Hapet atelieja e Teatrit Kombetar
Një magazinë në cepin e një pylli ku përjetojnë fundin e botës katër
personazhe. Para se të vijnë te fundi, ata ia bëjnë të gjatë rrugën njëri-tjetrit.
Atelieja e Teatrit Kombëtar si rrallë herë është hapur për performancën e një trupe të rinjsh që nën drejtimin e Qëndrim Rijanit nga Maqedonia luajnë mbrëmjen e martë e të mërkurë një tekst tragjik postmodern “Ne vijmë për ajër” i autorit amerikan Skot Omur.
Kjo që po vuan është zonja Uormud – alias krimbi i durit. E kanë kapur dhimbjet e lindjes, së një keku mirëbërës për harmoninë kozmike. Zonja Uormud pretendon lart dhe egër si grua e shtypur dhe e dhunuar.
Motrat Melodi dhe Laurel kanë secila nga një monolog për të thënë. Melodi jeton me kujtimin e babait që i braktisi duke u vetëvrarë.
Laurel thërret të ëmën e mbyllur në psikiatri. Kujtimi i saj është vizion në formën e një maske të bardhë kineze që nuk dëgjon dhe as transmeton gjë.
Kohen djali me pamjen e pafajshme të ëngjëllit, hyn me muzikë në magazinë dhe helmon ç’gjen brenda me një bombolë gazi.
Personazhet e Omurit nuk komunikojnë mes tyre, por si siamezët, çdo përpjekje për frymëmarrje normale e njërit nuk ndodh pa mundimin e tjetrit. Sa më e madhe të jetë përpjekja për shpëtim e njërit aq më të pakapërcyeshme i bën pengesat tjetri.
Skena dhe kostumet e Teuta Resulit duhet t’i përgjigjen provokimeve dhe pasojave të dhunës, spazmave, konvulsioneve, gulçeve, vrullit. Grupi realizues ka paralajmëruar publikun e ndjeshëm ndaj skenave të dhunës.
Pjesa e Skot Omurit me titull “Gjëagjëzat kastrofike të dashurisë në hapësirën kozmike” është vënë në skenë për herë të parë më 1994. E përkthyer nga aktorja Klodiana Keco, mban titullin “Ne vijmë për ajër”, siç e quan Qëndrim Rijani cilindo grupim të ri pranë ideve të tij për një teatër që vjen nga laboratori me aktorin.
personazhe. Para se të vijnë te fundi, ata ia bëjnë të gjatë rrugën njëri-tjetrit.
Atelieja e Teatrit Kombëtar si rrallë herë është hapur për performancën e një trupe të rinjsh që nën drejtimin e Qëndrim Rijanit nga Maqedonia luajnë mbrëmjen e martë e të mërkurë një tekst tragjik postmodern “Ne vijmë për ajër” i autorit amerikan Skot Omur.
Kjo që po vuan është zonja Uormud – alias krimbi i durit. E kanë kapur dhimbjet e lindjes, së një keku mirëbërës për harmoninë kozmike. Zonja Uormud pretendon lart dhe egër si grua e shtypur dhe e dhunuar.
Motrat Melodi dhe Laurel kanë secila nga një monolog për të thënë. Melodi jeton me kujtimin e babait që i braktisi duke u vetëvrarë.
Laurel thërret të ëmën e mbyllur në psikiatri. Kujtimi i saj është vizion në formën e një maske të bardhë kineze që nuk dëgjon dhe as transmeton gjë.
Kohen djali me pamjen e pafajshme të ëngjëllit, hyn me muzikë në magazinë dhe helmon ç’gjen brenda me një bombolë gazi.
Personazhet e Omurit nuk komunikojnë mes tyre, por si siamezët, çdo përpjekje për frymëmarrje normale e njërit nuk ndodh pa mundimin e tjetrit. Sa më e madhe të jetë përpjekja për shpëtim e njërit aq më të pakapërcyeshme i bën pengesat tjetri.
Skena dhe kostumet e Teuta Resulit duhet t’i përgjigjen provokimeve dhe pasojave të dhunës, spazmave, konvulsioneve, gulçeve, vrullit. Grupi realizues ka paralajmëruar publikun e ndjeshëm ndaj skenave të dhunës.
Pjesa e Skot Omurit me titull “Gjëagjëzat kastrofike të dashurisë në hapësirën kozmike” është vënë në skenë për herë të parë më 1994. E përkthyer nga aktorja Klodiana Keco, mban titullin “Ne vijmë për ajër”, siç e quan Qëndrim Rijani cilindo grupim të ri pranë ideve të tij për një teatër që vjen nga laboratori me aktorin.