Heshtje e detyruar dhe lehje e paguarNga Fatmir Lamaj* Heshtje. Heshtje dhe vetëm heshtje ndaj plagëve më të dhimbshme që krijoi diktatura komuniste për 50 vjet dhe neodiktatura për 20 vjet të tjera. Komunizmi shqiptar (si forma më çnjerëzore e aplik

Nëse dëshironi të lexoni edicionin online të gazetës në PDF klikoni këtu.

Heshtje. Heshtje dhe vetëm heshtje ndaj plagëve më të dhimbshme që krijoi diktatura komuniste për 50 vjet dhe neodiktatura për 20 vjet të tjera. Komunizmi shqiptar (si forma më çnjerëzore e aplikimit dhe zbatimit të tij) do të mbetet tragjedia më e rëndë në historinë e kombit shqiptar. Në jetën e një populli e një kombi, 50 vjet nuk janë shumë në historinë e tij mijëravjeçare, por 50 vjet komunizëm janë më shumë sesa shumë.

Për 50 vjet ky popull i tejmasakruar, u shkatërrua ekonomikisht, fizikisht, psikikisht dhe moralisht, dhe më se natyrshëm do të prodhonte monstra të llojeve të ndryshme si spiunë e servilë, gënjeshtarë dhe hipokritë, hajdutë dhe kriminelë, vese, të cilat do të mëshiroheshin te Njeriu i Ri, vepra më e madhe e Partisë (realisht pseudo-njeriu). Njeriu i ri ose pseudo-njeriu do të shndërrohej në një krijesë pa vetëgjykim, pa personalitet, pa iniciativë, pa ëndrra për të ardhmen, se për të gjitha mendonte Partia ose kryexhelati dhe Anti-Njeriu. Diktatorët, kushdo qofshin, gjithmonë i japin ëndrrës dhe ambicieve të tyre përmasa demoniane.

Në Shqipërinë postkomuniste, regjimi komunist do të gjente, pa u lodhur shumë, formën dhe mënyrën me efikase të mbijetesës nëpërmjet pseudo-demokracisë ose neokomunizmit. Pronat e rrëmbyera me forcën e pushtetit dhe antiligjit, të drejtat e mohuara të 1/3 së popullit nëpërmjet deformimit të ligjeve të pazbatuara dhe shkeljeve flagrante të një Kushtetute, e cila ekziston vetëm në letër si një certifikatë mirësjelljeje për hordhinë e paskrupullt të pushtetarëve të së njëjtës origjinë e të tjera, e të tjera.

Për të gjitha këto ka vetëm heshtje dhe vetëm heshtje. Historia po lëngon prej dekadash të tëra nga plagët e përgjakura, sakatimet e vazhdueshme që e kanë çuar drejt një shpërfytyrimi tërësor, në pamundësi të plotë për të bërë grafinë reale e të sinqertë.

Heshtje dhe vetëm heshtje! Heshtja duhet për të bërë heronjtë tradhtarë dhe tradhtarët heronj. Historisë xhelatët dhe bijtë e tyre duan t’i japin përmasën e një alibie politike, ku çdo krim të jetë i justifikuar, çdo bëmë e gjëmë e bërë në interes të popullit të shumëvuajtur shqiptar. Lirinë e sollën baballarët e tyre (mijëra e mijëra gjermanë janë vrarë në Shqipëri), ndërsa demokracia patjetër do të ishte dhuratë e bekuar e djemve të tyre që do t’i bëhej këtij populli me aq “bujari e fisnikëri”.

Në një artikull të botuar te gazeta “55”, në mars të 1998-ës kam shkruar: “Historia shqiptare, ngjyrosur e çngjyrosur nga Enver Hoxha (dhe bijtë e tij), i ngjan një tabloje të Pikasos, parë me sytë e një profolni”. Heshtje dhe heshtja vazhdon….

Përse kështu?! I urituri është gjithmonë i pafajshëm. Ajo mori gazetaresh dhe analistësh që enden nëpër redaksi gazetash dhe studiosh televizive mbeten rrogëtarë të rëndomtë (gjithmonë hallexhinjtë), ku mbijetesën e tyre e kanë kushtëzuar me preferencat e “bosëve” të tyre, të pasuruar e dhjamosur në shumicën e rasteve në rrugë jo të ndershme. Heshtje e detyruar!

Në errësirën e kësaj heshtjeje dhe greminat e saj memece gjendet sot trupi i plagosur rëndë i plagëve dhe halleve tona. Rënkimin e këtyre plagëve s’ka kush ta dëgjojë (ose më mirë nuk duan ta dëgjojnë, sepse në shkaktimin e tyre kanë pjesën e vet dhe pushtetarët e sotëm, si pjesë trashëguese e ish-diktaturës, me ligjet e deformuara, me vonesat e zbatimit të tyre dhe të Kushtetutës, si dhe indiferencën konsekuente).

Heshtjen e tyre pushtetarët e sotëm duan ta kthejnë në një arkivol, ku të mbyllin brenda tij kufomën e së vërtetës …, por të jenë të sigurt se ky mision për ta do të jetë gjithmonë i pamundur. E vërteta i ngjan kaktusit, ajo arrin të mbijetojë dhe në shkretëtirën e heshtjes gënjeshtare dhe terrorit të mashtrimeve e falsiteteve. Ajo mbijeton si e vetmja dritë për të ndriçuar rrugën e të verbërve dhe të vetë-verbuarve. Atë nuk e mbytin dot lehjet e paguara të qenve dhe langonjve, që pranojnë për zotër të tyre çdokënd që u hedh një copë bukë apo një kockë, dhe kthehen pa asnjë ndrojtje morale në roje të paskrupullt të stanit pushtetar. Nëpër errësirën e kësaj nate të trishtë, shtrirë anekënd këtij vendi të shumëvuajtur, kori i qenve (më mirë langonjve), me kanosjet e tij lebetitëse vajton për hallet e një pushteti që përveç armiqësisë së trashëguar s`ka asgjë të përbashkët me ta. A nuk është nënshtrimi dhe përdorimi nga ana e kundërshtarëve dhe bashkëvuajtësve të tu forma më e ulët e pandershmërisë? Veshët tanë të lodhur nga kuisje të tilla s’mund të jenë kurrë indiferentë ndaj këtyre mjeranëve që paguhen në masën qesharake për shërbesat e ulëta.

Unë dhe shokët e mi s`mund të mos ndiejmë keqardhje, kur dëgjojmë e shikojmë se një pjesë e bashkëvuajtësve tanë janë kthyer në “leva të Partisë”, të keqpërdorura abuzivisht nga qeveria aktuale, duke tentuar me keqdashje të deformojnë politikisht qëllimin e përbashkët të vetësakrifikimit tonë në këtë greve urie, por njëkohësisht s`e shmangim dot neverinë si një ndjesi e natyrshme që imponon qëndrimi i tyre. Ne i falim gjithë ata bashkëvuajtës, që të keqinformuar nga levat e Partisë e pushtetit nuk janë solidarizuar me grevën tonë, por kurrë s`mund t’i falim ata që janë të mirinformuar për qëllimin e kësaj greve dhe në mënyrë koshiente i janë kundërvënë asaj për qëllimet e tyre të ulëta. Ne lutemi për ata që Zoti i ndihmoftë, të shkëputen sa me parë nga kthetrat e keqpërdorimit të pajustifikuar duke ju drejtuar me këto vargje:

Lehni laro… lehni pa pushim

Në korin e turpit lidhur me zinxhirë

Ku putrat e djallit lëpin me dëshirë

E në krahët e tij gjen ngushëllim

* I burgosur politik. Grevist i urisë