Berisha dhe diplomacia me Lindjen e Mesme
Diplomacia është një polic i veshur me kostum madhështor”, do të thoshte njëherë Napoleoni, duke i dhënë kësaj shprehjeje një kuptim të dyfishtë: Si për të treguar ekzistencën e 'policit' diplomat, ashtu edhe për viktimën e tij që duhej ta pranonte këtë diktat dhe të kuptonte në çdo çast se bashkëbiseduesi i qeshur e 'me kostum madhështor', në fund të fundit ishte veçse një 'polic' që fshihte pas buzëqeshjes veçse gjuhën e forcës. Ja, p.sh, një 'polic' me kostum madhështor në Tiranë (por mos kujtoni vetëm në Tiranë), për shkak të masës së influencës, mund të përfytyrohet ambasadori Arvizu dhe ish-kolegët e tij paraardhës të Rrugës së Elbasanit. Wow! E pabesueshme!
Të gjithë e dimë se kryeministri Berisha komentoi para disa ditësh debatin verbal midis kryeministrit iranian Ahmadinexhad mbi Izraelin, duke mbajtur në mënyrë të dukshme anën e interesave të sionizmit (Qeverisë Botërore). Nga shumica e qytetarëve shqiptarë duket si e pavend, e patakt, e pavlerë dhe e çuditshme kjo ndërhyrje e një ofiqari të lartë të një shteti të vogël e pa ndikim si Shqipëria, në debatin historik ndoshta më të nxehtë e më me pasoja që ai mund të sjellë në historinë e derisotme të njohur të njerëzimit. Natyrisht, që ashtu si z.Berisha, çdokush nga ne e di mirë se ky debat nuk është bilateral (Iran-Izrael), por multilateral; ka analistë te ne që mendojnë se ndoshta z.Berisha mund të mos nxitohej për kaq protagonizëm të shpejtë e të pamundur të Shqipërisë. Në fakt nuk është tamam kështu, se po të mos kishte përfitim, nuk do t'i ishte kërkuar z.Berisha ky koment nga ana e SHBA&Izraelit. Sepse përndryshe është e vështirë të besohet se si mund të ketë folur me këtë prononcim qytetari dhe shqiptari mysliman e antiimperialist, z.S.Berisha. Pra me këtë koment, së pari ka folur 'polici me veshje madhështore' në Tiranë, z.Arvizu, ministri i Jashtëm Lieberman i Izraelit i sapolarguar nga Tirana, NATO-ja, BE dhe gjithë blloku euroatlantik dhe në fund ka folur jo qytetari Berisha, por kryeministri i një vendi në NATO, S.Berisha. Natyrisht që shumicës së njerëzve kjo deklaratë i tingëllon megalomane dhe e pavend. Por po të shikohet me kujdes, nën drejtimin e 'policit me kostum madhështor", diplomacia e Elitës po përpiqet të japë në pasqyrën e propagandës për diplomacinë ndërkombëtare dhe për popujt e tjerë të botës, hallkat e zinxhirit të aleancës perëndimore, në rast të një konflikti me përmasa të gjera botërore në Lindjen e Mesme, sigurisht pas zgjedhjeve presidenciale në SHBA. Ka mendime dhe deklarata nga shtypi sionist se ky konflikt mund të fillojë edhe para këtyre zgjedhjeve, ndoshta në fillim të tetorit (Kneseti dhe kryeministri çifut mendon se "orët e Washingtonit dhe Jerusalemit nuk janë të sinkronizuara" dhe sulmi mund të fillojë në mënyrë të njëanshme nga Izraeli më 1 tetor). Mendimi im është se nëse do të nisë një konflikt i gjerë ushtarak me Iranin, këtë konflikt do ta nisë SHBA&Britania (ose edhe NATO, pa entuziazmin e Gjermanisë) dhe jo vetëm Izraeli. Synimet e kësaj lufte me qëllim të shumëfishtë janë: Shtënia e burimeve energjetike të LM në një dorë të vetme administruese të Qeverisë së fshehtë Botërore; krijimi i Izraelit të Madh (Eretz Izrael), sipas parimeve 'revizioniste' të ideologut ekstremist sionist Ze'ev Jabotinsky-t dhe partisë së djathtë të krijuar prej M.Beginit, Likud apo Izraelit që fillon në perëndim nga lumi Nil e deri në lumenjtë