Qosja - urithi qe u verbua kur pa drite
Pas 21 janarit u rishfaq nje lloj urithi nje urith me sy te vegjel me qime te rralla me kembe te vockla me nje bisht tinezar me shputat e parme te medha e thonj te gjate. Ishte kafsheza me e shkathet qe gelonte nen toke. Qimet e mbulonin cdo dritherime te qenies se tij. Rrudhat e uleta te lekures se vesheve e benin te degjonte vetem tingujt e nendheut syte evegjel i mbante gjithmone futur thelle ne lekure sic fuste bicakun gjyshi im ne xhepin e setres pasi therte kecin. Larvat insektet minjte ishin dashuria e tij grykore.
Syte e tij ishin me dinaket ne mbreterine e territ te llagemit. Kishte aftesi te dallonte ku ishte dheu i lagesht ku ishte i bute ku gerryhej lehte e ku kishte shkemb. Kur hapi tunelin e pare poshte shkeli me kembe gjithe gjallesat e dheut qe nga njeqelizoret e deri te shumekembeshatpastaj tunelin e shnderroi ne labirint. I endur lart e poshte majtas e djathtas ne labirintin e tij kudo ku kthehej linte nje titull simboli te ekzistences se vet. Ne nje nga ato reflektimet e tij mes territ dhe tunelit mendoi se mos do ishte me mire qe emrin ta kishte Qosiq por kjo do ta vinte ne konflikt me fisin e ndashIQ-eve e do ngaterrohej fama me perdhosjen ne boten
e poshtme. Llagem pas llagemi ai bashkoi nje dite tunelin e tij me ujdhesen e nje fare te keqe qe e kishte emrin urrejtje. Llum. Balte. Mushkonje cimbitese e malarike. Ai urith i vockel qe u zmadhua pak e nga pak jo nga perpjesetimi harmonik i territ me ngjyrat por nga tunelet e panumerta qe germoi e nga thonjte qe i rriteshin te mbushur me vemje nentokesore per ca kohe u mor me gjithe gjallesat e botes perqark. Kur Kim Mehmeti shkroi romanin Vitet e urithit dhe kur do perifrazonte Ne jemi femijet e viteve te urithit u rritem ne nje kohe kur duhej here te beheshim te padukshem e here te dilnim ne siperfaqe sa te shihnim se jemi ende te gjalle ndash e thene kjo nga nje personazh i librit nuk mendoi se nje urith i vogel si virus shkaterrimtar do te behej i pameshirshem diten kur lakmia per lavdi
dhe per hakmarrje do ta conte llagemin e tij drejt siperfaqes drejt drites se ai urith i vogel si te ishte nje kopje e shemtuar e akademikut serbDobrica Qosiq kur u rrek te shikonte driten u verbua. Verberia e tij ushkulmua ne urrejtje te shfrenuar ndaj gjithe atyre qe leviznin normal mbi toke. U turr me turinjte e tij te verber kunder letersise shqipe e shkrimtareve shqiptare duke synuar ate qe nuk e kishte dot vetesuksesindhe njeriun qe e mbarte kete sukses- Kadarene u turr me thonjte e tij drejt demokracise se brishte shqiptare duke kuterbuar urrejtje patologjike kunder kryeministrit shqiptar per te fituar ate qe nuk do ta kete kurre apogjeun
e fjales dhe te qenet patriot. Sintaksa e tij me paragrafe te perseritur godet po aq pameshirshem sa kamxhiku i diktatures komuniste qe godiste mbi te njejtin vend plage ne kurrizin e mbi 6 mije te vrareve te mbi 17 mije te burgosurve te nje mije te vdekur ne burgjet e tmerrshme mbi 22 mije te internuar vetem ne periudhen 1945-1954 mbi jeten e 9 mijeve qe vdiqen neper kampet e internimit. Nje urith akademik qe dhunon lirine dhe shtetin me gjuhen e tij helmuese. Nuk e gjeti mbi toke regjimin e tij te dashur komunist dhe u zhbe ne arsyetimin e tij per tunelet dhe rolin e tyre. Nuk e gjeti mbi toke mendesine e kembimit te tokave me serbet dhe u atrofizua ne qimet e tij te rralluara nga mungesa e drites. Ky lloj urithi i viteve te urithit e dinte se te gjitha ngjarjet qe i rrefeninhellip kishin se paku nga tri domethenie ate qe ua japim dhe u besojme ne ate qe e besojne dhe e thone te tjeret dhe domethenien qe e kalb dheu se bashku me te ndjerin qe ate domethenie perjete e ka mbajtur te mbyllur ne vetvete. Cudia e kesaj kafsheze ishte se njeriu nuk dinte cfare te bente me te ta donte apo ta urrente. Kur hante ato kandrrat e vogla i bente dobi njerezise por kur shkaterronte rrenjet e bimeve atehere urithi kthehej ne nje xhind te vogel te territ. Cudia tjeter ishte se njerezia nuk e dallonte dot sa ishte duke gerryer dheun ne erresire kur shembej dilte pjella e llagemeve verbohej dhe ulerinte nga dhimbja qe i shkaktonte drita e njeriut. Ishte nje urith i ngjashem me Nerium oleander lulen helmuese qe zgjaste gjethet e ne majen e tyre grumbullonte helm. Kjo specie e rralle me cilesite e gjethes helmuese me verberine e urrejtjes dhe te gjenerimit te fjales ky lloj virusi te cilin me lezet e shmangen pothuaj e izoluan qytetaret dhe intelektualet e Kosoves na eshte ngjitur keqas. A thua po kerkon mbi toke lavdine e llagemeve qe hapi nen toke Se kete lavdi do ta fitoje kur te zhytet serish atje ku ishte ne kerkim te simboleve te humbura ne cdo kthese labirinti qe e hapi me aq pasion. A thua do ta kuptoje nje dite urithi qe po ze vend ne ngrehinen e nje publicistike te merzitshme ekstremiste tipike komuniste se per sa kohe nuk eshte i zoti te jetoje teresisht si qenie njerezore te pakten te perpiqet te beje me te miren qe te mos jetoje si kafshe. Kur e njoha po pastronte nga lengjet e trupit nervin optik te fyerhellip ashtu si demonet kur leshojne britma te forta ne ferr duke shpresuar se keshtu do ti shpetojne denimit ky i verber nga toba nuk e di se ka nxjerre nga goja dy te verteta te thellahellipate per veten e vet kur shikonte nen toke-dashurine per komunizmin dhe tani qe eshte i verber mbi toke-urrejtjen per shtetin demokratik shqiptar dhe Shqiperine.