Më fal, po ku është biblioteka!?
Pas tmerrit, q provoi nj studente, prdoruese e rregullt e biblioteks dhe ankthit t bibliotekareve t ndrress, qyteti 2800-vjear i Durrsit rrezikon t mbetet pa tempullin e dijes. E t mendosh se n shek. XIV ktu zhvillohej nj universitet, q edhe m hert ai qytet ishte pjes e trekndshit mesdhetar e m gjer, bashk me Athinn dhe Romn.
M vijn n mend mjaft thnie t ndriturish pr bibliotekn, po a ia vlen sot t prmenden, kur vesh pr t dgjuar ka pak?! Po sjell shembullin e Diogjenit, i cili verboi veten “pr t par m mir botn”. Kujtesa m mundon me figura shkrimtarsh, q nga bardi i verbr Homer, deri te i fundmi verban i madh Jorge L. Borhes. Ky i fundit, shikimhumbur bash kur ishte drejtor i Biblioteks Kombtare t Argjentins, u pat shprehur: “Zoti m luajti nj rreng t madh. M vuri n maj t qindra mijra librave, t cilat nuk do t mundem m t’i lexoj”. Shpresoj, q kjo verbri, kjo humbje kujtese mos t’i vij Durrsit nga dritshkurtsia, apo m keq verbria e sotme. Ndoshta, ndrgjegjja e tulatur qytetare nuk ka rn aq posht, sa ta lejoj kt gjm.
Por mund t ket dhe nj variant tjetr. Disa prej tyre, burokratt dua t them, edhe mund ta din, q biblioteka e Aleksandris (themeluesi zulmmadh qe shqiptar nga e ma) u dogj. Mos vall kta zyrtart tan anemik duan t hyjn n histori pikrisht duke ln t rrnohet biblioteka? N qoft ndryshe… (mos) i fal, o zot, se s’din ’ka bajn? T m fal shpirti i Ali Asllanit, past drit, q po ia prshtat disi vargjet e famshme:
Shteti sht i bjerrakohsve,
Po atdheu sht i shqiptarve.
Tregojn pr nj dialog telefonik t till. N tempull, gjat pushimit t dreks, kishin hyr hajnat. (Mos u gnjeni, miq, jo me vjedh librat. Ku ma gjeni! Gjysma e s keqes). Nga telefoni dikush prej punonjseve komunikon me policin. U shpjegon ’ka ndodhur.
-Si?! - uditet me t drejt zri. - sht vjedhur ditn pr diell.
- Po vijm menjher me grupin e gatshm, – gjegjet zri.
Telefonata nuk ka mbaruar. Nj ast heshtjeje. Pastaj: M fal, po ku sht biblioteka? Dhe n fakt, ia behn uniformat blu pas vetm tri minutave. Operativi komunikues ishte i sapoardhur n at qytet. Deri diku edhe mund t justifikohej mosdija. Por, a mund t’u lshojm pe ndoca kinse npunsve, q nuk e din vrtet ku bie biblioteka, shkolla, apo fakulteti?
Megjithat ka nj shpres. Ndonj koleg, gazetar, puntor i mendjes, apo dashamir kulture do t mendoj zhvendosjen e thesarit mendor diku gjetk. Nuk e kam fjaln aty.
E kam fjaln te nj brez i ri rritur n liri, i cili nuk do t’ia dij, se cila parti t paditurish, apo klan liliputsh sht n pushtet.
E kam fjaln pr ata t rinj dhe t reja, q edhe pse mund t mos u gjendet as edhe nj dyshk n xhep, pavetdijshm do t rrugtojn kah biblioteka, auditort e mediumet e mendjes, sepse e din, se aty i pret e ardhmja,
E kam fjaln edhe pr nj pjes fatlume te shoqeve dhe shokve t tyre, q edhe pse t ardhurat u lejojn luks, nuk bhen doemos bjerrakohs kafenesh, apo bingosh.
Shfrytzojeni kohn e florinjt para t praruarit libr, n letr ,apo elektronik qoft, miqt e mi. Prtacia ka dale me koh jasht prdorimi prej fjalorve t huaj. Le ta zbojm edhe prej fjalorit, mendsis dhe veprimit tone t prditshm.
E kam fjaln pr at armat shpresdhnse t diplomuarish dhe shkolluarish jasht vendit, t cilt edhe kokn e kan prpjekur n mesnat pas librave, dhe burimeve elektronike, por pasi m par u ka rn bretku n pun rraskapitse, pasi familja n Shqipri nuk ka m kacidhe pr t’u drguar. Shqipria nuk ka vdekur, burokratt po. Ndjes pain! Dikush m pat thn nj sure proverbiale nga Kurani: Dita, kur i padituri do t drejtoj t diturit, do t jet dita e par e kiametit!