lindorë të Mesopotamisë e në jug në Gjirin Persik (këtë ideologji e kundërshtojnë laburistët izraelitë të cilët mendojnë se nga lindjet e shumta të arabëve, do të asimilohej populli çifut); krijimi i një Rendi të Ri Botëror të pasluftës - ndoshta botërore - me qendër politike dhe financiare Izraelin dhe Jerusalemin. Që të kalohej nga situata globale e 'Pax amerikana' në "Pax Izraeli", çifutët e Londrës, NY dhe Jerusalemit kanë planifikuar që: a) të hyjnë në luftën konvencionale ose atomike (ku popullsia botërore mund të përgjysmohet nga vrasjet, uria dhe sëmundjet), pasi të jetë vendosur në fushat e betejës një ekuilibër afatgjatë dhe dy krahët të jenë rraskapitur mirë - ashtu siç vepruan çifutët e City-t dhe Wall Street-it në dy luftërat botërore; b) pasi të jenë diskredituar dy kartëmonedhat më prestigjioze të vendeve kristiano-perëndimore, dollari dhe euroja, dhe gjithë sistemi monetar i Breton Woods-it.
Nisur nga një perceptim i frikshëm i situatës në rajonin e Lindjes së Mesme, me gjasa, siç e thamë shkarazi për një luftë botërore të re pas zgjedhjeve në SHBA (me kusht që këto zgjedhje të fitohen nga M.Romney dhe republikanët), prononcimi i Kryeministrit Berisha tregon se nga cili krah do të anojë diplomacia shqiptare si mbështetëse në Ballkan. Natyrisht që orientimi drejt aleancës kristiano-çifute nuk është as i gabuar e as jo parimor, pasi ishte kjo aleancë, e tërhequr nga lokomotiva e SHBA, që së pari llogaritet se do të jetë fituese dhe së dyti, iu dha shansin shqiptarëve pas vitit 1999 që të krijojnë shtetin e tyre kombëtar të mohuar nga influenca e Rusisë (pas Luftërave Ballkanike) dhe BRSS (pas Luftës së Dytë Botërore). Unë nuk nisem në këtë analizë nga gjasat e llogarive personale mbi fatin e tij dhe të familjes së vet prej z.Berisha, pasi kjo analizë po bëhet nisur nga principe më të gjera: interesat kombëtare të shqiptarëve. Sepse në Ballkan, ka gjasa që vende të ndryshme të nisen nga ndjesitë religjioze dhe historike si Serbia, Greqia (?!!) dhe Rumania a Turqia, për të qëndruar asnjanëse ose në krah të Rusisë dhe Kinës me aleatët e tyre lindorë. Një prononcim i tillë i Shqipërisë, edhe pse duket si pak i shpejtë e pa vlera të mëdha, në fakt synon t'u tregojë vendeve të tjera me popullsi myslimane kudo në botë, që të mos ndikohen në aleancat e tyre nga përkufizimi i religjionit, por nga interesat dhe vlerat që duan të mbrojnë. Në këtë kuptim, një mesazh i tillë është shumë i vlefshëm, sidomos për Izraelin dhe strategjinë e tij të 'aleancave periferike' nga vendet jo arabe me popullsi dominuese myslimane. Aq më tepër vlen ky mesazh i Kryeministrit Berisha, kur Shqipëria, ashtu si Irani, edhe pse përbëhen nga popullsi me shumicë myslimane, të dyja janë vende jo arabe dhe me origjinë të përbashkët indoevropiane. Dihet se Irani është Persia dhe Media (Kurdistani) e vjetër. Parë në këtë këndvështrim, prononcimi i z.Berisha nuk mund të shihet se është spontan, megaloman, i pavlerë e i pamoralshëm nga analistët e shtypit. Përkundrazi! Në fund të fundit, Luftërat e freskëta të Lindjes së Mesme dhe Afrikës së Veriut (këtu fut të gjitha vendet ku iu shkoi 'pranvera arabe'), mendoj se nuk janë Kryqëzata mbi baza fetare çifuto-krishtere, por janë luftëra për sundim botëror të Qeverisë Botërore e cila ka qenë një ëndërr që nga Platoni e deri te John Raskin, Xh.Mazini, A.Picke dhe Cecile Rhodos. Në këtë Qeveri Botërore natyrisht që ka edhe shumë familje 'islamike' dhe