Bilanci i 2011-ës dhe horoskopi i 2012-ës
Edhe pak orë na ndajnë nga Viti i Ri 2012-të. Ndoshta e pranojmë se ia vlen të hedhim vrulltazi kokën prapa e të shohim se kush është bilanci politiko-juridik dhe institucional i vitit që po mbyllim, si dhe kush mund të jetë për të gjithë ne shqiptarët ‘horoskopi’ i vitit 2012-të. Për thjeshtim, po e ndajmë çështjen në punët e Jashtme dhe në ato të Brendshmet, duke u marrë sot me të parën. Askush nuk mund të pretendojë se politika e Jashtme nuk ka ndonjë vlerë të madhe, sidomos për popuj relativisht të vegjël si ky yni dhe se një feed back do na ndihmonte ta korrigjonim shënjestrën në 2012-tën.
Në politikën e Jashtme rajonale, gjatë vitit 2011-të, shteti shqiptar duket se është përqendruar në angazhimin e dirigjuar nga Elita në raport me Kosovën dhe rajonin ballkanik. Duket se establishmenti politiko-institucional shqiptar (në Shqipëri dhe Kosovë), me disa përjashtime të rralla, ka qenë vagon i axhendës së ndërkombëtarëve dhe jo lokomotivë për t’u prirë ngjarjeve. Ka disa përjashtime në Kosovën që po kapërcen me dhimbje konfliktin ndëretnik me serbët, por edhe konfliktet brenda shqiptarëve të UÇK-së dhe LDK-së, - konflikte që për pak do e çonin Kosovën drejt një lufte civile për pushtet, - si rasti i “Vetëvendosjes” dhe në mënyrë paksa më kaotike edhe prej Lëvizjes Kuq e Zi, ku kërkohet të afrohen etapat që ka Elita në raport me zgjidhjen përfundimtare të integrimit politik midis shqiptarëve në Ballkan, paralel me zgjidhjen e problemit emergjent të çështjes së Mitrovicës dhe vendosjes së ‘Perdes së re të Hekurt’ midis NATO-s dhe Rusisë në këtë zonë. Gjithsesi, një moment që gabimisht kaloi pa u vënë re nga mediat e Tiranës, ishte një deklaratë e pazakontë e një shtetari të lartë serb, si presidenti Tadiç, i cili në një intervistë deklaroi se për bisedimet mbi Kosovën duhet të kishim negociuar me Tiranën e jo me Prishtinën, çka do të thotë se më në fund Serbia anti-shqiptare e pranon shprehjen e shpikur nga elaborati anti-shqiptar i Beogradit, atë të “Shqipërisë së Madhe”. Nga ana tjetër, duket se në Ballkan, nëpërmjet ngërçit të stisur për emrin e Maqedonisë midis saj dhe Greqisë, po mbahet peng e ardhmja e këtij shteti të shpikur nga koha e Jugosllavisë së Parë mbretërore, territoret e së cilës ka shumë gjasa të ndahen, si hallka e fundit e ish-Jugosllavisë, midis shqiptarëve dhe bullgarëve. Madje edhe Tadiçi, si një lojtar i Elitës, u pozicionua për debatin midis tyre në favor të miqve ‘specialë’ maqedonas, pikërisht për t’u dhënë një atù më tepër ndërkombëtarëve e për ta stopuar Maqedoninë në hapat e saj integruese si republikë e pavarur që ka aleancë me shtetin më anti-perëndimor të Ballkanit, – Serbinë (ndoshta politikani i vetëm që e di skemën e të ardhmes së Maqedonisë është edhe L.Gjeorgjevski, që po bën gjoja rolin e të fortit me Greqinë dhe shqiptarët). Gjithsesi, Tirana zyrtare duket se ka mbajtur një profil inferior e shumë miklues në raport me Shkupin zyrtar, i cili nuk le rast pa skërmitur dhëmbët kundër shqiptarëve, duke luajtur kësisoj pa mjete rolin e të fortit me të gjithë shqiptarët.
