Shenjtërimi që synon bashkimin e Kishës Katolike
E.J. Dionne JR / Georgetown University
Lajmërimi nga Papa Françesku se ai ka miratuar shenjtërimin e Papa Gjon Palit II dhe Papa Gjonit XXIII në të njëjtën kohë, është akt i një Pape që e kupton nevojën për të bashkuar Kishën Katolike. Është politikë e zgjuar sepse është gjëja e duhur për t’u bërë. Në këtë pikë kam një interes thelbësor që me përqasjen e bërë dy vite më parë, kohë kur Vatikani përshpejtoi procesin e shenjtërimit të Papa Gjon Palit II: “Vendimi i Vatikanit për të përshpejtuar procedurat që çojnë drejt shenjtërimit të Papa Gjon Palit II, ngritën entuziazëm mes shumë katolikëve, sikurse provokuan irritimin e mjaft të tjerëve që e shohin këtë ngut si të pavend. Është gjithsesi një veprim ndihmues që mund t’i pajtojë ndasitë mes katolikëve dhe të dërgojë një mesazh të qartë për qasjen e Kishës ndaj botës moderne: Është koha që Papa Gjoni XXIII të deklarohet Shenjt”.
Argumenti im, që duket se ka prevaluar në Vatikan, është se ekziston “një lidhje natyrale mes dy papateve”. Kur historianët hedhin sytë pas, arritjet më të mëdha të Gjon Palit në mënyrë të pashmangshme do të jenë ato që e shohin atë si liberal në një sens të gjerë: për angazhimin e tij me të drejtat e njeriut dhe lirinë fetare, apelin e tij për një drejtësi më të madhe sociale, përqafimin e të drejtave të punëtorëve (prioriteti i punës mbi kapitalin) dhe kundërvënia e zellshme ndaj paragjykimit fetar. Kujtoj se Papa Gjon Pali II ishte i pari papë - pa zënë gojësh Shën Pjetrin - që vizitoi një sinagogë, ku ai shtjelloi dhe bëri çështje dënimin e fortë të antisemitizmit. Asnjë prej këtyre arritjeve nuk do të ishte e mundur nëse Papa Gjoni XXIII nuk do t’i kishte dhënë fund luftës së Katolicizmit me modernizmin duke thirrur Koncilin e Dytë të Vatikanit në mesin e viteve ’60...
Aktet më të admiruara të Gjon Palit II vijnë nën strehën e trashëgimisë së Papa Gjonit XXIII. Është e vështirë të përfytyrohet Shën Augustini pa Shën Palin, Washingtoni pa Xhefersonin, Gjon Pali pa Gjonin. Një kishë që ka nevojë të hapë dritaret sërish do të bënte mirë të nderonte papën që i dha asaj lirinë që të freskohet me flladin e modernitetit. Është një gabim të mendosh për çdo çështje brenda Kishës si një thyerje mes rrymave të djathta dhe të majta. Në tërësi, më shumë konservatorë do ta mirëpresin shenjtërimin e Gjon Palit II dhe po kaq progresivë do të mirëpresin shenjtërimin e Gjonit XXIII. Duke ngritur lart këta dy papë, Papa Françesku dërgon një sinjal të rëndësishëm sa i përket angazhimit të tij për të bashkuar Kishën - dhe lidhjen e tij me trashëgiminë e reformave të nxitura nga Koncili i Dytë i Vatikanit si dhe papatit të Gjonit XXIII.
Marrë nga “The Washington Post”
Titulli është redaksional