arabe me një vizion laik. Synimi i disa vendeve të OPEK-ut për të shkëmbyer naftën me flori dhe jo me kartëmonedhë, acaroi Elitën dhe e çoi rajonin drejt 'Pranverave arabe'. Votimi dhe komenti demagogjik e justifikues kundër fjalëve të Presidentit Ahmadinexhad, në favor të Izraelit e çështjes së sionistëve prej z.Berisha, në fund të fundit duhet kuptuar si një votim në favor të kësaj axhende në këtë moment të rëndësishëm dhe nuk duhet kuptuar si votim religjioz antimusliman, por si një votim edhe në favor të interesave dhe axhendës sonë kombëtare me synim Shqipërinë etnike. Ky lloj qëndrimi, natyrisht që është korrekt edhe me vlerat e mirënjohjes ndaj establishmentit politiko-ushtarak të Qeverisë Botërore dhe NATO-s që shkatërroi makinën ushtarako-policore të Serbisë dhe çliroi gjysmat e territoreve shqiptare të cilat mbaheshin të okupuara nga sllavo-ortodoksët edhe për interesat e Rusisë në Ballkan. Patriotët tanë thoshin se "Serbia është Rusia mbrapa kodrës dhe Greqia është Rusia mbrapa malit". Nisur edhe nga kjo fjalë shprehje e S.Nivicës, Greqia, edhe pse është një vend i NATO-s, ka gjasa që të dominohet më shumë nga përkufizimi i saj kryesor rreth identitetit fetar ortodoks pro rus përballë kësaj lufte të madhe të pritshme me Iranin, ndaj ajo mund të abstenojë ose të rreshtohet në sekret kundër njëri ose tjetrit krah. Ndërsa Serbia, edhe pse e ndarë në orientimin e saj mbi bazën e orientimeve tradicionale të dy dinastive, Obrenoviq dhe Karagjeorgjevic, e nxitur nga era e fortë shovene pasmillosheviçiane për Serbinë e Madhe, ka shumë gjasa që të kërkojë të forcojë pozicionin e saj në Ballkan, posaçërisht mbi Mal të Zi, Kosovë dhe Maqedoni, synim të cilin do të përpiqet ta realizojë në situatën e pritshme të turbullt pas një tensioni të gjerë të pritshëm midis fuqive kryesore të botës, me qendrën sizmike në Lindjen e Mesme. Natyrisht që mbi Serbinë pritet të ushtrojë një presion për agresion Rusia, e cila kërkon të forcojë aleatin e saj dhe të dominojë veriun e Ballkanit. Nisur nga fakti i mungesës së entuziazmit gjerman të pritshëm në këtë përplasje (për shkak se Gjermania vazhdon të jetë në periferi të perandorive koloniale), ndoshta Gjermania që ka jo shumë larg nga kufijtë e saj superfuqinë nukleare ruse, mund ta shohë pa interes ruajtjen e stabilitetit dhe statuskuosë së Ballkanit dhe mund të ndikojë mbi Kroacinë dhe Slloveninë që të rrinë indiferente ndaj çdo ngjarjeje në Ballkanin jugor. Bullgaria, edhe pse një shtet ortodoks por i afruar në NATO, pritet të qëndrojë në një pozicion politik më afër Turqisë dhe Shqipërisë. Bullgaria dhe Rumania kanë pranuar të ngrenë baza antiraketore në favor të një projekti shumë të kushtueshëm të NATO-s ndaj një goditjeje raketore të mundshme me koka nukleare, në drejtim të Izraelit, i cili mund të jetë vendi që do të ndryshojë balancat pasi të hyjë në këtë luftë të përgjakshme konvencionale, ndoshta dhe atomike. Turqia, si një vend aleat i NATO-s, ka gjasa që ose të jetë aktive në këtë luftë titanike në favor të perëndimit, ose të rrijë asnjanëse dhe mbikëqyrëse e situatës në Ballkan, duke jetësuar një aleancë me vendet properëndimore. Turqia, edhe pse një fuqi e madhe konvencionale rajonale, ka dy armiq që mund ta izolojnë e ta bëjnë të abstenojë: a) përkufizimi primar i popullsisë së saj mbi identitetin islam; b) kërcënimi i afërt rus për goditje nukleare të Stambollit, Ankarasë, Izmirit dhe qendrave të tjera të mëdha urbane.
