Blerimi

Babai ka kthyer nga Greqia, pasdite von, kur ai ende flinte.

N shtpi gjendet vetm Blerimi i vogl me t mn.

Vllezrit dhe motra kan shkuar me pushimet verore te daja.
Blerimi i ka ln pa prekur dhuratat. At nuk e trheqin lodrat, rrobat, bombonet, as veza kindersurpriz.Ai sillet npr kmbt e t atit, fytyrn e t cilit mundohet ta kujtoj, por nuk mundet.

Po sikur ky t mos jet babi, por nj njeri tjetr?

Fytyrn e tij Blerimi mendon se e ka par dhjetra her n rrug, sa her del me shokt. E sheh me dyshim t atin dhe i duket se pas tij fshihet nj tjetr.

Mandej turret shigjet dhe i trishtuar, e fsheh turirin n gjirin e mamit.

I ati i buzqesh, e merr hopa, mundohet ti pshpris ca fjal prkdhelse, por Blerimi nuk ua di kuptimin dhe sdi pse, ato q i thot i ati, i duken pa kuptim.

Ai i afrohet pas do fjale t ktill t ms dhe e pyet n fshehtsi t plot, duke i uuritur n vesh:

Mam, do t thot carcami?
Mam, do t thot, oj boe gshtenje?
Mam, do t thot picirruk? Po kacamisr?
do t thot, mam, tarnanaq? Po rrapatush?
O mam, un nuk e di do t thot pupalesh! Ma thuaj, mam, ma thuaj, do t thot kacagjel?

Fryn nj fllad i rreshkur drejt e nga hamullorja e korrur.
Ka rn muzgu.

I ati ka dal n verand bashk me xhaxhi Bashkimin, sahatiun e ujit. Ai ka ln shatin e madh ndan gardhit t rnduar nga kacavjerrja e kungujve, prplot lule t verdha trajt hinke, strpikur me pluhur t verdh poleni.

Mbi verand varet shtraz tenda e hardhive me vile t papjekura.

Dgjohet rrufitja e kafes q sjell mama.

Mandej, mama sjell me tabaka edhe dy kupza t vockla kristali.

Blerimit i duket se ato dy kupza t kthjellta u ngjajn dy syve t mamit.

Qelqi me lngun e tejdukshm t pijes vettin nn llampn e dobt t verands.

Dy burrat cakrrojn gotat.

Gzuar e shyqyr q i gjete shndosh!, thot xhaxhi Bashkimi.

Srish rrufitja e trash e filxhanve t kafes.

Brenda n sallon, dgjohet zhurma e gjalpit q bn shamat n tigan e, pas pak, - era e karateristike e qeps s njom.

Blerimi i vogl ka rn prmbys mbi imento, rrz kmbve t burrave dhe nxit me nj fije kashte gruri dy thnegla, t msyjn njra-tjetrn.

Mandej vjen srish mama, e veshur me petka t reja dhe nj prparse t bardh e t qndisur me lajle vishnje dhe t gjelbr.

Ajo sjell pjata t mbushura me sallat t freskt dhe mish t skuqur.

Mami duket shum e re. Gati-gati, m e bukur se edukatorja e Blerimit.

Blerimit i vjen inat q e kan harruar.

Dy-tre her ai bn prpjekje t thot dika:
-Ba, o ba!

Por babi sht i zn. Ai i lyp iftelin mamit, e merr n dor dhe, si i shtrngon telat disa her, shtrngon e mbledh buzt dhe provon akordin e krkuar.

Blerimi i vogl sdi t bj: ashtu, prmbys, cyt me fijen e kashts dy thneglat q prore ikin t paknaqura nga ky afrim i dhunshm.

Blerimi dshiron heshturazi q xhaxhi Bashkimi t marr shatin e tij t madh dhe t shkoj pas ujit.

Sa keq! Kjo nuk do t ndodh shum shpejt. Babi e ka gjetur akordin e krkuar dhe, pasi i bie nj cop her iftelis, ia nis nj knge t mrzitshme:
Ej, mahmut Daci, more...

Knga sht e gjat dhe Blerimi i vogl mundohet t prqendrohet me fijen e kashts mbi thneglat q sduan e sduan ta msyjn njra-tjetrn, gjersa t sos knga.
Xhaxhi Bashkimi ka dredhur prej qeses s tij Tarabosh dy cigare t trasha, t fryra n mes, q Blerimit i duken si dy hardhuca me barr. Njrn ia hedh babit t Blerimit prkundruall, mbi tavolinzn e gostis, afr pjats s mbushur me patate t skuqura.

Babi sht i zn me fjalt e kngs: Mahmut Daci, mor na paska than eee.... Babi vetmse tund kokn n shenj falenderimi.

Blerimi i nguc srish thneglat q duan t largohen dhe krkon t marr disi pjes edhe ai n kng, andaj, her pas here, zhuzhin:
E daci, daci, o hej... Daci bre, daci, o hej...!

I ati i tund kryet krcnueshm Blerimit. I ngrysur, balli i tet zbret vertikalisht midis dy vetullave. Por Blerimi nuk e sheh. I mahnitur me dy thneglat, ai shpall gjith gzim:

O ba, shih, o ba, shih, shih: po bjn dashuri!

iftelia ndalet. Zri i tet pushon dhe mandej, Blerimit t vogl i erren syt nga nj flakurim ndshkuese. Syt i qesin lot:
Qafir! Mistrec! Kput qafn, kopilhane bre...!, ulrin i ati.
Mos, mos i bjer, pash Zotin! Po ai ashtu krthi...

Blerimi i vogl glltit lott. Buza i dridhet. Flegrat e hunds i zgjerohen dhe ato ia shpon nj shije e atht. Sheh i tronditur t atin. Tani Blerimi bindet: ky nuk sht i ati, por thjesht n vend t tij, ka hyr n shtpi nj njeri i huaj. Babi nuk e di se n vend t tij...

Blerimi i vogl ndjen se ia lag di buzn e siprme, mandaj pika t errta i bien si shi i zi mbi bluzn e bardh me lepur veshgjat q e ma ia vishte ve ditt e festave. Ai turret i dshpruar tek ma:
Gjaku... gjaku... mam, gjak!, por nuk qan.

E ma e merr pr dore dhe, pa nxjerr fjal prej goje, e on n banjo tek lavamani. N vishkulln e ujit q rreh bardhsin e lavamanit, ajo i lan hundn, i prkdhel flokt, i thot qindra fjal t mbla, me z t dridhur e t prmallshm, mandej, e fshin, e puth dhe e merr n krah.

Blerimi e shtrngon fort prqafe dhe ndjen se faqja i laget pas mollzave t mamit. Mandej ai ia fshin vet syt mamit me pllmbn e pasigurt q i dridhet, struket n prqafim, duke menduar me ngulm e lumturi ngushlluese:
Sa mir q Zoti ska harruar t sajoj Mamin!