43 vjet ne celuloid rrefehet gruaja e pare e Kinostudios
Tashmë është 74 vjece, por kur kthehet në kujtimet e saj kuptojmë se është një grua krenare për gjithëcka ka pasur e ka bërë në jetë. Është regjisorja e parë shqiptare Marianthi Xhako e cila me shumë bujari pranoi të flas sot më tetë mars për të gjitha gratë shqiptare, ato që ishin dje, e ato që janë sot.
"Kam xhiruar shumë gra të kohës, gra të thjeshta, të punës, që nga mjelëset, kryetare kooprative, mësuese fshati, në ato fshatrat e largëta të malësisë", rrëfen regjisorja Marianthi Xhako.
Është e lumtur që ka sjellë gjithë Shqipëirnë në artin e dokumentarëve edhe pse, mes direktivave e censurës së kohës. "Nuk flas për kushtet teknike, makineritë e vjetra të rënda, që nuk xhironim dot një sinkron, po ne gratë regjisore mundoheshim ta bënim më njerëzore filmin dokumentar, sepse ai ishte i tejskashëm i politizuar. Shpesh ishte skematik, ne mundoheshim si femra, që personazhet tona të futeshin në botën e tyre të brendshme. Nganjëherë dhe e zbukuronim realitetin pa dashje, vuajtjet i tregonim, mundin djersën e tregonim, po sidoqoftë donim që gratë tona të ishin të bukura, dhe ato ishin të bukura në sajë të punës së tyre", thotë ajo.
Kur rrëmon mes kujtimeve tregon se privilegji i punës në Kinostudio, nuk ka qënë aspak e lehtë për të, e për gjashtë, apo shtatë femra kolege të saj. "Kam punuar 40 ditë në minierën e Kurbneshit, në mes të minatorëve dhe atyre u bënte përshtypje, një grua që komandonte 5-6 burra, apo një brigadë të tërë. E kisha shumë të vështirë të shkëputesha një kohë të gjatë nga shtëpia sepse isha nënë, e duhet të miresha më shumë me fëmijët e mi", vijon rrëfimin.
Regjisorja që u dashurua me dokumentarin dhe kamerën, sot shikon me keqardhje sfidat e shumë femrave për tu bërë pjesë e kinematografisë shqiptare. "Filmi artistik ka ecur e po bën filma me vlerë, po nuk po shoh një femër regjisore. Vendin e Xhanfizesë nuk po e zë asnjë kineaste, kështu që u bëj thirrje artisteve të reja ta duan filmin dhe të sakrifikojnë", thotë regjisorja Xhako.
Aurela Papadhima
"Kam xhiruar shumë gra të kohës, gra të thjeshta, të punës, që nga mjelëset, kryetare kooprative, mësuese fshati, në ato fshatrat e largëta të malësisë", rrëfen regjisorja Marianthi Xhako.
Është e lumtur që ka sjellë gjithë Shqipëirnë në artin e dokumentarëve edhe pse, mes direktivave e censurës së kohës. "Nuk flas për kushtet teknike, makineritë e vjetra të rënda, që nuk xhironim dot një sinkron, po ne gratë regjisore mundoheshim ta bënim më njerëzore filmin dokumentar, sepse ai ishte i tejskashëm i politizuar. Shpesh ishte skematik, ne mundoheshim si femra, që personazhet tona të futeshin në botën e tyre të brendshme. Nganjëherë dhe e zbukuronim realitetin pa dashje, vuajtjet i tregonim, mundin djersën e tregonim, po sidoqoftë donim që gratë tona të ishin të bukura, dhe ato ishin të bukura në sajë të punës së tyre", thotë ajo.
Kur rrëmon mes kujtimeve tregon se privilegji i punës në Kinostudio, nuk ka qënë aspak e lehtë për të, e për gjashtë, apo shtatë femra kolege të saj. "Kam punuar 40 ditë në minierën e Kurbneshit, në mes të minatorëve dhe atyre u bënte përshtypje, një grua që komandonte 5-6 burra, apo një brigadë të tërë. E kisha shumë të vështirë të shkëputesha një kohë të gjatë nga shtëpia sepse isha nënë, e duhet të miresha më shumë me fëmijët e mi", vijon rrëfimin.
Regjisorja që u dashurua me dokumentarin dhe kamerën, sot shikon me keqardhje sfidat e shumë femrave për tu bërë pjesë e kinematografisë shqiptare. "Filmi artistik ka ecur e po bën filma me vlerë, po nuk po shoh një femër regjisore. Vendin e Xhanfizesë nuk po e zë asnjë kineaste, kështu që u bëj thirrje artisteve të reja ta duan filmin dhe të sakrifikojnë", thotë regjisorja Xhako.
Aurela Papadhima