Njerëzit duartrokasin Agim Qirjaqin

Skena dhe ekrani humbet një aktor me talent që la një pasuri rolesh ndër vitet 80-'00. Aktori u shua dje pas agonisë së gjatë në një qendër rehabilitimi.

Homazhet sot në mesditë në hollin e Teatrit Kombëtar i cili shfaqjen e djeshme të "Elektrës" ia kushtoi Agim Qirjaqit

"Shfaqja e sotme nis me një ngjarje jo të zakonshme. Aktori Agim Qirjaqi u nda nga jeta sot në mesditë. Këtë shfaqje ia dedikojmë kolegut Qirjaqi. Le ta duartrokasim këtë artist ashtu siç kemi bërë kur ka qenë i gjallë."

Lajmin e drejtorit të Teatrit Kombëtar Kristaq Skrami e ndoqi një uau e zgjatur e spektatorëve që prisnin fillimin e shfaqjes "Elektra". Pastaj erdhën duartrokitjet për nder të Agim Qirjaqit. Drejtori Skrami tha se shfaqja e radhës po i kushtohej aktorit që mbylli sytë dje në moshën 59-vjeçare pas një agonie të gjatë. Në një karriget e radhës së parë ai vendosi një tufë lule.

Deri në vjeshtë të vitit 2009 aktori frekuentonte mjediset e teatrit, sado që kishte kohë që nuk ngjitej në skenë për shkak të sëmundjes së alzheimerit që po e shpinte përditë në dekadencë shëndetin e tij fizik dhe mendor. Prej tre muajsh Qirjaqi ndodhej i shtruar në spital deri dje në mesditë, rreth orës 13.00 kur dha shpirt në qendrën e rehabilitimit Joshua Center.

Drejtori i Teatrit Kombëtar bëri të ditur se sot ora 13.00-14.00, ndërsa pritet ardhja nga larg e vajzës së tij të vetme, do të kryhen homazhe në hollin. Ky është vendi ku Qirjaqi pati një aktivitet të gjatë dhe produktiv si aktor, regjisor, drejtues.

Krahas kinematografisë, teatri është prova që Qirjaqi dha në jetë. Hera e fundit në skenë ishte në vitin 2006 për dramën "Pjata prej druri" me regji të Gëzim Kames. Por puna e tij me teatrin ka qenë e shumanshme. Vjeshtën që shkoi u ngjit në skenë një komedia e absurdit "Këngëtarja tullace" e Ionescos me regji të Spiro Dunit.

Është një përkthim i pasur i Qirjaqit kjo vepër të cilën ai e pati vënë në skenë në fillimet e viteve nëntëdhjetë kur në rolin e regjisorit ai u përpoq për një teatër të ri.
Sapo ishte kthyer nga një përvojë 2-vjeçare në Itali, pranë Giorgio Strehler-it në Il Picolo Teatro të Milanos dhe pastaj në Teatrin Eliseo të Romës.

Aktor i trupës së Teatrit Popullor dikur, ai e gjeti veten shumë shpejt të përfshirë me nevojat për një situatë tjetër në teatër. Vë në skenë "Rikardi III" të Shekspirit, "Fando e Lis" të Fernando Arrabalit, kontribuon në përgatitjen e aristëve të rinj si pedagog në Akademinë e Arteve.

Pak më vonë e sheh në një bashkëpunim të gjatë me regjisorin Kiço Londo, në produksione private dhe të Teatrit Kombëtar, në dramën "Vdekja dhe virgjëresha", në komeditë "Pleshti në vesh" dhe "Kopshti me dallëndyshe" etj.

Drejton për një vit, Teatrin Kombëtar, është viti më i vështirë që kalon ky institucion, sepse vihet në pikëpyetje ekzistenca e tij. I vënë në krye të artistëve sindikalistë, Qirjaqi mbron çështjen e Teatrit, del kundër shembjes së tij dhe kundër ligjit "Për Teatrin". E kësaj kohe është vepra e tij e fundit regjisoriale në TK, "Armiku i Popullit" i Ibsenit.

Në kinema fillimet e tij lënë gjurmë menjëherë. I aftë në realizimin e roleve komikë dhe dramatikë, asnjëherë i njëjtë, në gjendje ta transformojë energjinë tragjikomike dhe ta ketë njëherësh nën kontrollin e arsyes.

Pas studimeve më 1973 në Institutin e Lartë të Arteve u shfaq me një rol të vogël në filmin e Viktor Gjikës "Rrugë të bardha", por më 1976 Dhimitër Anganosti i jep një rol protagonist, drejtori fashist në filmin "Lulëkuqet mbi mure", i cili shpallet filmi më i mirë vitit dhe Qirjaqi aktori më i mirë.

Në vazhdim interpreton në "Dimri i fundit" (1976), "Radiostacioni" (1979), "Skëterre 43" (1980), "Në prag të lirisë" (1981), "Apasionata" (1983), "Tela për violinë" (1987), "Rrethi i kujtesës" (1987), "Stolat në park" (1988), "Misioni përtej detit" (1988).

Duket se ka mbetur jashtë vëmendjes një vepër e tij televizive. "Dorina" quhet, e realizuar më 1979. Personazhi është një grua që ka arritur në një moment ku jeta e saj është bllokuar.

Pas viteve nëntëdhjetë ai realizonnjë kinema një rol të rëndësishëm. Është i ashtuquajturi Koloneli Bunker në filmin me të njëjtin titull të regjisorit Kujtim Çashku. Ky realizim i vitit 1998 propozohet atë vit për çmim Oscar si filmi më i mirë në gjuhë të huaj. Me figurën dramatike të gjeneralit mund të thuhet se mbyllet puna krijuese që aktori ka ndaj vetes dhe ndaj regjisorit.

Qirjaqin e gjejmë pothuajse në gjithë filmat e prodhuar në vitet e fundit, por në asnjërin prej tyre nuk gjen një karakter të plotë e që të lërë gjurmë si tek Kolonel Bunker.

Interpreton tek "Dasma e Sakos" (1998), në dy filma të Gjergj Xhuvanit "Slogans" (2001) dhe "I dashur armik" (2004). Në kinema është parë së fundi tek "Kronikë provinciale" (2009) i Artan Minarollit.