Këto që parashtruam janë një skenar ballkanik, nëse ndodh skenari i madh i përplasjes midis gjigantëve të mëdhenj në fushat dhe shkretëtirat naftëmbajtëse të Lindjes së Mesme e më gjerë, në vendet e Detit Balltik, ish-shtetet myslimane të ish-Bashkimit Sovjetik, Evropë, mbi gadishullin indian dhe të Indokinës apo edhe mbi Japoni. Dihet se shtetet myslimane të ish-BS dhe LM kanë rezervat më të mëdha energjetike nëntokësore të deklaruara deri më sot dhe sundimi i tyre nga Qeveria e fshehtë Botërore do të thotë përforcimi i Rendit të Ri Botëror dhe avancimi i axhendës së kësaj Qeverie.
Ndoshta do të ishte me vlerë një trajtim modest, sipas mundësive që lejon një shkrim në gazetë, që një ditë tjetër të tregonim se cila është historia e vërtetë e Lindjes së Mesme pas krijimit të Izraelit në vitin 1948; të tregojmë se si ka qenë ndikimi i dy superfuqive gjatë Luftës së Ftohtë mbi rajon; se cila ka qenë strategjia e "aleancave periferike" të Izraelit me vendet myslimane jo arabe (si Turqia, Irani, Etiopia, etj); se si kanë ndërruar 'padron' vende të tilla si Egjipti, Iraku - por në fund të fundit edhe Irani (pas përmbysjes së Shah M.R.Pahlevit në fillim të vitit 1979 nga A.Khomeini i cili jetonte deri në këtë vit në Bagdat) dhe Izraeli; si kanë bashkëpunuar politikisht, ekonomikisht e ushtarakisht Irani dhe Izraeli në mënyrë të fshehtë; si kanë bashkëpunuar shërbimet sekrete të Shahut, SAVAK-u dhe MOSAD-i izraelit; si ndërtuan në shkretëtirë naftësjellësin e quajtur Eila-Ashkalon, i cili lidhte Gjirin e Aqaba-s me Mesdheun dhe mundësonte eksportet e naftës iraniane që të anashkalonin kanalin strategjikisht problematik të Suezit; si kooperuan Irani dhe Izraeli për të përforcuar ushtarakisht kurdët dhe si e braktisi Shahu këtë projekt kundër S.Huseinit pas Marrëveshjes së Algjerit dhe pa u konsultuar me SHBA-të; si lindën ambiciet e Shahut për dominim në Oqeanin Indian (ambicie të cilat kishin gajasur së qeshuri N.Rockefellerin, zv.Presidentin e SHBA); si mbështeti në mënyrë 'të pabesë' Shahu Rezolutën arabe 242 dhe 338 të OKB, kundër 'aleatit' të tij të fshehtë, Izraelit; si e la në baltë për armatime SHBA, Shahun, pasi në Washington DC erdhën demokratët e Karterit dhe pas detantës me BS (marrëveshjet START) i cili po armatoste Irakun; si armatosi me raketa Pershing Izraeli, Iranin bazuar te Marrëveshja Flowers, për të mundur Irakun arab anti- izraelit dhe si arritën që këta "dy aleatë" të pabesë me nun Washingtonin, gjatë luftës për dominancë rajonale, të shkojnë e të përthithin deri në ditët e sotme të gjitha Fuqitë e Mëdha në rajonin e LM duke rrezikuar një luftë botërore të tretë. Të gjitha këto histori interesante do t'i trajtojmë në një shkrim tjetër të shpejtë.
