Keqkuptimi i kohës që jetuam
Denis Duka / Qytetar
Turma gjithnjë ka nevojë për impulse dramatike, qofshin këto mallëngjyese ose trumbe-ta lufte; pak punë i bën logjika dhe objektiviteti i pastër. Në rastin e Sali Berishës, turma e instrumentalizuar dhe nën efektin e rrezatimin ideologjik të liderit, kanë arritur në një stad aq të thellë hipnoze të së pandërgjegjshmes, sa çdo ndryshim që nuk përkon me vënien në majë të piramidës së pushtet-it të “idhullit” të tyre, ngjason me një vend të shenjtë që i ka humbur energjia shëruese.
Fjalimi i Sali Berishës me ato notat epifanike i ngjasonte një rrëfimi shpirtëror, intim, zbutës, me këmbët në tokë, nëse krahasohet me dinamikën e tij të mëparshme që sondonte në dimensione të padëgjuara. Edhe pse ai foli vetëm për sukseset nën drejtimin e tij, duhet të ishte më njerëzore dhe e vërtetë që para priftit kolektiv, ose popullit, të paktën njëherë të thoshte, duke mos e ledhatuar sedrën, që nuk ishte nga premtimet e kundërshtarëve humbja, por nga mosmbajta e premtimeve tona. Shumë shpirtra luftëtarësh u mallëngjyen me diçka të pritshme si drita e diellit, një falënderim në drejtim të polit tjetër. Çdo person që ka pasur fatin e të tjerëve në dorë, si ato moirat me fillin e jetës, duhet të marrë përgjegjësi për këputjen apo moskëputjen e tij. Idealizimet mitologjike dhe ngritja në qiellin e shtatë e liderit nga turmat e ndjeshme, është e njohur në dialektikën e historisë.
Sot le të adhurohet Sali Berisha dhe kushdo tjetër, por nesër dalta objektive do gdhendë çdo atribut me baza vërtetësie, sa më larg adhurimit dionosiak. Ti fitove amnisti të përjetshme vetëm me një urim: e përmbylle karrierën aktive si lider mbi të gjithë për më shumë se çerek shekulli dhe ke adhurues nga gjithë trevat shqiptare që mendojnë që çdo gjë e mirë u bë falë teje dhe jo taksapaguesit. Futjen në NATO dhe rrugën e Kombit kanë arritur t’i quajnë arritjet e tua personale... Më e mira u bëftë për Shqipërinë! Le ta mbyllim me një shprehjen e Terencit të Romës së lashtë: “Nihil humanum a Sali Berisha alienum puto” - Asgjë njerëzore nuk ishte e huaj për Sali Berishën, që nga pasionet e engjëjve të rënë, deri te eremitët e shkretëtirës. Por kur flitet për hyjnoren dhe mirësinë e pastër të njeriut të mirë... çdo gjë e tillë ishte dhe është e huaj për Sali Berishën.