Fushata që u kthye në farsë dhe figurinat që duan të mbulojnë diellin me shoshë

Nga Endrit Hora

Në vend që të ngjallte entuziazëm dhe të sillte një valë shprese për të djathtën shqiptare, fushata e Sali Berishës për zgjedhjet e të 11 Majit 2025 është kthyer në një shembull klasik të vetë-sabotimit politik. Ai që u parashikua si një rikthim i bujshëm, i mbështetur nga një “ekspert ndërkombëtar” si LaCivita, është kthyer në një skandal me një faturë shumë të kripur, i cili po i kushton shtrenjtë jo vetëm Berishës, por gjithë Partisë Demokratike.

E trumbetuar si magjia që do të sillte në pushtet edhe një herë Sali Berishën, ajo marrëveshje me këshilltarin amerikan u zbulua të ishte jo vetëm një operacion i shtrenjtë financiarisht, por edhe një kthesë e fortë, edhe për realitetin shqiptar.

Shuma marramendëse e kontratës nuk ishte thjesht një shifër në letër – ajo eklipsoi çdo mesazh të fushatës, çdo miting, çdo dalje publike të Berishës, qoftë me kapele në kokë apo me buzëqeshje të sforcuar. Nuk eklipsoi vetëm përpjekjet e tij të marrëdhënieve publike, por edhe stërmundimin për të ribërë nga fillimi figurën e një lideri të transformuar.

Sepse publiku shqiptar nuk është indiferent, dhe fatura u bë publike shumë më herët nga ç’mund të kishte shpresuar vetë lideri i demokratëve, i cili devizën “pas meje u bëftë kiameti”, e ka pas ngahera të tijën në historinë e vet politike.

Dhe tani, në përpjekje për të zhvendosur vëmendjen nga skandali, PD-ja ka kthyer në skenë figurina të lodhura të politikës opozitare. Adriana Kalaja apo Albana Vokshi e ndonjë tjetër, janë kthyer në protagoniste të një parodie institucionale, me parada para SPAK-ut dhe padi me motive qesharake, që nuk bëjnë tjetër veçse shtojnë dozën e neverisë dhe që shëbejnë veç për të mbushur edicionet e lajmeve të televizionit dhe portalit me të njëjtin emër të familjes së kryetarit të PD.

Strategjia është e qartë: sulmi si mbrojtje, skandali mbi skandal, zhurmë për të mbuluar një tjetër zhurmë më të madhe.

Por problemi kryesor i Sali Berishës nuk është më Partia Socialiste. Madje, në mënyrë ironike, me këtë autogol të bujshëm, ai i ka bërë një shërbim të pakrahasueshëm kundërshtarit.

Problemin tani e ka me qytetarët shqiptarë dhe e ka sidomos me popullin opozitar.

E ka me ata që besuan tek rikthimi i tij duke menduar se kishte ndryshuar, që nuk ishte më Sali Berisha i 1996-ës, nuk ishte më Presidenti i Shqipërisë së djegur të 1997-ës, nuk ishte më kryetari i PD-së së tankeve të 1998-ës, nuk ishte më Kryeministri i Gërdecit të 2008-ës, nuk ishte më Sali Berisha i 21 janarit të 2011-ës.

Edhe pse kur sulmoi me shkopinj dhe molotovë selinë e Partisë Demokratike, ai ishte duke u treguar praktikisht që nuk kishte ndryshuar fare, ata sërish e besuan.

Por realiteti nuk vonoi të shfaqej. Skenari i njohur u përsërit edhe një herë: shpresa e rreme, entuziazmi i fryrë artificialisht, dhe në fund – disfata.

Njëherë e një kohë, përpara zgjedhjeve lokale, para selisë së PD ndodhte gjithmonë një ritual, që bazohej mbi një iluzion festiv dhe krijonte idenë e një triumfi absolut.

Në telefonat e Partisë Demokratike, ata që telefononin të parët ishin kryetarët e komunave dhe bashkive që dilnin fitues. Të tjerët, që kishin humbur, nuk telefononin kurrë. Dhe kështu, në ato orët e para të mbrëmjes dukej sikur PD kishte fituar zgjedhjet 100%, sepse vetëm lajme fitoresh vinin. Vallja zgjaste deri diku pas mesnate.

Por pastaj e vërteta “u binte kokës” dhe bashkë me të, zbrazëtia. Sot, atë valle simbolike po e heqin pa ardhur dita e votimit, disa personazhe groteske si Adriana, Albana e të tjerët, që nuk përfaqësojnë më as forcë politike, as ideal, as shpresë për të ardhmen.

Eshtë vallja e disfatës finale të Sali Berishës.