Të gjithë e dimë se kryeministri Berisha komentoi para disa ditësh debatin verbal midis kryeministrit iranian Ahmadinexhad mbi Izraelin, duke mbajtur në mënyrë të dukshme anën e interesave të sionizmit (Qeverisë Botërore). Nga shumica e qytetarëve shqiptarë duket si e pavend, e patakt, e pavlerë dhe e çuditshme kjo ndërhyrje e një ofiqari të lartë të një shteti të vogël e pa ndikim si Shqipëria, në debatin historik ndoshta më të nxehtë e më me pasoja që ai mund të sjellë në historinë e derisotme të njohur të njerëzimit. Natyrisht, që ashtu si z.Berisha, çdokush nga ne e di mirë se ky debat nuk është bilateral (Iran-Izrael), por multilateral; ka analistë te ne që mendojnë se ndoshta z.Berisha mund të mos nxitohej për kaq protagonizëm të shpejtë e të pamundur të Shqipërisë. Në fakt nuk është tamam kështu, se po të mos kishte përfitim, nuk do t'i ishte kërkuar z.Berisha ky koment nga ana e SHBA&Izraelit. Sepse përndryshe është e vështirë të besohet se si mund të ketë folur me këtë prononcim qytetari dhe shqiptari mysliman e antiimperialist, z.S.Berisha. Pra me këtë koment, së pari ka folur 'polici me veshje madhështore' në Tiranë, z.Arvizu, ministri i Jashtëm Lieberman i Izraelit i sapolarguar nga Tirana, NATO-ja, BE dhe gjithë blloku euroatlantik dhe në fund ka folur jo qytetari Berisha, por kryeministri i një vendi në NATO, S.Berisha. Natyrisht që shumicës së njerëzve kjo deklaratë i tingëllon megalomane dhe e pavend. Por po të shikohet me kujdes, nën drejtimin e 'policit me kostum madhështor", diplomacia e Elitës po përpiqet të japë në pasqyrën e propagandës për diplomacinë ndërkombëtare dhe për popujt e tjerë të botës, hallkat e zinxhirit të aleancës perëndimore, në rast të një konflikti me përmasa të gjera botërore në Lindjen e Mesme, sigurisht pas zgjedhjeve presidenciale në SHBA. Ka mendime dhe deklarata nga shtypi sionist se ky konflikt mund të fillojë edhe para këtyre zgjedhjeve, ndoshta në fillim të tetorit (Kneseti dhe kryeministri çifut mendon se "orët e Washingtonit dhe Jerusalemit nuk janë të sinkronizuara" dhe sulmi mund të fillojë në mënyrë të njëanshme nga Izraeli më 1 tetor). Mendimi im është se nëse do të nisë një konflikt i gjerë ushtarak me Iranin, këtë konflikt do ta nisë SHBA&Britania (ose edhe NATO, pa entuziazmin e Gjermanisë) dhe jo vetëm Izraeli. Synimet e kësaj lufte me qëllim të shumëfishtë janë: Shtënia e burimeve energjetike të LM në një dorë të vetme administruese të Qeverisë së fshehtë Botërore; krijimi i Izraelit të Madh (Eretz Izrael), sipas parimeve 'revizioniste' të ideologut ekstremist sionist Ze'ev Jabotinsky-t dhe partisë së djathtë të krijuar prej M.Beginit, Likud apo Izraelit që fillon në perëndim nga lumi Nil e deri në lumenjtë lindorë të Mesopotamisë e në jug në Gjirin Persik (këtë ideologji e kundërshtojnë laburistët izraelitë të cilët mendojnë se nga lindjet e shumta të arabëve, do të asimilohej populli çifut); krijimi i një Rendi të Ri Botëror të pasluftës - ndoshta botërore - me qendër politike dhe financiare Izraelin dhe Jerusalemin. Që të kalohej nga situata globale e 'Pax amerikana' në "Pax Izraeli", çifutët e Londrës, NY dhe Jerusalemit kanë planifikuar që: a) të hyjnë në luftën konvencionale ose atomike (ku popullsia botërore mund të përgjysmohet nga vrasjet, uria dhe sëmundjet), pasi të jetë vendosur në fushat e betejës një ekuilibër afatgjatë dhe dy krahët të jenë rraskapitur mirë - ashtu siç vepruan çifutët e City-t dhe Wall Street-it në dy luftërat botërore; b) pasi të jenë diskredituar dy kartëmonedhat më prestigjioze të vendeve kristiano-perëndimore, dollari dhe euroja, dhe gjithë sistemi monetar i Breton Woods-it.