Për sa i përket integrimit të rajonit në BE, pavarësisht artificave dhe burokracive teknike në dukje, që lidhen gjoja me nivelin e ulët të implementimit të sistemit dhe të ekonomisë së disa vendeve të Ballkanit, mbrapa kësaj duket një skemë që mund të ketë lidhje me një rregullim të përgjithshëm afatshkurtër të “gardheve” të kufijve politiko-administrativë të disa vendeve të rajonit, ndoshta pas një ‘Dejtoni’ ballkanik ku do të përfshihen e angazhohen nën monitorimin e Elitës, vendet e interesuara si Serbia, Bosnja, Mali i Zi, Shqipëria, Bullgaria dhe me statusin e vëzhguesit edhe Turqia, Greqia, Rumania e Kroacia, çka mund të vendoste një paqe afatgjatë ballkanike. Natyrisht që për këtë ka skema “B” dhe “C”, ku mund të përfshihen opsione të tjera për territoret aktuale të Kosovës (Mitrovica veriore), Bosnjës (Republika Srpska), Luginës së Preshevës, Maqedonisë etj. Këtë vit, gjithashtu, si rezultat i sukseseve të spikatura ekonomike të Ankarasë dhe krizës së tejzgjatur me kufijtë,- zgjidhje ende në horizont të Greqisë,- duket se ka një ekspansion rajonal neootoman sipas parimeve të Davutoglusë dhe një tërheqje të neobizantinizmit greko-fanariot nga ambiciet rajonale. Ky disproporcion i drejtuar forcash, ndoshta është i programuar dhe ka lidhje me gjeopolitikën dhe sidomos me rezervat energjetike relativisht të mëdha të Egjeut dhe mosnjohjen prej Greqisë nga koha e Micotaqisit të njërit prej parimeve kryesore të Elitës, se “nafta është pasuri ndërkombëtare”. Ndikimit të fshehtë politiko-ekonomik fillon t’ia heqë siparin ndikimi kulturor. Telenovelat turke si “Gymysh” dhe “Xhanan” që po pushtojnë ekranet e ndonjë televizioni pranë qeverisë e tregojnë këtë tendencë. Po kështu edhe presioni turk për ndryshimin e teksteve të historisë në tre shtetet me shqiptarë tregon një imponim neootoman. Nuk e dimë se si mund ta mbronte Davutogluja idenë e “përhapjes e ndikimit paqësor” të Portës për 500 vjet në Ballkan dhe Iliri, pasi të kishte lexuar me zë të lartë “Kronikat e Tursun Beut”.
Gjithashtu, një moment i rëndësishëm i politikës së Jashtme të Tiranës ishte pozicionimi i saj në OKB, në lidhje me vijën e demarkacionit midis popujve semitikë (pasardhësve të djalit të Noes, Semit, arabëve dhe izraelitëve), me rastin e Deklaratës së anëtarësimit nga përfaqësuesi palestinez Mahmut Abas për regjistrimin e Palestinës në OKB sipas kufijve të vitit 1968-të, çka e kishte shprehur si ide të Shtëpisë së Bardhë edhe Presidenti amerikan B.Obama para pak kohësh në një universitet në Kajro. Por disa ditë para mbledhjes së OKB-së, z.Obama ndryshoi qëndrim, me sa duket si rezultat i presionit të lobit çifut, duke e braktisur zgjidhjen e çështjes palestineze e duke e shtyrë atë, - si shumë presidentë para tij, - për në kalendat greke, deri sa palestinezët të tkurren edhe më. Pikërisht në këtë linjë izraelite të Uashingtonit duket se u rreshtua me entuziazëm edhe z.Berisha. Ndoshta qeveria shqiptare e sheh cekët këtë çështje, duke mos e shkuar fare ndër mend se rivaliteti arabo-izraelit mund të bëhet në 2012-tën shkas për një luftë të tretë botërore. Shpeshherë, qëndrimet e lehta të kryeministrave shqiptarë në momente të tilla i paguajnë brezat e shqiptarëve që vijnë. Gjithmonë historia mban shënime! Edhe Evropa e djegur në dy luftëra nuk e sheh pro sionizmin si një kauzë të saj, siç bën Londra dhe Uashingtoni. Për