Nata e fundit e kater femijeve te Sukthit

Askush nuk ishte atje per tu kujdesur per ta. Asnje nuk ishte interesuar te dinte se si jetonin kater femije dhe nje grua e divorcuar si ushqeheshin si visheshin si i mbroheshin shiut dhe te ftohtit te dimrit. Ne shtepine e tyre te mjere nuk mungonte televizori ku ndoshta ata shikonin sesi jetonin bashkemoshataret e tyre diku ku nuk quhet Shqiperi.

Femijet shqiptare e shihnin ne televizor se sa bukur eshte te jesh femije duke harruar se edhe ata vete ishin te tille dhe se per te gezuar te njejten jete si ajo e bashkemoshatareve te tyre ne televizor duhet vetem pak. Thjesht qe te rriturit tane ne televizor te pershkohen ndonjehere nga ndonje ndjenje faji.

Por edhe kenaqesia e televizorit per njerez te klases te se varferve eshte me racion. Ne Sukth iken dritat. Femijet nuk duhet te shohin me shume se cduhet dhe per kete dikush atje lart kujdeset.

Roberti 13 vjec Vilsoni 11 vjec Kasandra 9 vjec dhe Nertila vetem 6 vjec ndezen qiriun e pernatshem te ngushellimit te tyre ndersa nena ishte larg duke punuar ne restorantet e lumturise se te tjereve. Te vetem ne nje barrake si ajo e mjerimit te mijera e mijera shqiptareve qe u thone ne televizor se duhet te jene te lumtur.

Ata rane te flinin. Te gjithe ne te njejtin krevat te improvizuar. Kater trupa te vegjel dhe qiriu ne erresiren e madhe te botes ku binte shi ishte drita e vetme e shpreses.

Roberti Vilsoni Kasandra dhe Nertila e vogel nuk do te zgjoheshin me. Nena do ti gjente ata te asfiksuar te shtrire te qete brenda shtepise ku ata duhej ta prisnin. Gjumi i tyre i perjetshem eshte nje akuze. Per te gjithe ne.