Nisur nga një perceptim i frikshëm i situatës në rajonin e Lindjes së Mesme, me gjasa, siç e thamë shkarazi për një luftë botërore të re pas zgjedhjeve në SHBA (me kusht që këto zgjedhje të fitohen nga M.Romney dhe republikanët), prononcimi i Kryeministrit Berisha tregon se nga cili krah do të anojë diplomacia shqiptare si mbështetëse në Ballkan. Natyrisht që orientimi drejt aleancës kristiano-çifute nuk është as i gabuar e as jo parimor, pasi ishte kjo aleancë, e tërhequr nga lokomotiva e SHBA, që së pari llogaritet se do të jetë fituese dhe së dyti, iu dha shansin shqiptarëve pas vitit 1999 që të krijojnë shtetin e tyre kombëtar të mohuar nga influenca e Rusisë (pas Luftërave Ballkanike) dhe BRSS (pas Luftës së Dytë Botërore). Unë nuk nisem në këtë analizë nga gjasat e llogarive personale mbi fatin e tij dhe të familjes së vet prej z.Berisha, pasi kjo analizë po bëhet nisur nga principe më të gjera: interesat kombëtare të shqiptarëve. Sepse në Ballkan, ka gjasa që vende të ndryshme të nisen nga ndjesitë religjioze dhe historike si Serbia, Greqia (?!!) dhe Rumania a Turqia, për të qëndruar asnjanëse ose në krah të Rusisë dhe Kinës me aleatët e tyre lindorë. Një prononcim i tillë i Shqipërisë, edhe pse duket si pak i shpejtë e pa vlera të mëdha, në fakt synon t'u tregojë vendeve të tjera me popullsi myslimane kudo në botë, që të mos ndikohen në aleancat e tyre nga përkufizimi i religjionit, por nga interesat dhe vlerat që duan të mbrojnë. Në këtë kuptim, një mesazh i tillë është shumë i vlefshëm, sidomos për Izraelin dhe strategjinë e tij të 'aleancave periferike' nga vendet jo arabe me popullsi dominuese myslimane. Aq më tepër vlen ky mesazh i Kryeministrit Berisha, kur Shqipëria, ashtu si Irani, edhe pse përbëhen nga popullsi me shumicë myslimane, të dyja janë vende jo arabe dhe me origjinë të përbashkët indoevropiane. Dihet se Irani është Persia dhe Media (Kurdistani) e vjetër. Parë në këtë këndvështrim, prononcimi i z.Berisha nuk mund të shihet se është spontan, megaloman, i pavlerë e i pamoralshëm nga analistët e shtypit. Përkundrazi! Në fund të fundit, Luftërat e freskëta të Lindjes së Mesme dhe Afrikës së Veriut (këtu fut të gjitha vendet ku iu shkoi 'pranvera arabe'), mendoj se nuk janë Kryqëzata mbi baza fetare çifuto-krishtere, por janë luftëra për sundim botëror të Qeverisë Botërore e cila ka qenë një ëndërr që nga Platoni e deri te John Raskin, Xh.Mazini, A.Picke dhe Cecile Rhodos. Në këtë Qeveri Botërore natyrisht që ka edhe shumë familje 'islamike' dhe arabe me një vizion laik. Synimi i disa vendeve të OPEK-ut për të shkëmbyer naftën me flori dhe jo me kartëmonedhë, acaroi Elitën dhe e çoi rajonin drejt 'Pranverave arabe'. Votimi dhe komenti demagogjik e justifikues kundër fjalëve të Presidentit Ahmadinexhad, në favor të Izraelit e çështjes së sionistëve prej z.Berisha, në fund të fundit duhet kuptuar si një votim në favor të kësaj axhende në këtë moment të rëndësishëm dhe nuk duhet kuptuar si votim religjioz