Antare e Bandave Muzikore t NATO-s
Ishte thjesht nj dit e bukur me shi dhe atij i duhej t qndronte i ngrir nn kostumin e pluhurosur t bands muzikore t ushtris e cila kishte hipur mbi ca pal shkall dhe vetm po priste nj sinjal nga kshtjella e Drakuls (diktatorit) andej nga Rumania.
E gjith ajo q duhej t bnte ishte t prplaste sa m fort t ishte e mundur nj pal teneqe prej tunxhi sa her q dora e dirigjentit t bands, e futur n nj pal doreza t bardha n t prhimt nga prlyerja gjat magazinimit, t ngrihej pr ti dhn sinjalin e prplasjes.
Kishte kaluar me dhjetra raste kur kishte qn dshmitar i paradave n qytet, por, vrtet, ksaj radhe ishte ndryshe, i kishin thn se duhej ti prplaste teneqet prej tunxhi m fort se t gjitha hert e tjera.
S bashku me shiun q kishte filluar t binte, nga tarracat e ndrtesave t qndrs, kishin filluar t rrshqisnin postera gjigant t mdhenj q dukshm afishonin hyrjen e Shqipris n NATO.
Ndrkoh q banda muzikore e ushtris po palosej nga pritja e gjat, atij filloi ti vinte npr mendje kur i ati shum koh prpara, ndrsa luante me pantallona t shkurtra, e kishte marr me vete n ndrmarrjen e dekorit sepse at dit kishte shum pun.
At dite duhej q Tirana e kuqe t mbushej me flamuj e banderola sepse Shqipria ishte
antare e Traktatit t Varshavs.
I kujtohej se ashtu, i vogl, shokt e babit e kishin zhdpur n akullore dhe se hareja q kishte prfshir qytetin ishte aq e madhe sa nuk prshkruhej. Pyetjes se prse i gjith ky gzim, i ati i qe prgjigjur se m n fund Shqipria ishte
antare e nj traktati q ishte m i sigurti dhe m i fuqishmi, se Shqipria ishte futur n familjen e natyrshme t vendeve socialiste.
Por ja, tani q pas shum vitesh gjith ajo q kishte mbetur nga i ati ishte nj pirg i vogl me fotografi, ai ishte aty si pr ironi jo duke vendosur banderola me t birin por duke prplasur dy teneqe tunxhi sa her q ritmi i ushtris shqiptare binte.
Ishte shum e uditshme se si koha kishte ndryshuar aq shum, por edhe aq shpejt sa koha mes dy prplasjeve t pjastrave prej tunxhi.
Ishte munduar gjat gjith ksaj kohe t kuptonte se e gjith kjo q po ndodhte kishte t bnte me t vrtet me atdheun e tij apo kishte qn e gjitha nj ndrr kujtimet e s cils po veniteshin n mnyr t pashmangshme.
Nuk kishte mbaruar ndonj shkoll, dhe pr kt nuk ndjehej krenar, por me instinktin e tij prej muzikanti e kishte kuptuar prej kohsh se pjastrat prej tunxhi njsoj tingllonin si athere dhe si tani q banda e tij po bhej pjes e bandave muzikore t NATOS, t vetmet gjra q kishin ndryshuar ishin dirigjenti dhe veglat muzikore.
Se ngjante nj ik m trendy se sa dirigjenti i hershm q nuk i qeshte kurr buza, pa le pastaj ato veglat muzikore me shkronja cirilike ruse nuk ishin edhe aq te intonuara.
Dirigjenti i vjetr nuk fliste kurr pr biznes, ishte shum i rrept dhe kur shkonte t merrte rrogn, asnjher nuk i linte ndonj dyshk arktarit. Ndrsa ky i riu ishte hata fare, i lindur pr biznes. Nje koh ia la t gjitha rrogat arktarit gjat periudhs q kishte shkuar t vendoste paqen n Kabul.
Pa le pastaj klarinetisti, trombonisti dhe ca una t tjer q bnin sikur i binin veglave muzikore dhe q i kishte par rishtazi, kishin parkuar veturat luksoze n cep t trotuarit si trofe nga Mosuli.
