Zgjedhjet politike dhe artistet
Nga Ben Andoni
Nje kenge e fundit, e nje grupi te njohur te muzikes bashkekohore, do te jete e para qe i paraprin fushates politike shqiptare. Per mitingjet, po pergatiten qe te jene dhe artistet e tjere, kurse pak syresh, pergatiten qe te marrin deri mandate ne Parlament. Nuk mund te quhet keq, de facto dhe de jure, sepse kjo tregon qe arti paska mbeshtetje tek njerezit. Madje, kaq te madhe, saqe i zgjedhin dhe per te drejtuar. Te gjoret, kuptohet se ne parlament nuk do ndihen me. Mungesa e kultures politike dhe shpesh parametrat e ulet, i bejne me te zakonshem se masa tjeter-bash aty ne poltronat parlamentare. Ani, e provojne.
Nderkohe, qe fushata po nxeh motoret e saj, shume artiste te rinj pergatiten, qe te sherbejne ne infrastrukturen e zgjedhjeve. Duhen pergatitur postere bashkekohore; duhen kuruar figura kandidatesh; duhen pergatitur fjalime; duhet kenduar dhe aktruar ne fushata. Mund te quhet nje prag vere me pune dhe i begate i artisteve, qe ne kete stine- zakonisht i falen letargjise se tyre stinore. Me thjesht, duhet sepse fitohen leke dhe letargjia e mevonshme behet me e thelle. E qete. Me te pafatet, qe nuk do te perfshihen, neper klube, kane filluar te flasin dhe thashethemojne koleget e tyre. U kane zili punet, i perflasin per 'koke-uljen'; i perflasin. Ndonje neuro-psikolog, do te verente sesa qejf do te kishin ata, qe te ishin ne vend te tyre. C'ti besh fatit?!
Ne dy grupet, ne keto kohe, nuk degjohet ose degjohet fare pak se cfare e pret artin shqiptar ne kater vitet ne vazhdim. Si do t'i mbijetoje krizes? Kaosit? Nje piktori te respektuar ditet e fundit, qe kishte vene cmime modeste per punet e tij, nuk iu shit asnje pune. Pak dite me vone, nje 'kolegut' te tij, kuptohet jo me background-in e tij, por me cmime fantastike, i kishin marre nje pune!!! Aktore, qe ankohen per role. Te tjere, qe ankohen se i nominojne...
Pakkush prej tyre e merr me mend se serish kultura do te kete nje buxhet, qe gjithmone shkon shume i pa-orientuar, ne baze tek artistet; do kemi inkurajim gjithmone e me te paket te te rinjve; pak prodhime shqiptare. Kemi ende kujtimin e nje ministri kulture, qe fliste gjera pompoze, por qe nuk i sheh aspak ne terren, ashtu si kemi tash apatine e kuptuar te pasardhesve te tij.
Per keto s'flet askush. Dhe, artisti me i rendomte, qe eshte ne fushate, mund te flase me saktesi per performancen e Berishes dhe trendin e Edi Rames, por per artin: Jo. Arti eshte vrima e fundit e nje fyelli, qe i bien te gjithe dhe qe kujtojne se e njohin te gjithe. Po cfare ben arti?-thoshte dikush ne nje nga debatet e fundit, nje nga te ftuarit e pernatshem. Ne fakt s'ben 'asgje'. Per vite me radhe eshte ne nje letargji te frikshme dhe kete mund ta kundrosh ne cilesine tejet te ulet te performances se aktoreve; regjizurat aspak bashkekohore; muziken e lehte, qe nuk ka ende nje fizionomi te sajen; artet vizive qe nuk e gjejne dot udhen e tyre; botimet jo cilesore dhe keshtu me nje radhe te gjate.
Larg filozofimit te zakonshem, kemi pare se Shqiperia ecen. Qe nga 1912, ajo ka ecur. Ne rrugen e saj. Packa se zgjedh shpesh qorrsokake, qe nuk te dergojne askund. Ne sisteme te ndryshme ekonomiko-shoqerore ka ecur, por pak here duke thene fort fjalen e saj. Ndodh si tek ora e Benjamin Button, por ecen serish. Do te thote qe ka dhe ajo dinamiken e saj. Qe sipas te gjithe gjasave eshte e prapambetur. E vetmja gje trendi per te duket se mbeten zgjedhjet e fundit dhe performanca e imazhit. Kete dhe jeten e lehte, nese i ngjitet nje formacioni politik, duket se e dine mire, shume nga artistet, qe i kane syte nga eterit rishtare te kombit. Ndaj, ne kete kohe, mund qe t'i kundroni artistet sesi u vardisen politikaneve. Per te ardhmen. Dhe, per letargjine e tyre...qe e c'mpijne tek-tuk gjithsesi edhe me kenget dhe aktrimin e tyre.