antimusliman, por si një votim edhe në favor të interesave dhe axhendës sonë kombëtare me synim Shqipërinë etnike. Ky lloj qëndrimi, natyrisht që është korrekt edhe me vlerat e mirënjohjes ndaj establishmentit politiko-ushtarak të Qeverisë Botërore dhe NATO-s që shkatërroi makinën ushtarako-policore të Serbisë dhe çliroi gjysmat e territoreve shqiptare të cilat mbaheshin të okupuara nga sllavo-ortodoksët edhe për interesat e Rusisë në Ballkan. Patriotët tanë thoshin se "Serbia është Rusia mbrapa kodrës dhe Greqia është Rusia mbrapa malit". Nisur edhe nga kjo fjalë shprehje e S.Nivicës, Greqia, edhe pse është një vend i NATO-s, ka gjasa që të dominohet më shumë nga përkufizimi i saj kryesor rreth identitetit fetar ortodoks pro rus përballë kësaj lufte të madhe të pritshme me Iranin, ndaj ajo mund të abstenojë ose të rreshtohet në sekret kundër njëri ose tjetrit krah. Ndërsa Serbia, edhe pse e ndarë në orientimin e saj mbi bazën e orientimeve tradicionale të dy dinastive, Obrenoviq dhe Karagjeorgjevic, e nxitur nga era e fortë shovene pasmillosheviçiane për Serbinë e Madhe, ka shumë gjasa që të kërkojë të forcojë pozicionin e saj në Ballkan, posaçërisht mbi Mal të Zi, Kosovë dhe Maqedoni, synim të cilin do të përpiqet ta realizojë në situatën e pritshme të turbullt pas një tensioni të gjerë të pritshëm midis fuqive kryesore të botës, me qendrën sizmike në Lindjen e Mesme. Natyrisht që mbi Serbinë pritet të ushtrojë një presion për agresion Rusia, e cila kërkon të forcojë aleatin e saj dhe të dominojë veriun e Ballkanit. Nisur nga fakti i mungesës së entuziazmit gjerman të pritshëm në këtë përplasje (për shkak se Gjermania vazhdon të jetë në periferi të perandorive koloniale), ndoshta Gjermania që ka jo shumë larg nga kufijtë e saj superfuqinë nukleare ruse, mund ta shohë pa interes ruajtjen e stabilitetit dhe statuskuosë së Ballkanit dhe mund të ndikojë mbi Kroacinë dhe Slloveninë që të rrinë indiferente ndaj çdo ngjarjeje në Ballkanin jugor. Bullgaria, edhe pse një shtet ortodoks por i afruar në NATO, pritet të qëndrojë në një pozicion politik më afër Turqisë dhe Shqipërisë. Bullgaria dhe Rumania kanë pranuar të ngrenë baza antiraketore në favor të një projekti shumë të kushtueshëm të NATO-s ndaj një goditjeje raketore të mundshme me koka nukleare, në drejtim të Izraelit, i cili mund të jetë vendi që do të ndryshojë balancat pasi të hyjë në këtë luftë të përgjakshme konvencionale, ndoshta dhe atomike. Turqia, si një vend aleat i NATO-s, ka gjasa që ose të jetë aktive në këtë luftë titanike në favor të perëndimit, ose të rrijë asnjanëse dhe mbikëqyrëse e situatës në Ballkan, duke jetësuar një aleancë me vendet properëndimore. Turqia, edhe pse një fuqi e madhe konvencionale rajonale, ka dy armiq që mund ta izolojnë e ta bëjnë të abstenojë: a) përkufizimi primar i popullsisë së saj mbi identitetin islam; b) kërcënimi i afërt rus për goditje nukleare të Stambollit, Ankarasë, Izmirit dhe qendrave të tjera të mëdha urbane.
