Votimi dhe Letra

Prapësimi  i opozitës nga bojkoti dyvariantësh - koha e parë si mospjesëmarrje , koha e  dytë si  bllokim - i përngjan një lumi ledheprishës, tashmë i tërhequr në shtratin e vet. Njerëzia nuk shohin pakësimin e ujërave përmbytëse, por llogarisin  dëmet  dhe mendojnë me droje, a mos i teket e kthehet e del prapë përmbi brigje? Dëmi është i dukshëm: Shqipëria u vonua dy vjet në përpjekje për të marrë statusin e vendit kandidat,  si dhe imazhi i vendit u përkeqësua në përmasë  domethënëse. Po sikur opozita e vendit fqinj, të qe kësi lloj lumi e ta vononte Greqinë  dy vjet, për të marrë këstin e radhës, të ndihmës financiare për të përballuar pasojat e  borxhit të saj proverbial, çfarë do të ngjiste në tokën helene? Ne shqiptarët e kemi të lehtë për ta marrë me mend, nuk na duhet tjetër veçse t’i bëjmë kujtesës një prapaktheu në vitet e fundit.
Katastrofë do të kishte qenë.
Ky krahasim bëhet në popull, për të vënë në pah sjelljet e ndryshme të opozitave.
Interesat e të dy vendeve nxjerrin problematika të  veçanta: Shqipëria - ende e paanëtarësuar - bën ç’mos për të përshpejtuar procesin e mbërritjes në  BE; Greqia - anëtare  themeluese - bën ç’mos  për të mbetur në Eurozonë. Të dy vendet janë  vendosur para kushtesh të rrepta nga Brukseli: Shqipërisë i kërkohet që, ligjet me shumicë të cilësuar, të kalojnë në kuvend,  patjetër  edhe me mbështetjen e opozitës së majtë; Greqisë iu vu kusht që nga kësti i radhës nuk do të jepej  asnjë cent nëse  nuk firmoste edhe kreu i opozitës, Antonis Samaras. Brukseli  e pati qartësuar Shqipërinë se, pa u përmbushur të 12 rekomandimet, nuk ka status. Dhe, ashtu ndodhi. Dy vjet radhazi lartësia e kësaj steke  politike nuk u kapërcye dot. Brukseli i foli troç Athinës,  harroji paratë nëse nuk do të hidhet edhe firma e pestë.
Deri këtu, opozitat duken njëlloj, vendet kanë problemet e veta, kapërcimi i situatave të vështria nuk mund të kryhet pa pjesëmarrjen e tyre. Por, pas kësaj përvijohen dallime thelbësore. Opozita e Shqipërisë  nuk u tërhoq nga veprimi  i gabuar politik  as para domosdoshmërisë strategjike  të vendit - një orë e më parë në BE,  as nga ndihma, thirrjet dhe trysnia e faktorit euro-amerikan. Kjo nuk zgjati dy javë a dy muaj,  por plot dy vjet, e përllogaritur mbi dy data kalendarike pasardhëse, zgjedhjet e 8 majit  dhe kongresin e PS,  të 5 nëntorit.  Vërtetimi u krye: kryetari i PS Edi Rama, nga zgjedhjet dhe kongresi, doli i dëmtuar, por  e përballoi mbijetesën në detyrë dhe prandaj bojkotin e cilësoi si një politikë që ia arriti qëllimit. Dhe, kjo opozitë që bojkotoi në mënyrë verbër - asnjë opozitë në të ardhmen nuk do të përsërisë këtë model -  aktivizoi pjesëmarrjen në kuvend, nisi të japë votën për ligjet me shumicë të cilësuar, thua sikur deri tani s’kishte ndodhur kurrgjë. Kreu i opozitës greke kundërshtoi prerë  se nuk do të firmoste në dokumenta për marrjen e këstit kritik, por në ditët kur Greqia flet me vete, Antonis Samaras dha zgjidhjen, për të mos e lënë vendin si peshku në zall. Ai nuk hodhi firmë, por dërgoi letër drejt Brukselit, me të cilën siguroi se merrte përgjegjësitë e veta  dhe mbështeste zbatimin e kushteve të shtruara nga Bashkimi Europian për të përballuar fatkeqësinë  kombëtare.
Kjo shënoi dallimin rrënjësor mes dy opozitave kundrejt fateve të vendeve të tyre.
Nëse Shqipëria nuk do të kishte problem çështjen e statusit, por ajo të gjendej para  ndërthurjeve, mos heqjen e vizave dhe të një borxhi allagrek, opozita jonë ka dhënë prova të mjaftueshme, jo vetëm se nuk do të kishte dërguar letër, jo vetë se nuk do të kishte hedhur firmë, jo vetë  se nuk do të kishte dëgjuar thirrjet, por do të kishte brohoritur, “Rrofshin ato!”, dhe me të dyja - mos heqjen e vizave dhe katastrofën e një borxhi të atillë, do t’i quante të mjafta për ta mbajtur vendin në një 21 janar të vazhdueshëm, deri sa të vinte në pushtet të parakohshëm. Kjo nuk është hamendje, por  e vërtetuar - hiç më pak, por dy vjet me radhë. Ndërsa, sikur heqja e vizave të varej nga opozita - dhe ato të mos hiqeshin, sikur vendi të ishte kredhur në një borxh grek - dhe ekonomia të falimentonte,  ato nuk do të qenë më alibi dhe, opozita do t’i quante  të drejta  të gjitha veprimet, edhe bojkotin, edhe bllokimin, edhe dhunën.
Opozita jonë e mbajti peng për dy vjet marrjen e statusit të vendit kandidat. Opozita e Greqisë nuk e mori peng  as një javë këstin për borxhin. Ata i morëm paratë, ne nuk e morëm statusin. Ky përbën ndryshimin e  jashtëzakonshëm në raport me përgjegjësitë ndaj interesave kombëtare, në një shoqëri demokratike.