Zona 51, misteri i madh i SHBA-së. A u bë aty autopsia e një alieni?

Pas dekadash heshtje, CIA konfirmon ekzistencën e Zonës 51

Për arsye të panjohura ende, qeveria ka pranuar më në fund se Zona 51, këndi i gjuetarëve të alienëve dhe një përdorim i figurshëm e i guximshëm i filmave shkencorë, është një vend real në shkretëtirën Mojave, rreth 100 milje në veri të Las Vegasit. Zona 51 është konfirmuar në dokumentet jo sekrete të CIA-s, të publikuara online gjatë së enjtes nga Arkiva e Sigurisë Kombëtare, në Universitetin George Washington. Një studiues i paepur ka siguruar një raport nga CIA, në lidhje me historinë e aeroplanit spiun U-2, që u testua dhe operoi në Zonën 51. Ushtria, e cila ka nën kontroll bazën, ka mohuar gjithnjë se Zona 51 u emërua nga pseudonimi i famshëm i saj, që preferonte një përcaktim në lidhje me një zonë të kripur pranë liqenit Groom, një rrip toke për uljen e U-2 dhe avionëve të tjerë të vjedhur. I nderuar, nuk ka asnjë emër, tha një prokuror i Air Force në një gjykatë federale në 1995. Nuk ka asnjë emër për zonën operuese pranë liqenit Groom. Seanca dëgjimore ishte pjesë e një çështjeje helmimi mjedisor, i ngritur nga punonjësit e Zonës 51, që thoshin se ishin sëmurë nga ekspozimi ndaj kimikateve toksike, përfshi veshjeve anti-radar dhe materialeve të tjera të klasifikuara, të djegura në gropa të hapura në atë bazë. Për vite me radhë, punonjësit kishin udhëtuar nga Las Vegas në Zonën 51. Disa prej tyre kishin vdekur pas shfaqjes së skuqjeve të çuditshme në lëkurë dhe pas problemeve respiratore. Ata nuk mund ti thoshin të tjerëve se çfarë bënin atje, kishin nënshkruar betime të sigurisë kombëtare, që i ndalonin të jepnin informacione shpjeguese për objektin buxhetor të fshehtë, ku testoheshin edhe bombardues të vjedhur. Por, disa prej tyre u bënë paditës në çështjen kundër qeverisë, të ngritur nga profesori i ligjeve në Universitetin George Washington, Jonathan Turley. Ajo çështje detyroi punonjësin e Arkivës të shkonte në Zonën 51 në 1997. Ai shpresonte ta shihte bazën nga larg. Kishte dëgjuar se mund të shihej nga disa pika të favorshme, mund të dukej si mirazh. Por, ai nuk kishte tentuar të kalonte perimetrin, ku një shënim paralajmëronte shkelësit se do të përballeshin me juridiksionin e ligjit ushtarak. Shumë gjë e rrezikshme. Përdorim i Autorizuar i Forcës Vdekjeprurëse, lexohej në shënim, duke cituar Aktin e Sigurisë së Brendshme të vitit 1950.

Në 1955, presidenti Dwight D. Eisenhower aprovoi shtimin e këtij rripi toke, të njohur si Zona 51, në vendin e testimeve të Nevada-s, sipas historikut jo sekret të CIA-s, që u publikua si program vetëm në 1992. Ai u publikua me shumë redaktime nga versioni i vjetër dhe punonjësi i Arkivës së Sigurisë Kombëtare, Jeffrey Richelson, pa një kopje në 2002. Ai dorëzoi një kërkesë për një Akt të ri të Lirisë së Informacionit në 2005 dhe dokumentet u risollën 1 muaj më vonë, këtë herë me më pak redaktime. Në të ishin referencat e para mbi Zonën 51. Por, pse u ngrit më në fund perdja e errët? Kjo është diçka që ne nuk mund ti përgjigjemi, tha të premten Richelson. Një nga gjërat që dua të zbuloj është gjeneza e këtij vendimi: Përse ata nuk e redaktuan atë?.

Zona 51, misteri i SHBA-së

Në zemër të shkretëtirës së Nevadës, rreth 190 km nga Las Vegas, është një zonë për të cilën deri të premten në hartat topografike, nuk ekziston asnjë detaj. Megjithatë, zona nuk është e braktisur, në mes të maleve dhe lumenjve te vegjël, nuk ekzistojnë rrugët, por bunkerët, ndërtesat dhe një pistë fluturimi 10 kilometra e gjatë të bën të mendosh se kjo zonë është në aktivitet të plotë.

Zona është e pakalueshme dhe e ruajtur nga ushtarë të armatosur, hapësira ajrore e saj është më e mbrojtura në Shtetet e Bashkuara: kjo është Baza Ajrore e testimit bërthamor në Nellis, e njohur më mirë si Area 51 (Zona 51), emri i dhënë një pjesë themelore të bazës nga disa harta të vjetra qeveritare.