Sa shum kishte ndrruar t shkonte t vendoste edhe ai paqen npr bot, por, nuk ia kishte arritur sepse e gjith pasuria q kishte nuk prmbushte kriteret e shefit t dirigjentit. I kishin thn se nuk je nj paqeruajts i mir. Dhe ja, tani do t duhej t prplaste dy pjata prej tunxhi sa her q dora e dirigjentit t ngrihej lart.
I shtrngonte fort ato pjata se ishin e vetmja buitje e kndshme q transformohej n nj rrog n fund t muajit. Kishte pasur momente t forta depresioni, kur dirigjenti i kishte thn se ndoshta pjatat e tunxhit do t shiteshin pr skrap jasht, pasi ishin t vetmet elemente tunxhi t mbetura n nj ushtri moderne, praktike dhe t standartizuar. Por, nj prplasje m e fuqishme se ajo e pjatave t tija, jav m par, kishin ln n harres instrumentat e tija t dashura.
Nuk kishte asgj n kundrshtim me NATON, prkundrazi shpresonte q rroga ti rritej, t kishte m dinjitet dhe fundja ky dirigjenti i ri se ishte m demokratik. Por, ajo q e vinte n dyshime t shpeshta, ishin ca shprehje t politikanve. Nuk merrte fare vesh nga ajo pun, por logjika e tij nuk e kuptonte se prse kur politikant thonin se jemi kthyer familjes son t dashur, nuk prmendnin se kjo familja e dashur na kishte
cop e ik nj shekull e kusur m par. Pastaj se ishin ca antar t ksaj familjes son t dashur q na pushtuan e na shkrrmoqn fare gjat lufts.
Ai e dinte mir se kur komshinjt e pallatit t tij ishin t fort e t fuqishm ishte mir t bheshe shok e antar me ta, por jo t shkonte deri aty sa ti thoshte komshiut t katit t tret q e kishte zhdpur n dru para shum vitesh, se t kam dashur fort gjithmon, apo komshiut posht tij q kishte dashur gjithmon ti mirrte gjysmn e shtpis.
Ca murmurima, dhe ja, dirigjenti mori qndrimin drejt, bri me shenj q t gjith t bheshin gati. Do ti prplaste,...do ti prplaste fort pjatat, aq fort sa buima e tyre t binte n vete pollitikant tan.
E pse jo. ishte ai q mbante ritmin.
E gjith ajo q duhej t bnte ishte t prplaste sa m fort t ishte e mundur nj pal teneqe prej tunxhi sa her q dora e dirigjentit t bands, e futur n nj pal doreza t bardha n t prhimt nga prlyerja gjat magazinimit, t ngrihej pr ti dhn sinjalin e prplasjes.
Kishte kaluar me dhjetra raste kur kishte qn dshmitar i paradave n qytet, por, vrtet, ksaj radhe ishte ndryshe, i kishin thn se duhej ti prplaste teneqet prej tunxhi m fort se t gjitha hert e tjera.
S bashku me shiun q kishte filluar t binte, nga tarracat e ndrtesave t qndrs, kishin filluar t rrshqisnin postera gjigant t mdhenj q dukshm afishonin hyrjen e Shqipris n NATO.
Ndrkoh q banda muzikore e ushtris po palosej nga pritja e gjat, atij filloi ti vinte npr mendje kur i ati shum koh prpara, ndrsa luante me pantallona t shkurtra, e kishte marr me vete n ndrmarrjen e dekorit sepse at dit kishte shum pun.
At dite duhej q Tirana e kuqe t mbushej me flamuj e banderola sepse Shqipria ishte
antare e Traktatit t Varshavs.
I kujtohej se ashtu, i vogl, shokt e babit e kishin zhdpur n akullore dhe se hareja q kishte prfshir qytetin ishte aq e madhe sa nuk prshkruhej. Pyetjes se prse i gjith ky gzim, i ati i qe prgjigjur se m n fund Shqipria ishte
antare e nj traktati q ishte m i sigurti dhe m i fuqishmi, se Shqipria ishte futur n familjen e natyrshme t vendeve socialiste.
Por ja, tani q pas shum vitesh gjith ajo q kishte mbetur nga i ati ishte nj pirg i vogl me fotografi, ai ishte aty si pr ironi jo duke vendosur banderola me t birin por duke prplasur dy teneqe tunxhi sa her q ritmi i ushtris shqiptare binte.