ilustrim, mund të kujtojmë se ‘Ligji i Luftës’ që mban sot Greqia ndaj nesh, qysh nga koha e shprehjes së famshme të Metaksasë “Oxi” (Oqi-Jo) me Duçen, ka ngelur për shkak se një kryeministër mendjelehtë e aventurier si Sh.Vërlaci nxori një dekret, ku deklarohej se Shqipëria ishte në luftë me Greqinë dhe rreshtohej përkrah fashistëve italianë në konfliktin e armatosur greko-italian më 1940-‘41. Pra, në këtë linjë gjykimi, mund të shtojmë fakte se pozicionimi shumë i zellshëm proçifut i z.Berisha u duk edhe gjatë vizitës së tij në Izrael, ku ai shfaqi disa gjeste publike të ndjenjave të tij proizraelite, - siç qe momenti i vendosjes së kësulës karakteristike të çifutëve, çka tregon simbolikisht se z.Berisha mund të jetë konvertuar në fe dhe duhet të jetë bërë çifut. Nëse ai e ka ditur kuptimin simbolik të vendosjes publike të kësulës çifute dhe të futjes së dorës te zgavra e fatit të Murit të Lotëve, i bie që për të ky të jetë konvertimi i fundit në bindjet e tij fetare: si ateisto-pagan në kohën e komunizmit (përderisa ishte komunist); si gjysmë katolik në vitin 2002-të kur për pak desh u pagëzua në Paris me kumbarë kryebashkiakun e atëhershëm, z.Zhak Shirak (fe në të cilën thuhet se u konvertua I.Rugova); si kryefamiljar i disa ritualistëve suni nga familja e tij dhe, tash së fundi, si kriptoçifut. Kuptohet se z.Berisha në thelbin e vet ka qenë dhe është ateist ose agnostik, por gjestet simbolike dhe ‘pavendosmëria’ e përqafimit të religjionit monoteist duket se e demonstron për mbijetesë politike. Përndryshe nuk ka se si të mos e kryente një vizitë edhe në pjesën palestineze dhe të kishte kryer një gjest simbolik, duke parë më së paku xhaminë e tretë më të rëndësishme të islamit, Al Aksa-në (Kudsin), si xhamia kryesore drejt së cilës ka pasur kible-n për 12 vjetët e “arratisjes” në Medine profeti Muhamet. Këto janë simbolika që lexohen me vëmendje nga të dy palët e interesuara në rrafsh botëror, pasi ne shqiptarët, si popull i vjetër në Mesdhe, ndiqemi me shumë vëmendje. Natyrisht që në këtë konflikt, superior për momentin, duket se është Izraeli i cili po rrethohet jo pa qëllim nga shumë pika mbrojtëse të NATO-s, që do të shërbejnë si ombrella anti-bërthamore për Izraelin, në rast të një përshkallëzimi apokaliptik të konfliktit për ‘arin e zi’ në Lindjen e Mesme. Ky rrjet ombrellash propagandohet sikur kërkon të mbrojë gjoja Evropën nga Irani, i cili po përpiqet të prodhojë bombën atomike. Kurse Izraeli ka më shumë se 300 bomba të tilla. Pavarësisht kësaj, ka një thënie, që superiorët duhen trajtuar si zjarri: As shumë afër se digjesh, as shumë larg se ftohesh. Pra me Izraelin lipsen marrëdhënie miqësore normale. Populli shqiptar nuk ka pasur dhe s’ka për të pasur ndjenja anti-semite: As kundër çifutëve, as kundër arabëve, që ndodhen para një konflikti të madh. Ndoshta mundet që bota të ballafaqohet shumë shpejt me periudhën “Pax Izraeli” pas periudhës “Pax amerikana” që po përjetojmë prej 60 vjetësh. Goditja e qëllimshme e dollarit e euros dhe ekonomisë së perëndimit mund të çojnë pas një konflikti të shkurtër ndofta apokaliptik,që mund të ndodhë shumë shpejt sipas disa skenarëve, - ndoshta në fillim midis Izraelit dhe Egjiptit, Izraelit e Sirisë (këtu cënohet Turqia, e cila është një fuqi e madhe rajonale), apo një konflikt midis NATO-s (Izraelit) dhe Pakistanit që është e vetmja fuqi bërthamore