imka

Nj ndajnat qershori t vjetit q lam pas, ra disa her zilja e celularit tim nga nj numr i panjohur. T tretn her e hapa dhe u udita nga zri i ngroht, konfidencial q shkonte madje deri n intimitet miqsh pr kok. Isht nj nga t njohurit e mi t vieteve 90-t, i shquar pr sasin e madhe t kaurrelit q pinte dhe pr batutat absurde q lshonte, me t cilat, shoqria jon e pahalle, zbavitej. Dhe ja, pas katrmbdhjet vitesh shfaqej srish, me po ato fjal lvdonjse, edhe pse shoqria me t asokohe kishte qen krejt episodike, jo e drejtprdrejt, e bazuar kryesisht n gota konjaku, frneti, cigaresh, rock-u, filmash, klishesh e sllengu rinor, si dhe gjithfar lloqe sehirtarsh. Kshtu q shoqri e quajm sa me la gojn.Tani pas katrmbdhjet vitesh, gjrat nuk ishin po ato: djaloshi i dikurshm flokgjat punon n nj prej emisioneve televizive m t ndjekura, duke u marr kryesisht me sansacione flagrancash, duke gjuajtur jetn private t punonjsve t shtetit dhe administrats publike, shkurt duke prgjuar, provokuar, shantazhuar, derisa n mbrmje, bashk me ortakun e tij, t dy, t veshur si Bufon, tu marrin erzin me romuze t mdha t gjith kaqolave q kapin. Fiton ksodore kompania multimediale, por, thon, fitojn ku e ku m tepr bufont tan, duke ua tundur si shantazh kaqolave trofen e kapjes gafil, gjersa kta ta mbyllin plagn morale me nj deng banknotash, tue drasht me u ba lulja e marres.
- O Gone, niqo llajin, a do ma bsh ni ner lalit? i ra drejt muhabetit i njohuri im i vjetr, kur ndjeu ti ken shterruar rrket e fjalve giciluese (do thn, fjal demod e pa kokrr krype, krahasuar me lloqet q kpuste n vitet nntdhjet).
- far nderi, fole, - i them.
- H, pr kokn tnde kaurrele, o i madh, o i paprsritshm... do ma bsh?
- Po thuaje, mor burr, ta di... mos harxho lekt e telefonit kot!
- Mos e aj kokn se i pagun televizioni... ti ma thuaj, do ma bsh kt nder q po t krkoj?
- Pa ma thn, nuk e di. Pr far sht fjala?
- Do ma kalo nj shok t ngusht q ka provim me ty? Quhet K.P, po e kam mik pr kok... nejse, un ia fus kot, se e di, do ma kalo ti... se harron ti Tufe shoqnin e vjetr! Ej, e ke part-tajms o burr, vari hejbet...
- Nuk di t them, - iu gjegja n emrin e pseudonimit t tij televiziv. Ta shohim.
- O Tufe, niqo lalin ti, epi mo i cop pes sa me thy qafn se, qafsha tmit, osht un i oml, flori, punon ktu te na... e ke parasysh vet ti, mu bo havale... Ej, ti po deshe... e di vet ti... mbytja nji shifr, se trri ai... niqom mu, i mba samari atij... se dhe ti do ta nxjerrsh hakun tat... jo, jo, ta thot lali ty, osht norm, hi mos e aj kryt...
- Fol lirshm se spo t marr vesh, - e ndrpreva.
- Lirshm vllaj, lirshm: thuja cop, sa Sknderbej t t fus n zarf dhe ik pirdhu!. A ma kap llafin?
- M vjen keq, - ia kthej, - po m mrzit shum. Un t thash, fol lirshm, por jo t shprthehesh krejt! Ia qite fundin...
- Jo, jo! Jo, pr Zotin... m keqkuptove! Ti sdo ti biesh karadyzenit mor lal! Kush e merr, hallal i qoft, por (ta themi hapur tashti), kush svret kaplloqen, vret... k...
- E lm at muhabet. Mos ma shpif!
