Koncerti i fundit i Jimi Hendrix mes dhunës dhe kaosit/ Hells Angels i rrethuan skenën, miku i tij zbulon fjalët e fundit të legjendës së rock-ut!

CNCBNEWS- “Duhej të ishte thjesht një tjetër ndalesë në rrugëtimin e Jimi Hendrix — por një festival i njollosur nga dhuna dhe kaosi do të shndërrohej në koncertin e fundit zyrtar të legjendës së rock-ut”.

Eric Barrett, i cili ishte tekniku i turneut dhe njeriu i besuar i Hendrix nga viti 1968 deri në vitin 1970, ka shkruar një libër kujtimesh, “Experienced: On the Road with Jimi Hendrix and Beyond”. Barrett më pas kaloi pothuajse pesë dekada duke punuar prapa skenës me artistë të tjerë ikonë, përfshirë Madonna-n, David Bowie-n dhe Aerosmith.

“Po luanim në ishullin Fehmarn dhe grupi i motoçiklistëve Hells Angels kishin marrë kontrollin”, kujtoi Barrett për Fox News Digital. “Ishte një vend i frikshëm. Kishim dy makina atje që prisnin për të na nxjerrë nga ishulli dhe për t’u kthyer në Londër. Por Hells Angels nuk donin që ne të largoheshim nga ishulli. Ata donin që djemtë të qëndronin dhe të festonin. Dhe më pas situata u bë e dhunshme.”

Sipas librit të Barrett, qindra anëtarë të grupit te motoçiklistëve, Hells Angels zbritën në ishull dhe morën kontrollin e vendit ku zhvillohej festivali. Ai shkroi se shumë fansa që kishin ngritur kamp aty u “rrahën dhe u grabitën”, ndërsa sigurimi i festivalit u përzu. Hendrix, tha ai, i hodhi një sy kaosit dhe u tërhoq në dhomën e tij. Klubi i motoçiklistëve kishte marrë kontrollin.

Të nesërmen, Hendrix doli në skenë dhe u prit me fishkëllima. Ai i tha publikut armiqësor: “Nuk më plas fare nëse më fishkëlleni, për sa kohë që fishkëlleni në tonalitet, f*c*”, përpara se të qeshte. Kur përfundoi, Hendrix i tha publikut: “Faleminderit, mirupafshim. Paqe!”

Barrett e shoqëroi Hendrix dhe grupin jashtë skenës drejt makinave që po prisnin. Barrett mezi priste të largohej. Por më pas motoristët i rrethuan.

“Pashë një anëtar të Hells Angels që ishte gati ta godiste menaxherin e turneut, Gerry Stickells në kokë me këtë shkop”, tha Barrett. “Ngrita krahun për të marrë goditjen. Pothuajse humba ndjenjat nga dhimbja, por imagjinoni sikur ajo goditje të kishte rënë mbi kafkën e Gerry-t? Arritëm të futeshim brenda makinës. Jimi vazhdonte të më shikonte sepse më kishte parë duke marrë goditjen. Thjesht më tha: ‘A je mirë, Eric? A je mirë?’ Vazhdonte të më pyeste nëse isha mirë. I tillë ishte ai si njeri. Dhe… kjo ishte gjëja e fundit që më tha ndonjëherë.”

Më 18 shtator 1970, ndihmësit e shpejtë mbërritën në apartamentin e Monika Dannemann në Samarkand Hotel në Londër dhe e gjetën Hendrix pa ndjenja. Ai ishte 27 vjeç.

Stickells ia dha lajmin Barrett-it.

“Nuk mund ta besoja”, tha Barrett. “Mbaj mend që ecja nëpër Londër si në mjegull. Ishte një ngjarje e rendë, tragjike. Ai mori shumë nga pilulat e gjumit të [të dashurës së tij] Monika Dannemann. Thuhej se ajo kishte këto qetësues gjermanë jashtëzakonisht të fuqishëm. Dhe ajo tha se ai kishte marrë nëntë prej tyre. Ajo nuk mund ta zgjonte. Telefonoi Eric Burdon të The Animals, i cili ishte një mik i mirë i Jimi-t. Ai i bërtiti: ‘Thirr ambulancën, dreqi ta hajë!’”

“Ajo që më është thënë është se njerëzit e ambulancës… e shtrinë në shpinë dhe ai volli”, tha Barrett. “U asfiksua. Ky ishte aksidenti. Pilulat ishin aksidenti. Tragjedia ishte që ai vdiq.”

Në libër, Barrett shkroi: “Ndihmësit e shpejtë mbërritën, por nuk mundën ta sillnin Jimi-n në vete. Ata e nxorën me barelë drejt ambulancës, duke e siguruar Monika-n se ai do të bëhej mirë. Ose i shtrirë në shtrat me shpinë, ose gjatë rrugës për në spital, Jimi volli mbi veten. Autopsia arriti në përfundimin se Jimi kishte vdekur nga asfiksia ndërsa ishte i intoksikuar me barbiturate.”

“… M’u kujtua koha kur mora shumë Mandrax dhe e dashura ime nuk mund të më zgjonte”, shkroi ai. “Ishte diçka që mund të ndodhte lehtësisht dhe mund t’i kishte ndodhur kujtdo prej nesh në rrethin e miqve të Jimi-t. Fakti që i ndodhi vetë Jimi-t ishte zemërthyes. Por nuk kam dëgjuar kurrë asgjë që të më bëjë të mendoj se vdekja e Jimi-t ishte diçka tjetër nga ajo që dukej.”