Ishte shum e uditshme se si koha kishte ndryshuar aq shum, por edhe aq shpejt sa koha mes dy prplasjeve t pjastrave prej tunxhi.
Ishte munduar gjat gjith ksaj kohe t kuptonte se e gjith kjo q po ndodhte kishte t bnte me t vrtet me atdheun e tij apo kishte qn e gjitha nj ndrr kujtimet e s cils po veniteshin n mnyr t pashmangshme.
Nuk kishte mbaruar ndonj shkoll, dhe pr kt nuk ndjehej krenar, por me instinktin e tij prej muzikanti e kishte kuptuar prej kohsh se pjastrat prej tunxhi njsoj tingllonin si athere dhe si tani q banda e tij po bhej pjes e bandave muzikore t NATOS, t vetmet gjra q kishin ndryshuar ishin dirigjenti dhe veglat muzikore.
Se ngjante nj ik m trendy se sa dirigjenti i hershm q nuk i qeshte kurr buza, pa le pastaj ato veglat muzikore me shkronja cirilike ruse nuk ishin edhe aq te intonuara.
Dirigjenti i vjetr nuk fliste kurr pr biznes, ishte shum i rrept dhe kur shkonte t merrte rrogn, asnjher nuk i linte ndonj dyshk arktarit. Ndrsa ky i riu ishte hata fare, i lindur pr biznes. Nje koh ia la t gjitha rrogat arktarit gjat periudhs q kishte shkuar t vendoste paqen n Kabul.
Pa le pastaj klarinetisti, trombonisti dhe ca una t tjer q bnin sikur i binin veglave muzikore dhe q i kishte par rishtazi, kishin parkuar veturat luksoze n cep t trotuarit si trofe nga Mosuli.
Sa shum kishte ndrruar t shkonte t vendoste edhe ai paqen npr bot, por, nuk ia kishte arritur sepse e gjith pasuria q kishte nuk prmbushte kriteret e shefit t dirigjentit. I kishin thn se nuk je nj paqeruajts i mir. Dhe ja, tani do t duhej t prplaste dy pjata prej tunxhi sa her q dora e dirigjentit t ngrihej lart.
I shtrngonte fort ato pjata se ishin e vetmja buitje e kndshme q transformohej n nj rrog n fund t muajit. Kishte pasur momente t forta depresioni, kur dirigjenti i kishte thn se ndoshta pjatat e tunxhit do t shiteshin pr skrap jasht, pasi ishin t vetmet elemente tunxhi t mbetura n nj ushtri moderne, praktike dhe t standartizuar. Por, nj prplasje m e fuqishme se ajo e pjatave t tija, jav m par, kishin ln n harres instrumentat e tija t dashura.
Nuk kishte asgj n kundrshtim me NATON, prkundrazi shpresonte q rroga ti rritej, t kishte m dinjitet dhe fundja ky dirigjenti i ri se ishte m demokratik. Por, ajo q e vinte n dyshime t shpeshta, ishin ca shprehje t politikanve. Nuk merrte fare vesh nga ajo pun, por logjika e tij nuk e kuptonte se prse kur politikant thonin se jemi kthyer familjes son t dashur, nuk prmendnin se kjo familja e dashur na kishte
cop e ik nj shekull e kusur m par. Pastaj se ishin ca antar t ksaj familjes son t dashur q na pushtuan e na shkrrmoqn fare gjat lufts.
Ai e dinte mir se kur komshinjt e pallatit t tij ishin t fort e t fuqishm ishte mir t bheshe shok e antar me ta, por jo t shkonte deri aty sa ti thoshte komshiut t katit t tret q e kishte zhdpur n dru para shum vitesh, se t kam dashur fort gjithmon, apo komshiut posht tij q kishte dashur gjithmon ti mirrte gjysmn e shtpis.
Ca murmurima, dhe ja, dirigjenti mori qndrimin drejt, bri me shenj q t gjith t bheshin gati. Do ti prplaste,...do ti prplaste fort pjatat, aq fort sa buima e tyre t binte n vete pollitikant tan.
E pse jo. ishte ai q mbante ritmin.