myslimane (për shkak të së cilës e pagoi me kokë Ali Bhuto dhe më pas edhe vajza e vet e eliminuar nga Musharafi e miqtë e tij ndërkombëtarë), – çka mund të çojnë në përfundim drejt një Rendi të Ri Botëror dhe drejt një ‘Breton Wood’-si të ri për të shfronësuar dollarin dhe fronësimin e shekles izraelite, si dhe fronësimin e Jerusalemit në vend të Uashingtonit, Londrës e Nju- Jorkut së bashku. Nuk e dimë se sa thellë i ka menduar z.Berisha veprimet e tij të njëanshme simbolike, veprime të cilat mund të kishin qenë të baraslarguara prej aktorëve të përfshirë në një konflikt nga i cili nuk fitojmë thuajse asgjë ne shqiptarët, përveçse z.Berisha, i cili kërkon një mbështetje financiare e politike për një mandat të tretë, nga lobi i fuqishëm izraelit dhe çifutët vendimmarrës në CFR (Counsil on Foreign Relation) në SHBA. Por gjithsesi, e ardhmja e patriarkut shqiptar me protagonizëm paksa të tejzgjatur 20-vjeçar do të jetë thellësisht e lidhur me mbijetesën e Obamës. Nëse Obama do të rifitojë postin presidencial në fund të vitit 2012-të, (kohë kur mbaron edhe mandati i z.Arvizu në Tiranë si ambasador), natyrisht që do të jetë e vështirë një rimbështetje e paparë si kjo me z.Arvizu ndaj një mandati të tretë blu. Ndikimi i fuqishëm i lobit katolik në CFR nëpërmjet treshes Brzezhinski-Bajden-Paneta dhe kriptomuslimanit Obama e pasqyrimi i këtij ndikimi në lidhje me zgjedhjet shqiptare të përgjithshme të 2013-ës te politika e ambasadës amerikane dhe CIA-s, me siguri që do të ndikojë në largimin nga pushteti i gjatë i z.Berisha dhe kjo ndoshta do të sillte puhinë e një erë të re, për të mbështetur fytyra më pak të djersitura në politikë. Edhe mesazhi çifuto-amerikan që vjen nga ‘pranverat arabe’ dhe nga Rusia, duken se do të jetë i pafavorshëm për z.Berisha. Por në rast se në SHBA vjen në Shtëpinë e Bardhë një republikan nga Universiteti i Jale-s, atëherë duket se z.Berisha mund ta fitojë edhe një mbështetje tjetër nga Uashingtoni për një mandat të tretë. Pavarësisht se kush do të shkojë President këtë vit te Pallati i Brigadave - një politikan i vjetër e një figurë e njohur, apo një figurë jo shumë e njohur si rasti i z.Moisiu - ky nuk do të ketë mundësi të ndikojë mbi fatin e zgjedhjeve të përgjithshme në 2013-tën.
Në politikën e Jashtme rajonale, gjatë vitit 2011-të, shteti shqiptar duket se është përqendruar në angazhimin e dirigjuar nga Elita në raport me Kosovën dhe rajonin ballkanik. Duket se establishmenti politiko-institucional shqiptar (në Shqipëri dhe Kosovë), me disa përjashtime të rralla, ka qenë vagon i axhendës së ndërkombëtarëve dhe jo lokomotivë për t’u prirë ngjarjeve. Ka disa përjashtime në Kosovën që po kapërcen me dhimbje konfliktin ndëretnik me serbët, por edhe konfliktet brenda shqiptarëve të UÇK-së dhe LDK-së, - konflikte që për pak do e çonin Kosovën drejt një lufte civile për pushtet, - si rasti i “Vetëvendosjes” dhe në mënyrë paksa më kaotike edhe prej Lëvizjes Kuq e Zi, ku kërkohet të afrohen etapat që ka Elita në raport me zgjidhjen përfundimtare të integrimit politik midis shqiptarëve në Ballkan, paralel me zgjidhjen e problemit emergjent të çështjes së Mitrovicës dhe vendosjes së ‘Perdes së re të Hekurt’ midis NATO-s dhe Rusisë në këtë zonë. Gjithsesi, një moment që gabimisht kaloi pa u vënë re nga mediat e Tiranës, ishte një deklaratë e pazakontë e një shtetari të lartë