Fundi i parapolitikës

Salla e Kuvendit dje dha nj sinjal pozitiv pr shoqrin shqiptare. M n fund, dhe besoj jo vetm sa pr nj dit, opozita zuri vendet e prfaqsimit q i kan dhn votat e shqiptarve.

Kjo pa dyshim sht nj gj e mir. Kjo sht nj shenj shprese se n kt vend m n fund do t triumfoj besimi tek parlamentarizmi, besimi tek institucionet e demokracis.

Kjo sht nj shenj q na jep shpres t besojm se n sjelljen politike t opozits, gradualisht, lufta reale politike do t’i zr vendin lufts virtuale, lufts me kauza virtuale. Opozita duket se e kaloi seriozisht pragun e Parlamentit. Kaprcimi i pragut t Parlamentit sht kaprcimi i pragut nga parapolitika n politik. Kjo sht nj ngjarje e mir pr opozitn, si dhe pr mazhorancn.

Shpresoj se n kt sall q ktej e tutje, mazhoranca dhe opozita do t mund t ballafaqojm me dinjitet alternativat tona politike.

Shpresoj se muajt e mbrthyer n politikn e refuzimit t institucioneve, muajt e shpenzuar pr t
politik jashtinstitucionale, muajt e shpenzuar pr t krkuar zgjidhje q injorojn ligjet apo m keq, q krkojn t’i deformojn ato, muajt e shpenzuar me politika ultimative kan shrbyer t paktn q gjithkush n kt vend t kuptoj se si nuk duhet
politik. Q gjithkush n kt vend t kuptoj se politika nuk sht aventur, nuk sht teatr improvizimi, politika nuk sht loj force.

Kjo besoj sht e qart pr politikant, por edhe pr mbshtetsit e politiks.

Besoj sht e qart pr politikant dhe qytetart, por sht e qart veanrisht pr ata politikan e deputet q aksionin politik aventuresk, q luftn imagjinare me kauzn imagjinare t transparencs e ndoqn deri edhe n veprimin m irracional, n grevn e uris.

Nj politikan, aq m tepr me mandatin e deputetit, nuk mund t shoh grevn e uris si mjet pr arritjen e objektivit t vet politik. Nj politikan nuk mund ta prdor grevn e uris si mjet pr t triumfuar argumentet apo kauza e veta politike, pasi kjo vetm sa provon dobsin e kauzs, kjo vetm sa provon dobsin e argumentit t opozits prball arsyes s shumics s qytetarve.

Duke u shtrir n grev urie, deputett dhe politikant e opozits krkuan t largonin rrafshin e komunikimit me politikn, me institucionet dhe me publikun, nga problemi mbi t cilin ndrtuat nj kauz, duke e uar at n shtjen e fatit t jetve njerzore t atyre q krcnuan me vetflijim. Ata krkuan q politika dhe institucionet, si dhe opinioni publik t mos merreshin m me gjykimin sesa i drejt apo i padrejt ishte argumenti, sa t drejta apo t padrejta ishin krkesat e opozits, por t merreshin me fatin e jetve t t ngujuarve.

I gjith aksioni politik i opozits n kta muaj q kur prfunduan zgjedhjet nuk sht gj tjetr vese nj presion i pakics, jo mbi shumicn, por mbi ligjin, nj presion i pakics jo mbi shumicn, por mbi institucionet e shtetit. Dhe prova m e skajshme e saj nuk sht greva e uris, prova m e skajshme sht prpjekja pr t bllokuar rrugt nacionale, pr t bllokuar jetn normale t qytetarve, pikrisht t atyre pr t cilt prgjrohen dhe n emr t t cilve flisnin.

Ende n ligjrimin politik t opozits ka shprehje t mekura ultimative. Prov se ende nj gjysm mendje shikon mbrapa, prov se parlamentarizmi nuk i shkon pr shtat nj gjysmmendjeje. Uroj dhe shpresoj q gjysmmendja e mbar t triumfoj.

Shpresoj q e gjitha t jet inerci e retoriks agresive e ktyre muajve. Shpresoj t jet retorika e atij q, pasi ka mbaruar betejn virtuale, duhet t listoj trofet e fitoreve gjithashtu virtuale. Shpresoj se sht zhurma e shurdht e monologut t atij q do t shes pr fitore, t shes pr triumf, at q e kishte shkruar vet nj vit e ca m par n ligj; e kishte votuar vet si nj standard demokratik transparence – t drejtn e gjithkujt pr t’u njohur me dokumentet dhe materialet zgjedhore q qndrojn n arkiv.

sht e dshiruar, besoj, nga t gjith, prfshi edhe vet grevistt, q rruga e Parlamentit t jet jetgjat.