Këto që parashtruam janë një skenar ballkanik, nëse ndodh skenari i madh i përplasjes midis gjigantëve të mëdhenj në fushat dhe shkretëtirat naftëmbajtëse të Lindjes së Mesme e më gjerë, në vendet e Detit Balltik, ish-shtetet myslimane të ish-Bashkimit Sovjetik, Evropë, mbi gadishullin indian dhe të Indokinës apo edhe mbi Japoni. Dihet se shtetet myslimane të ish-BS dhe LM kanë rezervat më të mëdha energjetike nëntokësore të deklaruara deri më sot dhe sundimi i tyre nga Qeveria e fshehtë Botërore do të thotë përforcimi i Rendit të Ri Botëror dhe avancimi i axhendës së kësaj Qeverie.
Ndoshta do të ishte me vlerë një trajtim modest, sipas mundësive që lejon një shkrim në gazetë, që një ditë tjetër të tregonim se cila është historia e vërtetë e Lindjes së Mesme pas krijimit të Izraelit në vitin 1948; të tregojmë se si ka qenë ndikimi i dy superfuqive gjatë Luftës së Ftohtë mbi rajon; se cila ka qenë strategjia e "aleancave periferike" të Izraelit me vendet myslimane jo arabe (si Turqia, Irani, Etiopia, etj); se si kanë ndërruar 'padron' vende të tilla si Egjipti, Iraku - por në fund të fundit edhe Irani (pas përmbysjes së Shah M.R.Pahlevit në fillim të vitit 1979 nga A.Khomeini i cili jetonte deri në këtë vit në Bagdat) dhe Izraeli; si kanë bashkëpunuar politikisht, ekonomikisht e ushtarakisht Irani dhe Izraeli në mënyrë të fshehtë; si kanë bashkëpunuar shërbimet sekrete të Shahut, SAVAK-u dhe MOSAD-i izraelit; si ndërtuan në shkretëtirë naftësjellësin e quajtur Eila-Ashkalon, i cili lidhte Gjirin e Aqaba-s me Mesdheun dhe mundësonte eksportet e naftës iraniane që të anashkalonin kanalin strategjikisht problematik të Suezit; si kooperuan Irani dhe Izraeli për të përforcuar ushtarakisht kurdët dhe si e braktisi Shahu këtë projekt kundër S.Huseinit pas Marrëveshjes së Algjerit dhe pa u konsultuar me SHBA-të; si lindën ambiciet e Shahut për dominim në Oqeanin Indian (ambicie të cilat kishin gajasur së qeshuri N.Rockefellerin, zv.Presidentin e SHBA); si mbështeti në mënyrë 'të pabesë' Shahu Rezolutën arabe 242 dhe 338 të OKB, kundër 'aleatit' të tij të fshehtë, Izraelit; si e la në baltë për armatime SHBA, Shahun, pasi në Washington DC erdhën demokratët e Karterit dhe pas detantës me BS (marrëveshjet START) i cili po armatoste Irakun; si armatosi me raketa Pershing Izraeli, Iranin bazuar te Marrëveshja Flowers, për të mundur Irakun arab anti- izraelit dhe si arritën që këta "dy aleatë" të pabesë me nun Washingtonin, gjatë luftës për dominancë rajonale, të shkojnë e të përthithin deri në ditët e sotme të gjitha Fuqitë e Mëdha në rajonin e LM duke rrezikuar një luftë botërore të tretë. Të gjitha këto histori interesante do t'i trajtojmë në një shkrim tjetër të shpejtë.