Si tek Magjistari i Ozit

28 janar 2010, Tiran

(N oborrin e nj institucioni t rndsishm)

Pa hyr ende mir brenda ndrtess, q n shkmbimet e para me personelin, ndjen q ka dika t uditshme n kt mes. Teksa prpiqesha t hapja portn kryesore t institucionit, dgjoj nga pas nj thirrje kategorike “ej, ku shkon ti mr?”. Kthej kokn. Nj zotri i mbshtetur pas nj muri, duke thithur nj fund cigare dhe me dorn tjetr n xhep m vshtron ashpr “Ku vete kshtu?”. Aty pr aty preferova, pr mirsjellje, t mos t’i ktheja prgjigjen e par q m shkoi ndrmend, por, duke treguar me kok nga porta kryesore, iu gjegja “Un po…”. “Aaaa mir, mir, shko shko” ma kthen zotria. Marr pr nga shkallt drejt ports kryesore kur dgjoj srish zotrin: “Ej, po pr pronat je ti?”. “Jo” ja kthej, “jam pr..”. “Ah je pr… dakord, dakord” m ndrpret dhe aludon srish me kok drejt nj drejtimi t pacaktuar “e po mir, vazhdo, ja aty hyr, hyr”.

Ora 09 e 15.

Jam ulur n nj sall t vogl, q duket si nj nga ato klasat e varfra dhe t ftohta t gjimnazeve t dikurshm, me tavolina t gjata t drunjta dhe karrige t rreshtuara ngjiturazi njra pas tjetrs. N krah t rangjeve t tavolinave ndodhet nj si tip banaku i vockl ku ngjishen supet e imta t dy grave t reja t personelit t recepsionit. Jan Xhevrija dhe Dhuri, q n pamje t par t kujtojn pak personazhin e dordolecit dhe at t druvarit prej teneqe tek “Magjistari i Ozit”.

Afrohem tek recepsioni ku dy zotrinj t moshuar, njri me kapele republik n kok, tjetri me flokt e bardha pak t rna, kan mbshtetur brrylat dhe diskutojn me z t lart m njrn nga punonjset. Ata shtrngojn fort n duar ca dokumente ku dallohen qart firmat e shpejta mbi ca “Republika e Shqipris” n blu Kine.

-O Dhuri, aman t keqen, po mi gjej ato q kam…kam nja dy jav q ti kam dhn, se s’kam fuqi t vij prdit ktu.

-Po t kam thn njqind her mo zotri, po ti s’merrke vesh fare, ato do dalin pas tre javsh, a t t bj un ty q s’merr vesh ti? S’ta kam un fajin q s’kupto ti.

-Po shih se ti m the q dalin shpejt ato dokumentet. Tani u dashkan tre jav?

-Po ta thash mr zotri, ta thash q ndonjher edhe vonojn. A ta thash apo jo ?

-Po s’i vjen turp mi, q na flet kshtu, ne mund t ishim babai yt, -ja pret tjetri.

-Po mo po, babai im, babai im… eee h…

-Po shih edhe njher, se un ato i lash, ja ktu mbi banak, – vazhdon t lutet plaku me kapele republik. -Do ta shprblejm, ve gjeji ti. H t keqen.

-E mir do shoh, po na bt me dhimbje koke mo zotri! Vini ktu prdit.

-Hajt mos u mrzit, dalngadal, ja m thuaj ti kur t vij un, ju e hapni n 10 e mbyllni n tre,- ja kthen plaku me ironi.

-Jo mo jo s’e hapim n dhjet, shif mir oraret, i ke aty te xhami.

Nga salla ngrihet nj zotri tek t pesdhjetat.

-Dhuri, po dalin ato q porosita?- pyet ai me nj z t sigurt.

-Po dalin! – ajo e shoqron prgjigjen e saj me nj lvizje koke pohuese dhe me nj shkelje syri. –Po merrem vet me at pun, pa merak. Ja prit pak se vijn ato tani.

-Epo mir, -zotria ulet.

I drejtohem punonjses tjetr (me nj far parandjenje).

-Mirmngjes zonj.

Ajo pa ngritur syt i thot koleges:

-O Dhuri, shif iik a do ky mi se po merrem me tjetr gj tani.