- Ma bo hallall, Gone, iku... nuk ta z m me goj... t njoh un ty... Ta quj tkryme lali?
- Ta shohim, t thash...
- U bo. Mbaroi. I madh je. Do pim nji vodka ruse... Zarfin, shihe vet, st hyj n parime un, merru vesh vet me botin...
- Ti sm njihke fare...
- T thash: ma bo hallall...! Hajde, tprqafoj fort lali. Tung, tung! Ej, mos harro Gono, e ka masnesr ky K. P-ja. Jepja t shtyrn. Tung, tung!
T pasnesrmen u enda gjat n krkim t nj auditori, duke prshkuar koridoret e mugta t fakultetit me grigjn e vjeshtukve nga pas, gjerkur n fund t njrit prej tyre, ngjitur me nj banjo q t prlotte syt me amoniak, gjeta nj sall t lir e t bollshme. Dhash pyetjet dhe mandej u mora me vara-vingot rutin t vigjilencs, duke u prpjekur t mos m shptoj forma m e rafinuar e kopjimit (si m kishte paralajmruar nj kolege syel), me blue tooth. N fakt isha kurreshtar ta shihja vet, se si praktikohej kjo zeje e mbrapsht, knaqsi t ciln nuk e mora at dit.
Dikur sosi dhe afati i prgatitjes dhe thirra studentt e gatshm t prgjigjen. Pas nj pauze t gjat ngurruese, u ua nj tip flokshkurtr, as bjond, as brun, syhirt, me nj fytyr kuqalashe, ovale, me mollza, me lkurn e faqeve gjith shenja lie t vdekur, ehrezbrdhylt, pigment i thar zbokthi - me nj fjal - nj ndr fytyrat q mund ti shihje njqind her n dit dhe prap t mos i njihje, ti ngatrroje n masn e hirt njerzore q mbush rrugt e bots. Thon se pikrisht kta tipa rekrutonte KGB-ja n shrbimet e saj... po nejse.
Studenti u ul prball meje n t njjtn tryez, duke zgjatur paraprakisht librezn. Mandej u ul dhe gjat gjith kohs i mbajti duart posht tryezs. Sipr, puthitur pr tehu t tavolins, i dukej vese torsi, i mbshtjell me nj kmish ngjyr hirre t fort dhe drrasa konike e gjoksit i vizatohej mu si e nj shkabe stemash mesjetare.
- H, - i them, ju mezi prisni tia filloni, apo jo?
Ai buzqeshi si martir, pastaj shtoi me nj z n t shuar, duke i ngulur syt e picrrt n cepin e tavolins ku kishte ln librezn:
- Puna sht, presor, se un... jam K.P.
- E pastaj?
- Si?
- Ej, ku-ku! E mora vesh si quhesh.
- Po, por... Jam ai, pr t ciln ju ka folur miku juaj i televizionit...
- Nuk njoh ndonj t till un... Pr k e keni fjaln?
Ai u murrtye, uli kokn n tavolin dhe e zgjati drejt meje, duke nxjerr n pah nj si qaf breshke. Mandej, me nj z akoma m t ult tha pseudonimin televiziv t t njohurit tim t para katrmbdhjet vitesh.
- Nuk e njoh, - thash prerazi. Keni pr tiu prgjigjur pyetjeve t tezs?
- Ju i keni dhn fjaln mikut tuaj, m vjen keq... sidoqoft hidhjani nj sy librezs, presor... tha me syt q i shklqenin si mait n shndre.
- Natyrisht, m duhet tia hedh nj sy, me rast, nse ju skeni gj tjetr pr t shtuar, tju pajis me nj katr, - thash, tepr i vendosur.
- Jo, presor, miku juaj nuk do tjua fal... se... ju e dini at fjaln: miku i mikut tim, sht miku im, apo jo? Sipas ksaj formule, na takon t jemi miq...- u zgrdhi ai.