serb, si presidenti Tadiç, i cili në një intervistë deklaroi se për bisedimet mbi Kosovën duhet të kishim negociuar me Tiranën e jo me Prishtinën, çka do të thotë se më në fund Serbia anti-shqiptare e pranon shprehjen e shpikur nga elaborati anti-shqiptar i Beogradit, atë të “Shqipërisë së Madhe”. Nga ana tjetër, duket se në Ballkan, nëpërmjet ngërçit të stisur për emrin e Maqedonisë midis saj dhe Greqisë, po mbahet peng e ardhmja e këtij shteti të shpikur nga koha e Jugosllavisë së Parë mbretërore, territoret e së cilës ka shumë gjasa të ndahen, si hallka e fundit e ish-Jugosllavisë, midis shqiptarëve dhe bullgarëve. Madje edhe Tadiçi, si një lojtar i Elitës, u pozicionua për debatin midis tyre në favor të miqve ‘specialë’ maqedonas, pikërisht për t’u dhënë një atù më tepër ndërkombëtarëve e për ta stopuar Maqedoninë në hapat e saj integruese si republikë e pavarur që ka aleancë me shtetin më anti-perëndimor të Ballkanit, – Serbinë (ndoshta politikani i vetëm që e di skemën e të ardhmes së Maqedonisë është edhe L.Gjeorgjevski, që po bën gjoja rolin e të fortit me Greqinë dhe shqiptarët). Gjithsesi, Tirana zyrtare duket se ka mbajtur një profil inferior e shumë miklues në raport me Shkupin zyrtar, i cili nuk le rast pa skërmitur dhëmbët kundër shqiptarëve, duke luajtur kësisoj pa mjete rolin e të fortit me të gjithë shqiptarët.
Për sa i përket integrimit të rajonit në BE, pavarësisht artificave dhe burokracive teknike në dukje, që lidhen gjoja me nivelin e ulët të implementimit të sistemit dhe të ekonomisë së disa vendeve të Ballkanit, mbrapa kësaj duket një skemë që mund të ketë lidhje me një rregullim të përgjithshëm afatshkurtër të “gardheve” të kufijve politiko-administrativë të disa vendeve të rajonit, ndoshta pas një ‘Dejtoni’ ballkanik ku do të përfshihen e angazhohen nën monitorimin e Elitës, vendet e interesuara si Serbia, Bosnja, Mali i Zi, Shqipëria, Bullgaria dhe me statusin e vëzhguesit edhe Turqia, Greqia, Rumania e Kroacia, çka mund të vendoste një paqe afatgjatë ballkanike. Natyrisht që për këtë ka skema “B” dhe “C”, ku mund të përfshihen opsione të tjera për territoret aktuale të Kosovës (Mitrovica veriore), Bosnjës (Republika Srpska), Luginës së Preshevës, Maqedonisë etj. Këtë vit, gjithashtu, si rezultat i sukseseve të spikatura ekonomike të Ankarasë dhe krizës së tejzgjatur me kufijtë,- zgjidhje ende në horizont të Greqisë,- duket se ka një ekspansion rajonal neootoman sipas parimeve të Davutoglusë dhe një tërheqje të neobizantinizmit greko-fanariot nga ambiciet rajonale. Ky disproporcion i drejtuar forcash, ndoshta është i programuar dhe ka lidhje me gjeopolitikën dhe sidomos me rezervat energjetike relativisht të mëdha të Egjeut dhe mosnjohjen prej Greqisë nga koha e Micotaqisit të njërit prej parimeve kryesore të Elitës, se “nafta është pasuri ndërkombëtare”. Ndikimit të fshehtë politiko-ekonomik fillon t’ia heqë siparin ndikimi kulturor. Telenovelat turke si “Gymysh” dhe “Xhanan” që po pushtojnë ekranet e ndonjë televizioni pranë qeverisë e tregojnë këtë tendencë. Po kështu edhe presioni turk për ndryshimin e teksteve të historisë në tre shtetet me shqiptarë tregon një imponim neootoman. Nuk e dimë se si mund ta mbronte Davutogluja idenë e “përhapjes e ndikimit paqësor” të Portës për 500 vjet në Ballkan dhe Iliri, pasi të kishte lexuar me zë të lartë “Kronikat e Tursun Beut”.
