Bisedë për Enverin me Blendi Fevziun

Vargje nga

Arben Duka

Tani mushkën bëjnë me barrë,

E su luan hiç sheqeri,

Del Fevziu e bën libër,

Paska qenë homo Enveri (!)

Enverist unë kurrë skam qenë,

As kur qe Enveri gjallë,

Po aspak nuk është e thënë,

Të besoj tani çdo prrallë!

Unë jam fare i paanshëm,

rob i fjalës dhe i nderit,

O Fevzi, sbëhesh shkrimtar

Se i hedh qymyr Enverit!

Ti shumë homo ke në mend,

Se rrethuar je me djem,

Dhe ta thuash për çdokënd,

Nuk e paske hiç problem!

Ti nuk turpëron Enverin,

Se i ngjite ligësinë,

Por ti Librit i nxin nderin,

Poshtëron gjithë historinë!

Po të pyes me lezet,

Përgjigju me fjalë të nderit,

Mendon ti, kishlindur burrë

ti ngrihej para Enverit?!

Se duroj unë dot pisllëkun,

dhe pisllëk është gjithë ky rast,

Por smë shkon në mend të them,

O Fevzi je pederast!

Kurse ti del reciton,

edhe hiç stë dridhet syri,

se e di që stë pickon,

as Sokoli, as Iliri!

Asnjëherë o Fevzi djali,

Stë kam dashur e stë dua,

Po srrëzohet Enver mali,

Nga ato pordhët e tua!

Rri aty tek Opinioni

rri aty ku pate fatin,

se Enveri, o Fevzi,

sa çje ti, kishte Hallatin!