Emigrantët në modë
Sporti më popullor në botë – futbolli, nuk njeh kufi. Janë shumë skuadra që paraqiten me lojtarë të huaj dhe kjo mënyrë po funksionon. Nëse klubi italian Inter fitoi ‘il triplete’ (tre tituj: Ligën e Kampionëve, Serie A dhe Kupën e Italisë), kjo formulë po u funksionon edhe dy skuadrave që kanë impresionuar në fillim të Botërorit 2010.
Gjermania, e cila e shkatërroi Australinë në ndeshjen e parë, dhe Zvicra, e cila ia doli ta befasojë edhe kampionin aktual të Evropës, Spanja. Këto dy ekipe kanë të njëjtën karakteristikë: janë të përbërë nga nacionalitete të ndryshme.
Helvetikët në kontingjentin e tyre kanë 13 lojtarë: treshja kosovare, Valon Behrami, Albert Bunjaku dhe Xherdan Shaqiri, treshja italiane Benaglio, Barnetta e Padalino, serbo-spanjolli Senderos, turqit Gokhan Inler e Hakan Yakin, kurdi Eren Derdiyok, pastaj lojtari nga Bregu i Fildishtë, Johan Djourou, Gelson Fernandes nga ishujt Capo Verde dhe Blaise Itsesima Kufo, i lindur në Kinshasa, në Republikën Dominikane të Kongos.
Kurse, skuadra gjermane, nga 23 futbollistët e ftuar, ka plot 11 lojtarë “emigrantë”.
Fillimisht, aty luan treshja me prejardhje polake, Podolski, Klose e Trochowski, spanjolli Mario Gomez, braziliani Cacau, turqit Ozil e Tasci, për të përfunduar me nigerianin Aogo, tunizianin Khedira, serbo-boshnjakun Marko Marin dhe lojtarin nga Gana, Boateng.
Ndërkaq, vendin e tretë e mban Franca, e cila në ekip ka disa lojtarë të huajë si: Bacary Sagna (Senegal), Eric Abidal (Martinique), Florent Malouda (Guyana), Alou Diarra (Senegal), Vassiriki Abou Diaby (Bregu i Fildishtë), Mathieu Valbuena (origjinë spanjolle), Djibril Cisse (Bregu i Fildishtë), Andre-Pierre Gignac (Rumani) dhe Thierry Henry, i cili është lindur në Francë, por prindërit e tij janë emigrantë nga Guadaloupe.
Madje, francezët rezultatet më të mira i kanë arritur falë lojtarëve të huaj. Së pari në Botërorin 1998 e më pas edhe në Evropianin 2000. Ajo skuadër kishte lojtar vendimtar algjerianin Zinedine Zidane, ndërsa mbështetej edhe nga ‘emigrantët’ tjerë si Thuram, Vieira, Lizarazu e Djorkaeff.
Natyrisht, edhe nacionalizmi ka arritur rezultate të shkëlqyeshme. Për shembull, Brazili, me lojtarë 100 për qind vendorë ka triumfuar në pesë kampionate botërore, kurse Italia në katër sish.
Gjermania, e cila e shkatërroi Australinë në ndeshjen e parë, dhe Zvicra, e cila ia doli ta befasojë edhe kampionin aktual të Evropës, Spanja. Këto dy ekipe kanë të njëjtën karakteristikë: janë të përbërë nga nacionalitete të ndryshme.
Helvetikët në kontingjentin e tyre kanë 13 lojtarë: treshja kosovare, Valon Behrami, Albert Bunjaku dhe Xherdan Shaqiri, treshja italiane Benaglio, Barnetta e Padalino, serbo-spanjolli Senderos, turqit Gokhan Inler e Hakan Yakin, kurdi Eren Derdiyok, pastaj lojtari nga Bregu i Fildishtë, Johan Djourou, Gelson Fernandes nga ishujt Capo Verde dhe Blaise Itsesima Kufo, i lindur në Kinshasa, në Republikën Dominikane të Kongos.
Kurse, skuadra gjermane, nga 23 futbollistët e ftuar, ka plot 11 lojtarë “emigrantë”.
Fillimisht, aty luan treshja me prejardhje polake, Podolski, Klose e Trochowski, spanjolli Mario Gomez, braziliani Cacau, turqit Ozil e Tasci, për të përfunduar me nigerianin Aogo, tunizianin Khedira, serbo-boshnjakun Marko Marin dhe lojtarin nga Gana, Boateng.
Ndërkaq, vendin e tretë e mban Franca, e cila në ekip ka disa lojtarë të huajë si: Bacary Sagna (Senegal), Eric Abidal (Martinique), Florent Malouda (Guyana), Alou Diarra (Senegal), Vassiriki Abou Diaby (Bregu i Fildishtë), Mathieu Valbuena (origjinë spanjolle), Djibril Cisse (Bregu i Fildishtë), Andre-Pierre Gignac (Rumani) dhe Thierry Henry, i cili është lindur në Francë, por prindërit e tij janë emigrantë nga Guadaloupe.
Madje, francezët rezultatet më të mira i kanë arritur falë lojtarëve të huaj. Së pari në Botërorin 1998 e më pas edhe në Evropianin 2000. Ajo skuadër kishte lojtar vendimtar algjerianin Zinedine Zidane, ndërsa mbështetej edhe nga ‘emigrantët’ tjerë si Thuram, Vieira, Lizarazu e Djorkaeff.
Natyrisht, edhe nacionalizmi ka arritur rezultate të shkëlqyeshme. Për shembull, Brazili, me lojtarë 100 për qind vendorë ka triumfuar në pesë kampionate botërore, kurse Italia në katër sish.