-Po a thu mi Xhevrije, s’e shef q kam kta tani?” ja pret shkurt Dhuri.

Ather Xhevrija ngre syt, efektivisht Dhuri duket e zn me dy t moshuarit, m hedh nj vshtrim ku przihen mllefi dhe dukshm mrzia dhe ma kthen:

-Mir uni, shih, ulu aty, edhe do t them un kur tvish”.

Ulem. Nj far trishtimi m mbrthen t trin. Pyes veten si sht e mundur vall q n nj nga institucionet m t rndsishme t vendit t punsohen t till njerz? A thua mungokan t rinjt dhe t rejat e edukuar dhe t shkolluar brenda dhe jasht vendit q do t mund ta kryenin kt pun n mnyr korrekte? N baz t far kriteresh ishin przgjedhur Xhevrija dhe Dhuri pr ti punsuar n nj nga pozicionet els t ktij institucioni, atij t marrdhnieve me publikun, pasi t gjitha operacionet kryheshin pikrisht prej tyre mbi banakun e vockl t ksaj byroje recepsioni. Shoh Xhevrijen q del nga banaku dhe drejtohet drejt meje, por ajo nuk ndalet tek un, po vazhdon t ec pas kurrizit tim, pr t shkuar e pr tu ngjeshur mbi radiatorin n qoshe t salls. “Uuu sa ftoft mi Dhuri. Na vdiqn dhe kta. S’e ndezin hi kt ngrofsin”. Pasi ngrohet ajo rikthehet pas banakut. Ngrihem e shkoj srish drejt saj q teksa m sheh t afrohem shfryn dhe fillon t prek me nervozitet disa shkresa.

-M fal zonj, se kam fare pak koh”.

-H m a do?

I shpjegoj se far krkoja.

-Hajde nesr se prgjegjsja e atij sektorit q do ti nuk ndodhet ktu pr momentin.

-Po si nuk ndodhet aty? Ndoshta dikush tjetr e ka zvendsuar.

-Ka hikur, s’di ku ka hik, o Dhuri, ku ka hik Lela mi?

Dhuri shkputet nga biseda me dy burrat e moshuar, q teksa e shohin t largohet rrudhin buzt dhe di i prshprijn njri-tjetrit, dhe afrohet pran Xhevrijes e duke m vshtruar mshirshm m thot :

-Ku kapet ajo?! Hajde nesr hert nga ora 8 se prndryshe s’e gjen at.

-O Dhuri la nam dhe ajo Lela, - i thot Xhevrija npr dhmb.

-Nuk kam ardhur ta kap, kam ardhur pr pun. Shihni, ora nuk sht as 10. Si sht e mundur q nuk ndodhet n pun?.

-Ka ik, ka dal pr kafe rrezik. Se tani ka pushimin ajo.

-Pushimin ? Cfar sht ky pushim n orn 10 t mngjesit? – i pyes i habitur.

-Po ktu n kemi 20 minuta pushim pr t hngr drekn, po secili e bn kur t doj pushimin. Ajo ka zgjedh ta bj tani. Ca t’i bsh.

Hap syt nga habia! Nervoz, por nuk arrij dot t mos ja plas gazit! Largohem…

N unaz, diku aty tek zona e trenit, sht nj lemeri. Duket sikur Dajti i bardh i mbuluar prej dbors s fundit, prej s largu, bn kontrast me pluhurin e rrugs dhe tymin e zit makinave. Trafik i dendur. Benca t ngecur n t, makina t tjera luksoze prbri furgonave t Kamzs, brenda t cilve disa fytyra varen si portrete natyrash t vdekura. Semafori i kuq nuk i ndal motoikletat e puntorve q gjarprojn prmes makinave e kmbsorve q kalojn rrugn fluturimthi. E gjelbra e kmbsorve, e vanitur prej zhulit, pulson si nj zemr e plakur. Prpiqem t hidhem n krahun tjetr, por befas ngulem n vend pasi polici rrugor i fryn bilbilit dhe me tabel i bn shenj makinave t avancojn. Lumi i ndotur mekanik derdhet ather si i etur drejt Zogut t Zi. Eci prkrah tyre.

*Titull i redaksis. Marr nga arbershtembari.wordpress.com