Në parajsën shqiptare, nuk ka mbetur vend për varre

Vargje nga Arben Duka

300 vjersha rresht i shkrova,

Mos kujtoni se u shova,

Kot më përgojoni mua,

Tjetër gjë këtu u shua!

Su shua ylli poetit,

Po kandilja e miletit,

Si në ditë prej kiameti,

Dhe vdekja gafil e gjeti!

Shumica në portofole,

Skanë të blejnë as arkivole,

Rrojnë po skanë më as lot,

Ku ti çoj i madhi zot!

Në parajsën shqiptare,

Nuk ka mbetur vend për varre,

Të zinjtë ne që rrojmë kot,

Rrojmë se nuk vdesim dot!

Shpeshherë mendjen e kam vrarë,

çdo të thotë të jesh shqiptar,

të kesh krenarin e miut,

Në sundimin e Saliut?

Krenaria, qerrata,

Qe e para që u vra,

Veç ai që sështë krenar,

Ska problem të hiqet zvarrë!

Veç ai që sështë krenar,

Ska problem të jetë gomar,

Që tia hipi sipër shteti,

Sa ti hedhësh mban i shkreti!

Veç ai që sështë krenar,

Brohoret për një barbar,

Lëvdon zhabën e moçalit,

Kur ky klith si kafshe malit!

Kot më përgojoni mua,

Tjetër gjë këtu u shua,

U shua drite besimit,

Edhe shpirti rebelimit!