Në Zonën 51, e cila është themeluar në vitin 1954, kompania Aeronautike Lockheed ka realizuar për llogari të Agjencisë Qendrore të Inteligjencës (CIA) aeroplanët dhe ende sot janë të dizajnuara dhe të përjetojnë disa prej avionëve më moderne amerikane, duke përfshirë bombardues Stealth dhe të tjera avion të pazakontë. Kjo zonë, ka qenë gjithmonë e fshehur në mister dhe në vitin 1994, Forcat Ajrore të Shteteve të Bashkuara e kanë mohuar ekzistencën. Por, sipas dëshmive të kohëve të fundit, jo të gjitha teknologjitë e provuara dhe teknikat janë amerikanë, disa teknika që punojnë atje: në fakt, vijnë nga hapësira. Pranimi i këtyre dëshmive i jep kredibilitet hipotezës se UFO-t janë me origjinë jashtëtokësore. Në këtë shkrim, ne nuk do të mbajmë anën e njërës apo tjetrës hipotezë, por do tiu paraqesim faktet, nga një shërbim i kryer nga sateliti.

Që nga krijimi i Zonës 51, janë rritur objekte e çuditshme që fluturojnë në qiell, edhe pse e mohuar rregullisht nga autoritetet. Derisa një ditë, ky fakt është konfirmuar, nga njëri prej teknikëve të bazës, i cili, për më tepër, foli në mënyrë të qartë për programet e studimit të teknologjive jashtëtokësore.

Robert Bob Lazar është një shkencëtar, i cili ka punuar në Nellis, me një kontratë për pesë muaj, duke filluar nga dhjetori i vitit 1998. Në deklaratën e tij të parë shpërthyese në TV, e cila daton në maj 1989, Lazar ka thënë se qeveria e SHBA, është e angazhuar në studimin e nëntë disqeve fluturuese, me objektivin për të zbuluar aplikimet e mundshme të teknologjisë aliene. Në nëntor, Llazari foli për një vend super sekret në Papoose Lake, i njohur si S4, ku aty do të mbahen avionët jashtëtokësorë. Pastaj zbuloi, se, ai ishte pjesë e stafit të 22 teknikëve për të zbuluar sistemet shtytëse tek disqet fluturuese.

Sipas deklaratave të bëra nga ai, S4 është një kompleks nëntokësor, që zë gjithë gjatësinë e tërë të një mali. Në fillim ai mendonte, se, do të punonte për të pasur pajisje shumë të avancuara për prodhim konvencional. Megjithatë, më pas ai është gjetur në një nga disqet fluturuese, ai e ka kuptuar se ajo ishte forma dhe madhësia e objekteve që vinin nga një botë e ndryshme nga e jona. Lazar, ka vënë re, se, nuk kishte asnjë shenjë të ndonjë bashkimi, as shenjë bulonash, objektet dhe strukturat ishin të rrumbullakosur pa tehe të mprehta, sikur ato të formoheshin prej dylli të shkrirë dhe të ftohur më pas.

Për të konfirmuar dyshimet e Llazarit, u shpërndanë dokumente teknike të informacionit, i cili përmbante një sasi të habitshme informacioni në lidhje me disqet fluturuese dhe madje edhe fotografitë e autopsive të qenieve të vogla gri, me kokat e mëdha tullace. Ai nuk është shprehur kurrë, se, ka parë jashtëtokësor në S4, por ka thënë, se, kishte vënë re diçka të çuditshme: duke kaluar në frontin e një dhome, ai pa dy burra me bluza të bardha, të cilët me fytyra të ulura poshtë, ishin duke folur me dikë me madhësi shumë të vogël.

Këto janë pa dyshim pretendime të pabesueshme, të cilat riprodhojnë një dilemë klasike për UFO-t: Lazar ka qenë duke marrë frymëzim nga klishetë, disqet fluturuese dhe jashtëtokësorët, apo ato çfarë ai ka thënë duhet të konsiderohet si dëshmi e besueshme? Nuk ka dyshim, se, është shumë e vështirë për të ndarë një fakt nga produkti autentik i fantazisë. Në çdo rast, pretendimet e Lazar, kanë gjetur disa konfirmime. George Knapp, autori i intervistës, tha se ai kishte qenë i kontaktuar nga shumë dëshmitarë. Në veçanti, KNAPP ka marrë një deklaratë të regjistruar në videokasetë, e bërë nga një njeri, që ka drejtuar disa programe në Nellis AFB, sipas të cilit, që nga viti 1950, autoritetet amerikane kanë repertuar materiale të vërteta jashtëtokësore, si dhe qenie aliene.

Megjithatë, kjo dëshmi mund të vërtetohet vetëm pas vdekjes së personit, i cili e bëri atë. Dëshmitarët e tjerë refuzojnë të paraqiten në publik nga frika