Barrett hodhi poshtë me vendosmëri thashethemet dhe teoritë konspirative që kanë rrethuar vdekjen e Hendrix për dekada. Mes tyre ishte edhe pretendimi i ish-teknikut të turneut James “Tappy” Wright, i cili shkroi në librin e tij të kujtimeve të vitit 2009, “Rock Roadie”, se menaxheri i Hendrix, Mike Jeffery, i kishte rrëfyer se kishte vrarë Hendrix, raportoi The Guardian.

Barrett e kundërshton fuqishëm rrëfimin e Wright dhe hedh poshtë çdo sugjerim se Hendrix është vrarë.

“Nuk besoj as edhe për një sekondë se Mike Jeffery ishte shkaku i vdekjes së Jimi-t”, tha ai. “Thjesht nuk e besoj. Rrethanat nuk përputhen. Dhe më është thënë nga shumë njerëz se James Tappy e shkroi këtë vetëm për të shitur libra. Por unë nuk e kam besuar kurrë. Nuk do ta besoj kurrë. Unë isha atje dhe tani ndoshta jam i fundit që ka mbetur gjallë. Të gjithë djemtë po ikin nga kjo botë. Kështu që jo, nuk do ta besoja këtë as edhe për një sekondë.”

Jeffery vdiq në një aksident ajror pranë Nantes, Francë, në vitin 1973.

Dannemann vdiq nga një vetëvrasje e dyshuar në vitin 1996, dy ditë pasi u shpall fajtore për shpërfillje të gjykatës në një mosmarrëveshje të gjatë ligjore me Kathy Etchingham, një tjetër ish-e dashur e Hendrix. Ajo ishte 50 vjeçe.

Barrett tha se pak kohë pas vdekjes së Hendrix, ai i gënjeu gazetarët për përdorimin e drogës nga Hendrix.

“Isha, sa, 24 vjeç kur ai ndërroi jetë?” tha Barrett. “Nuk doja t’ia njollosja kujtimin. Kështu që gënjeva. Thjesht doja që njerëzit ta shihnin në një dritë të mirë. Por ndërsa u rrita, kuptova se nuk kisha pse të gënjeja. Po, ai merrte drogë. A merrte heroinë? Unë nuk kam parë kurrë heroinë askund pranë tij. Kam punuar në prapaskenat e shumë koncerteve për pothuajse 50 vjet. E di se është një drogë që ka vrarë shumë muzikantë. Por nuk besoj se Jimi e përdorte. Ai pinte marijuanë. Merrte shumë LSD. Merrte pilula. Por nuk besoj se përdorte heroinë.”

Duke kthyer kokën pas, Barrett e përshkroi Hendrix si “një njeri të egër” në skenë. Muzikanti ishte i famshëm për faktin se i binte kitarës pas kokës dhe me dhëmbë. Ai gjithashtu thyente kitara dhe amplifikatorë gjatë rikthimeve në skenë dhe, herë pas here, i vinte flakën kitarës së tij. Por kur koncertet përfundonin dhe publiku ishte larguar prej kohësh, Hendrix ishte një “djalë i qetë, i butë dhe i sjellshëm”.

“Ai fliste me të gjithë”, tha Barrett. “Ishte shumë simpatik. Dhe ishte i turpshëm. Njerëzit mahniteshin nga Jimi. Dhe kur kishte kitarën rreth qafës, mbi shpatull, ndihej rehat. Ajo ishte mbështetja e tij. Por mbaj mend gjithashtu Paul McCartney-n duke ecur drejt tij dhe ai mezi merrte frymë: ‘Është Paul McCartney!’ Ishte thjesht një njeri i turpshëm që nuk dinte si t’i përballonte lavdërimet për talentin e tij.”

“Kam kaq shumë kujtime për atë njeri të mrekullueshëm”, vazhdoi Barrett. “Mbaj mend që po qëndronim të gjithë në Benedict Canyon dhe ishte ditëlindja ime. Po rrinin të gjithë pranë pishinës dhe Jimi doli pa këmishë, vetëm me pantallona kadifeje. Ai thotë: ‘Eric, Eric!’ Unë iu përgjigja: ‘Hej Jimi, çfarë të duhet?’ Ai buzëqeshi dhe tha: ‘Gëzuar ditëlindjen, mik. Ja disa para. Shko dhe bli diçka që e dëshiron vërtet.’ Ai më dha 500 dollarë, që ishte një shumë e madhe në atë kohë.”

“Shkova te North Beach Leathers, një vend ku kisha parë se Jimi kishte blerë disa rroba. I bleva vetes këtë pallto të gjatë prej lëkure, shpenzova të gjitha paratë për të. Ishte dhurata më e mirë që i kam blerë ndonjëherë vetes. Kur u ktheva, atij i pëlqeu shumë. Tha: ‘Uau, kjo po që është pallto! Do të doja ta kisha parë para teje.’”

Barrett tha se ruan “kujtime të bukura” për Hendrix. Një prej tyre në veçanti nuk i është larguar kurrë nga mendja.

“Isha në një avion me të pas një koncerti”, tha ai. “Jimi më pa dhe tha: ‘Eric, çfarë mendon, a do të më kujtojnë?’ Mbeta pa fjalë. I thashë: ‘A do të të kujtojnë? Ti je jashtëzakonisht i famshëm këtu.’ Por ai ishte shumë i pasigurt. ‘Je i sigurt, Eric? Po sikur të rinjtë të mos vijnë?’ Unë thjesht i thashë: ‘Kur bëhet fjalë për suksesin, nuk ke asgjë për t’u shqetësuar.’ I tillë ishte Jimi, një dhuratë për Tokën nga Zoti. Dhe më mungon.”