Gjithashtu, një moment i rëndësishëm i politikës së Jashtme të Tiranës ishte pozicionimi i saj në OKB, në lidhje me vijën e demarkacionit midis popujve semitikë (pasardhësve të djalit të Noes, Semit, arabëve dhe izraelitëve), me rastin e Deklaratës së anëtarësimit nga përfaqësuesi palestinez Mahmut Abas për regjistrimin e Palestinës në OKB sipas kufijve të vitit 1968-të, çka e kishte shprehur si ide të Shtëpisë së Bardhë edhe Presidenti amerikan B.Obama para pak kohësh në një universitet në Kajro. Por disa ditë para mbledhjes së OKB-së, z.Obama ndryshoi qëndrim, me sa duket si rezultat i presionit të lobit çifut, duke e braktisur zgjidhjen e çështjes palestineze e duke e shtyrë atë, - si shumë presidentë para tij, - për në kalendat greke, deri sa palestinezët të tkurren edhe më. Pikërisht në këtë linjë izraelite të Uashingtonit duket se u rreshtua me entuziazëm edhe z.Berisha. Ndoshta qeveria shqiptare e sheh cekët këtë çështje, duke mos e shkuar fare ndër mend se rivaliteti arabo-izraelit mund të bëhet në 2012-tën shkas për një luftë të tretë botërore. Shpeshherë, qëndrimet e lehta të kryeministrave shqiptarë në momente të tilla i paguajnë brezat e shqiptarëve që vijnë. Gjithmonë historia mban shënime! Edhe Evropa e djegur në dy luftëra nuk e sheh pro sionizmin si një kauzë të saj, siç bën Londra dhe Uashingtoni. Për ilustrim, mund të kujtojmë se ‘Ligji i Luftës’ që mban sot Greqia ndaj nesh, qysh nga koha e shprehjes së famshme të Metaksasë “Oxi” (Oqi-Jo) me Duçen, ka ngelur për shkak se një kryeministër mendjelehtë e aventurier si Sh.Vërlaci nxori një dekret, ku deklarohej se Shqipëria ishte në luftë me Greqinë dhe rreshtohej përkrah fashistëve italianë në konfliktin e armatosur greko-italian më 1940-‘41. Pra, në këtë linjë gjykimi, mund të shtojmë fakte se pozicionimi shumë i zellshëm proçifut i z.Berisha u duk edhe gjatë vizitës së tij në Izrael, ku ai shfaqi disa gjeste publike të ndjenjave të tij proizraelite, - siç qe momenti i vendosjes së kësulës karakteristike të çifutëve, çka tregon simbolikisht se z.Berisha mund të jetë konvertuar në fe dhe duhet të jetë bërë çifut. Nëse ai e ka ditur kuptimin simbolik të vendosjes publike të kësulës çifute dhe të futjes së dorës te zgavra e fatit të Murit të Lotëve, i bie që për të ky të jetë konvertimi i fundit në bindjet e tij fetare: si ateisto-pagan në kohën e komunizmit (përderisa ishte komunist); si gjysmë katolik në vitin 2002-të kur për pak desh u pagëzua në Paris me kumbarë kryebashkiakun e atëhershëm, z.Zhak Shirak (fe në të cilën thuhet se u konvertua I.Rugova); si kryefamiljar i disa ritualistëve suni nga familja e tij dhe, tash së fundi, si kriptoçifut. Kuptohet se z.Berisha në thelbin e vet ka qenë dhe është ateist ose agnostik, por gjestet simbolike dhe ‘pavendosmëria’ e përqafimit të religjionit monoteist duket se e demonstron për mbijetesë politike. Përndryshe nuk ka se si të mos e kryente një vizitë edhe në pjesën palestineze dhe të kishte kryer një gjest simbolik, duke parë më së paku xhaminë e tretë më të rëndësishme të islamit, Al Aksa-në (Kudsin), si xhamia kryesore drejt së cilës ka pasur kible-n për 12 vjetët e “arratisjes” në Medine profeti Muhamet. Këto janë simbolika që lexohen me vëmendje nga të dy palët e interesuara në rrafsh botëror, pasi ne shqiptarët, si popull i vjetër në Mesdhe, ndiqemi me shumë vëmendje. Natyrisht që në këtë konflikt, superior për momentin, duket se është Izraeli i cili po rrethohet jo pa qëllim nga shumë pika