Or, part-time
Or e zakonshme leksioni me studentt part-time
Se ohet dikush, fjala vjen, politikan n timonin e shtetit, dhe thot: T mbushen auditoret dhe universiteteve tona!. Kjo vikam e ky kushtrim/ t bn djal e t bn trim. Dhe auditoret mbushen me vajza. Me gra. Dhe laraska. Tek-tuk ndonj djal, q vjen m shum pr pall. Kshtu urt e but, dynden taborret part-time, me kushtetut, plot 400 krer pr kurs: me pages, jo me burs.
E mos me e zgjat, ja nj situat.
Ky rrfim sht i vrtet: jap leksione n vit t tret - letrsin e Modernizmit, n kurset kundr analfabetizmit. Dhe zri im jehon, gjmon mbi nj pyll kokash q sdgjon. Dhe as q do tia dij kush n kt pyll t shtrembt drush, se drut t gjith jan vn n gar, t flasin me celular. Hordhis q bn shamat, i bj apel pr edukat; duket - kjo nuk ua prek veshin: hungrijn, zhaurijn, qeshin.
Zotrinj, kjo ssht e ndershme... me kto zhurma t sktershme, skeni pr tu marr vesh kurr! Ky ssht msim, kjo sht tortur! Se pr nder, dreqi ta haj, po silleni si kalamaj...! ankohem pr t qindtn her. Por e ndjej fjaln t prer:
Mos bre burr! (nj karagjoz leshradredhur, shtihet pik e vrer i zverdhur). - na ke prek mu n tela me kto mendime tthella... Mua vet m dridhet thembra, tash pe oj dorn te zemra. M vjen zor bre profesor, po m duket vetja horr: Falm! Falm! Falm!.
Fill mandej, gjithandej, porsi zjarri me napalm, zrash pizg e zrash bas, u prndez gazi n klas.
Pushoni! klthas i acaruar m nj inat tpaprcaktuar, sa nga ky gaz solidar, z tm ngjaj vetja i marr.
Ka gjasht or q flas paprer: kordat n gurmaz jan nder. Nj uturim n vesh rndon, si t gjendesha n avion. Po dhe me vesh t bra dhall, dgjoj nj zth t holl prball:
Qy presori qenka pall!.
Se u drodh nj kukurism.
Ktu puna vajti pisk, them me vete dhe ndrhyj:
Zotrinj! Nse doni sak barinj, shkoni gjetk e gjeni stall!
Jo more! shfryu tej nj z nervoz (ishte po ai karagjoz): - Ndjes, na ndje, - dhe me nj gjest t zgjatur dore, bn drejt meje n foltore: - po pse, o, pse, pr t menm t kemi vn atje?!
Nga kjo pyetje e papritur, gjendem krejt paprgatitur. Bj zap mllefin dhe, avash, t mos marr si flak n kasht, i prgjigjem pik pr pik me nj ton apatik:
Pr t menm, po se po dhe le ta dij cilido, q mos mbetet i tradhtuar: Pr kt keni paguar! Dhe jo pak! Rrumbullak shtatqind mij t vjetra i ka vn sekush kapak. Kto vegla-pun kam un: tju shes mend mngjes e dark. Vet mi blini pa prdhun! E prse? Pr zoopark?
Kukurisje, kukurisje, gaz i bujshm rretheqark...
Se ohet dikush, fjala vjen, politikan n timonin e shtetit, dhe thot: T mbushen auditoret dhe universiteteve tona!. Kjo vikam e ky kushtrim/ t bn djal e t bn trim. Dhe auditoret mbushen me vajza. Me gra. Dhe laraska. Tek-tuk ndonj djal, q vjen m shum pr pall. Kshtu urt e but, dynden taborret part-time, me kushtetut, plot 400 krer pr kurs: me pages, jo me burs.
E mos me e zgjat, ja nj situat.
Ky rrfim sht i vrtet: jap leksione n vit t tret - letrsin e Modernizmit, n kurset kundr analfabetizmit. Dhe zri im jehon, gjmon mbi nj pyll kokash q sdgjon. Dhe as q do tia dij kush n kt pyll t shtrembt drush, se drut t gjith jan vn n gar, t flasin me celular. Hordhis q bn shamat, i bj apel pr edukat; duket - kjo nuk ua prek veshin: hungrijn, zhaurijn, qeshin.
Zotrinj, kjo ssht e ndershme... me kto zhurma t sktershme, skeni pr tu marr vesh kurr! Ky ssht msim, kjo sht tortur! Se pr nder, dreqi ta haj, po silleni si kalamaj...! ankohem pr t qindtn her. Por e ndjej fjaln t prer:
Mos bre burr! (nj karagjoz leshradredhur, shtihet pik e vrer i zverdhur). - na ke prek mu n tela me kto mendime tthella... Mua vet m dridhet thembra, tash pe oj dorn te zemra. M vjen zor bre profesor, po m duket vetja horr: Falm! Falm! Falm!.
Fill mandej, gjithandej, porsi zjarri me napalm, zrash pizg e zrash bas, u prndez gazi n klas.
Pushoni! klthas i acaruar m nj inat tpaprcaktuar, sa nga ky gaz solidar, z tm ngjaj vetja i marr.
Ka gjasht or q flas paprer: kordat n gurmaz jan nder. Nj uturim n vesh rndon, si t gjendesha n avion. Po dhe me vesh t bra dhall, dgjoj nj zth t holl prball:
Qy presori qenka pall!.
Se u drodh nj kukurism.
Ktu puna vajti pisk, them me vete dhe ndrhyj:
Zotrinj! Nse doni sak barinj, shkoni gjetk e gjeni stall!
Jo more! shfryu tej nj z nervoz (ishte po ai karagjoz): - Ndjes, na ndje, - dhe me nj gjest t zgjatur dore, bn drejt meje n foltore: - po pse, o, pse, pr t menm t kemi vn atje?!
Nga kjo pyetje e papritur, gjendem krejt paprgatitur. Bj zap mllefin dhe, avash, t mos marr si flak n kasht, i prgjigjem pik pr pik me nj ton apatik:
Pr t menm, po se po dhe le ta dij cilido, q mos mbetet i tradhtuar: Pr kt keni paguar! Dhe jo pak! Rrumbullak shtatqind mij t vjetra i ka vn sekush kapak. Kto vegla-pun kam un: tju shes mend mngjes e dark. Vet mi blini pa prdhun! E prse? Pr zoopark?
Kukurisje, kukurisje, gaz i bujshm rretheqark...