Nje kenge e fundit, e nje grupi te njohur te muzikes bashkekohore, do te jete e para qe i paraprin fushates politike shqiptare. Per mitingjet, po pergatiten qe te jene dhe artistet e tjere, kurse pak syresh, pergatiten qe te marrin deri mandate ne Parlament. Nuk mund te quhet keq, de facto dhe de jure, sepse kjo tregon qe arti paska mbeshtetje tek njerezit. Madje, kaq te madhe, saqe i zgjedhin dhe per te drejtuar. Te gjoret, kuptohet se ne parlament nuk do ndihen me. Mungesa e kultures politike dhe shpesh parametrat e ulet, i bejne me te zakonshem se masa tjeter-bash aty ne poltronat parlamentare. Ani, e provojne.
Nderkohe, qe fushata po nxeh motoret e saj, shume artiste te rinj pergatiten, qe te sherbejne ne infrastrukturen e zgjedhjeve. Duhen pergatitur postere bashkekohore; duhen kuruar figura kandidatesh; duhen pergatitur fjalime; duhet kenduar dhe aktruar ne fushata. Mund te quhet nje prag vere me pune dhe i begate i artisteve, qe ne kete stine- zakonisht i falen letargjise se tyre stinore. Me thjesht, duhet sepse fitohen leke dhe letargjia e mevonshme behet me e thelle. E qete. Me te pafatet, qe nuk do te perfshihen, neper klube, kane filluar te flasin dhe thashethemojne koleget e tyre. U kane zili punet, i perflasin per 'koke-uljen'; i perflasin. Ndonje neuro-psikolog, do te verente sesa qejf do te kishin ata, qe te ishin ne vend te tyre. C'ti besh fatit?!
Ne dy grupet, ne keto kohe, nuk degjohet ose degjohet fare pak se cfare e pret artin shqiptar ne kater vitet ne vazhdim. Si do t'i mbijetoje krizes? Kaosit? Nje piktori te respektuar ditet e fundit, qe kishte vene cmime modeste per punet e tij, nuk iu shit asnje pune. Pak dite me vone, nje 'kolegut' te tij, kuptohet jo me background-in e tij, por me cmime fantastike, i kishin marre nje pune!!! Aktore, qe ankohen per role. Te tjere, qe ankohen se i nominojne...
Pakkush prej tyre e merr me mend se serish kultura do te kete nje buxhet, qe gjithmone shkon shume i pa-orientuar, ne baze tek artistet; do kemi inkurajim gjithmone e me te paket te te rinjve; pak prodhime shqiptare. Kemi ende kujtimin e nje ministri kulture, qe fliste gjera pompoze, por qe nuk i sheh aspak ne terren, ashtu si kemi tash apatine e kuptuar te pasardhesve te tij.
Per keto s'flet askush. Dhe, artisti me i rendomte, qe eshte ne fushate, mund te flase me saktesi per performancen e Berishes dhe trendin e Edi Rames, por per artin: Jo. Arti eshte vrima e fundit e nje fyelli, qe i bien te gjithe dhe qe kujtojne se e njohin te gjithe. Po cfare ben arti?-thoshte dikush ne nje nga debatet e fundit, nje nga te ftuarit e pernatshem. Ne fakt s'ben 'asgje'. Per vite me radhe eshte ne nje letargji te frikshme dhe kete mund ta kundrosh ne cilesine tejet te ulet te performances se aktoreve; regjizurat aspak bashkekohore; muziken e lehte, qe nuk ka ende nje fizionomi te sajen; artet vizive qe nuk e gjejne dot udhen e tyre; botimet jo cilesore dhe keshtu me nje radhe te gjate.
Larg filozofimit te zakonshem, kemi pare se Shqiperia ecen. Qe nga 1912, ajo ka ecur. Ne rrugen e saj. Packa se zgjedh shpesh qorrsokake, qe nuk te dergojne askund. Ne sisteme te ndryshme ekonomiko-shoqerore ka ecur, por pak here duke thene fort fjalen e saj. Ndodh si tek ora e Benjamin Button, por ecen serish. Do te thote qe ka dhe ajo dinamiken e saj. Qe sipas te gjithe gjasave eshte e prapambetur. E vetmja gje trendi per te duket se mbeten zgjedhjet e fundit dhe performanca e imazhit. Kete dhe jeten e lehte, nese i ngjitet nje formacioni politik, duket se e dine mire, shume nga artistet, qe i kane syte nga eterit rishtare te kombit. Ndaj, ne kete kohe, mund qe t'i kundroni artistet sesi u vardisen politikaneve. Per te ardhmen. Dhe, per letargjine e tyre...qe e c'mpijne tek-tuk gjithsesi edhe me kenget dhe aktrimin e tyre.