mbrojtëse të NATO-s, që do të shërbejnë si ombrella anti-bërthamore për Izraelin, në rast të një përshkallëzimi apokaliptik të konfliktit për ‘arin e zi’ në Lindjen e Mesme. Ky rrjet ombrellash propagandohet sikur kërkon të mbrojë gjoja Evropën nga Irani, i cili po përpiqet të prodhojë bombën atomike. Kurse Izraeli ka më shumë se 300 bomba të tilla. Pavarësisht kësaj, ka një thënie, që superiorët duhen trajtuar si zjarri: As shumë afër se digjesh, as shumë larg se ftohesh. Pra me Izraelin lipsen marrëdhënie miqësore normale. Populli shqiptar nuk ka pasur dhe s’ka për të pasur ndjenja anti-semite: As kundër çifutëve, as kundër arabëve, që ndodhen para një konflikti të madh. Ndoshta mundet që bota të ballafaqohet shumë shpejt me periudhën “Pax Izraeli” pas periudhës “Pax amerikana” që po përjetojmë prej 60 vjetësh. Goditja e qëllimshme e dollarit e euros dhe ekonomisë së perëndimit mund të çojnë pas një konflikti të shkurtër ndofta apokaliptik,që mund të ndodhë shumë shpejt sipas disa skenarëve, - ndoshta në fillim midis Izraelit dhe Egjiptit, Izraelit e Sirisë (këtu cënohet Turqia, e cila është një fuqi e madhe rajonale), apo një konflikt midis NATO-s (Izraelit) dhe Pakistanit që është e vetmja fuqi bërthamore myslimane (për shkak të së cilës e pagoi me kokë Ali Bhuto dhe më pas edhe vajza e vet e eliminuar nga Musharafi e miqtë e tij ndërkombëtarë), – çka mund të çojnë në përfundim drejt një Rendi të Ri Botëror dhe drejt një ‘Breton Wood’-si të ri për të shfronësuar dollarin dhe fronësimin e shekles izraelite, si dhe fronësimin e Jerusalemit në vend të Uashingtonit, Londrës e Nju- Jorkut së bashku. Nuk e dimë se sa thellë i ka menduar z.Berisha veprimet e tij të njëanshme simbolike, veprime të cilat mund të kishin qenë të baraslarguara prej aktorëve të përfshirë në një konflikt nga i cili nuk fitojmë thuajse asgjë ne shqiptarët, përveçse z.Berisha, i cili kërkon një mbështetje financiare e politike për një mandat të tretë, nga lobi i fuqishëm izraelit dhe çifutët vendimmarrës në CFR (Counsil on Foreign Relation) në SHBA. Por gjithsesi, e ardhmja e patriarkut shqiptar me protagonizëm paksa të tejzgjatur 20-vjeçar do të jetë thellësisht e lidhur me mbijetesën e Obamës. Nëse Obama do të rifitojë postin presidencial në fund të vitit 2012-të, (kohë kur mbaron edhe mandati i z.Arvizu në Tiranë si ambasador), natyrisht që do të jetë e vështirë një rimbështetje e paparë si kjo me z.Arvizu ndaj një mandati të tretë blu. Ndikimi i fuqishëm i lobit katolik në CFR nëpërmjet treshes Brzezhinski-Bajden-Paneta dhe kriptomuslimanit Obama e pasqyrimi i këtij ndikimi në lidhje me zgjedhjet shqiptare të përgjithshme të 2013-ës te politika e ambasadës amerikane dhe CIA-s, me siguri që do të ndikojë në largimin nga pushteti i gjatë i z.Berisha dhe kjo ndoshta do të sillte puhinë e një erë të re, për të mbështetur fytyra më pak të djersitura në politikë. Edhe mesazhi çifuto-amerikan që vjen nga ‘pranverat arabe’ dhe nga Rusia, duken se do të jetë i pafavorshëm për z.Berisha. Por në rast se në SHBA vjen në Shtëpinë e Bardhë një republikan nga Universiteti i Jale-s, atëherë duket se z.Berisha mund ta fitojë edhe një mbështetje tjetër nga Uashingtoni për një mandat të tretë. Pavarësisht se kush do të shkojë President këtë vit te Pallati i Brigadave - një politikan i vjetër e një figurë e njohur, apo një figurë jo shumë e njohur si rasti i z.Moisiu - ky nuk do të ketë mundësi të ndikojë mbi fatin e zgjedhjeve të përgjithshme në 2013-tën.