Ndrkaq kisha hapur librezn. Ndrmjet tyre, t llogaritur n masn dhe formatin e librezs qen stivosur disa dhjetmijshe, t cilat ia ktheva mbrasht, pa i dhn far rndsie, kinse dhe i habitur:
- Si duket, e prdorkeni librezn edhe n funksion t kulets. Zoti ua shtoft! kurse pr vrtetsin e formuls s miqsis, do t ishte e udhs, tia nnshtronim nj prove tjetr, n kushte asnjanse... Si thua? thash duke shnuar koordinatat e sakta t katrs.
- Ju, presor, sapo pret n bes mikun tuaj, - tha ai idht e me z nervoz, duke m par ngultaz e paturpshm.
Ndrsa prpiqesha ti gjeja emrin n listn e studentve q do t jepnin provim, po piqja n mendje ndonj prgjigje lakonike q t mos m prishte qejfin, por edhe pas nj kalimi t imtsishm nuk ia gjeta emrin.
- Ju se keni emrin n list, - thash. A jeni i sigurt q kishit provim n lndn time?
- T mos isha i sigurt, nuk ndrhyja me mikun tuaj, - tha thertaz K. P.
- Ktu nuk figuron, - i thash.
- Aq m mir... E di q ka harruar ta shnoj sekretarja. M tha n telefon q dje, e ka gati, por kur hym n provim, ajo ende skishte ardhur. Tani po shkoj ta marr vrtetimin... Megjithat, presor, ju lutem, deri sa t kthehem un, pr hir t mikut tuaj, prpiquni t ndrroni mendje.
Pas gjysm ore, ndrsa dgjoja prgjigjen e nj studenti tjetr, K. P, me nj letr t prthyer n dor, mu afrua dhe m nj ton familjar, m pshpriti n vesh:
- I nderuar, presor, ju, sigurisht, keni ndrruar mendje...
- Ta shohim, - i thash, duke ia rrmbyer fletn nga dora.
Ishte nj format i bardh A4, krejt bosh. Kur ktheva kryet, studenti K.P kishte trhequr dern pas vetes.
Dy muaj m von, n koktejlin e nj prezantimi libri, nj gazetar i multimedias ku punonte i njohuri im i para katrmbdhjet vitesh, m trheq mnjan e m thot:
- Ju njihja nprmjet librave dhe shkrimeve, por po jua them se para do kohet, keni kaluar nj rrezik t madh. Kam qen n dijeni t nj kurthi q ju sajoi televizioni yn. Ju ka ndrhyr nj i njohuri juaj pr nj student, t quajtur K. P. Mandej nj gazetar i stafit ka hyr n provim dhe ju gjat gjith kohs, keni qen i prgjuar me imk. Edhe biseda juaj n telefon, ka qen e regjistruar. I njohuri juaj i vjetr, bashk me kryeredaktorin e programit, kishin ideuar nj skem demaskimi, duke dubluar zrin me titra dhe duke ia faturuar kt flagranc morale politiks n pushtet, me iden: ja me far njerzish qeverisin sot, ja me far modeli punon arsimi demokratik etj, etj. sht merita jote q loja nuk u eci. T prulem gjithmon e m me respekt, - tha duke m rn shpatullave miqsisht e babaxhane.
Pr nj grimkoh, dashje-padashje, prfytyrova veten viktim n at fest t bujshme televizive: pathosin pervers politik, sensacionin e przishm t kompanis televizive, zhgnjimin e pangushllueshm t njrzve t mi t gjakut, t miqve t mi t sinqert q m donin e m monin pr at q isha, iden e tyre pr mua... ose manovrm tinzare prej hiene t ish-t njohurit tim, prej t cilit edhe n telefon kutrbon duhma e frnetit, shantazhin kundrejt nj shume abankrotuese pr shpatullat e brishta t familjes sime... por e gjitha kjo pr nj grimkoh... sepse mendja e tendosur nuk mund t shkonte m tej n kt sforcim t krkuar. Sepse nuk mund t ndodhte ndryshe dhe sepse ndryshe nuk do t kisha qen un. E, megjithat, gjat gjith dits, nuk mu nda nj habi bezdisse: m erdhi inat, pse nuk m erdhi inat.