar nga vet femra. Nuk duan t’ia din se prse dikush e ka marr nj vendim t till; nuk duan t’ia din nse martesa nuk sht lidhur me dashuri; nuk duan t’ia din nse gjat raportit bashkshortor njri nga t dy tradhton, ose tradhtojn t dy; nuk duan t’ia din se pr fmijn sht
nj tmerr teksa sheh dy prindrit q jo vetm zihen, por q kan filluar edhe t rrihen me njri-tjetrin; nuk duan t’ia din se t sharat e ofendimet e tyre dgjohen aq shum sa tronditin dhe komshinjt. T gjitha kto nuk vlejn prpara institucionit t shenjt t martess, ku pasi ke hyr duhet t’i durosh t gjitha, edhe dhunn, edhe ofendimet, edhe tradhtin. Le t bhet keq e m keq, nuk ka rndsi. N syt e bots kto femra quhen t martuara dhe vetm kjo sht e rndsishme, pavarsisht se kjo merr trajtn e shkatrrimit t nj qenies njerzore.

Natyrisht q institucioni i martess sht shum i rndsishm, dhe dy pjestart duhet t bjn t pamundurn pr t shptuar at. Por sht tepr shqetsues fakti q nj pjes e femrave paraplqejn t shkelin do nivel krenarie dhe dinjiteti vetm e vetm pr t qen t sigurta nn “atin e martess”. Si ka mundsi q t vlersohet m shum nj femr e cila shkelet dhe nprkmbet do dit, sesa nj tjetr q vendos t prballet me jetn e vetme? Si ka mundsi q shoqria jon femrore n vend t’i prkrah femra t tilla q vendosin t jetojn n marrdhnie t vrteta, bn t kundrtn, duke favorizuar mashtrimin dhe hipokrizin n marrdhniet familjare? far fazash t tjera duhet t kaprcej shoqria jon, q t arrij t kuptoj se m i rndsishm se fardolloj institucioni jetsor, sht njeriu dhe e vrteta? Si ka mundsi q askush nuk e kupton, se nse nj njeri mashtron familjen dhe m ngusht akoma bashkshorten apo bashkshortin, ky njeri sht i pabesueshm dhe i dmshm pr t gjitha marrdhniet e tjera shoqrore? Ndoshta kur t kuptojm kt, vetm ather do t dim t pranojm mes ton njerzit q kan vendosur ta jetojn jetn e tyre, duke u bazuar n vlerat absolute e t vshtira si ndershmria, besimi, dhe vrtetsia.