Meri dhe Dritan Prifti:

Janë futur në dhjetëvjeçarin e dytë të lidhjes së tyre. Kanë kaluar gjatë kësaj periudhe çaste që i quajnë të papërsëritshme. Por Meri kurrë nuk dëshiron të përsëriten në jetën e tyre çastet e vështira të kaluara në jetën shëndetësore të Dritanit. Edhe pse të tilla, përsëri Meri ka treguar përkujdesjen më të madhe ndaj bashkëshoritt të saj. E lumturuar që jetën e saj e ka lidhur me Dritanin, dhuratat më të vyera për Merin si bashkëshorte janë dy djemtë e saj.
Lidhja e përjetësuar në emrin Jon
Ka qenë një stinë pushimesh në plazhin e Vlorës, një zbritje dhe ngjitje shkallësh në kampin e dikurshëm të punëtorëve kur do të shkëmbeheshin për herë të parë shikimet mes tyre. Të dy shumë të rinj, me një diferençë të vogël moshe mes njeri-tjetrit, në një moshë, ku padyshim zemra kërkon të ketë dikë pranë. Pavarësisht se Dritani njihet tashmë si një politikan me një karrierë të sprovuar, përsëri teksa bisedohet për jetën e tyre bashëkshortore tregohet tepër i lirshëm, i gatshëm të rrëfejë gjithçka e pyesim. “Zakonisht gazertarët iu drejtohen politikanëve përçështje të çilat ata mbulojnë në këtë fushë apo për speçifika të çaktuara. Nuk kam problem të flaës dhe për jetën time bashkëshortore.” Pohon Dritani duke e hapur kështu rrugën e komunikimit.
Meri: Me Dritanin jam njohur në muajin gusht në kampin e punëtorëve në Ujin e Ftohtë në Vlorë.
Ishte rastësi, por edhe fat që u njoha me të. Ngjisja dhe zbrisja shkallët e kampit një ditë nga një anë, një ditë nga ana tjetër, pasi kampi kishte disa mundësi lëvizjeje drejt bregut. Përditë shkëmbeheshim bashkë. Dritani më ngaçmonte me ndonjë fjalë, ndërsa unë nuk i ktheja asnjë përgjigje.
Dritani: E vërtetë. Sa herë shkëmbeheshim nuk rrija rehat. Do t’i hidhja ndonjë kunjë, por Meri nuk para reagonte.
Meri:Po se mos vetëm një fjalë,gjatë asaj kohe kishte goxha guxim.
Dritani: Më duket edhe tani i kam fjalët
(Qeshin)
Meri: Një ditë isha duke u larë në det dhe e shikoja që Dritani nuk m’i ndante sytë.
Dritani: Isha ulur në buzë të detit dhe ndiqja gjithë veprimet e Merit. Ka qenë çasti kur kjo afrohej buzë bregu dhe më kërkoi ndihmë.
Meri: Po është e vërtetë. Bregu në pjesën e Ujit të Ftohtë është i vështirë për të dalë nga deti. Nuk po arrija të ngjitesha, kështu që iu drejtova Dritanit të më jepte pak dorën.
Dritani: U tregova djalë me kulturë dhe nuk e lashë shumë të vuante. U ngrita nga vendi dhe e ndihmova të dilte në breg.
Meri: Më kujtohet që e kam ngaçmuar vetë.”Do më japësh pak dorën të dal në breg”. Dhe Tani nuk përtoi. U ula buzë detit, ndërsa Tani më kërkoi të ulej pranë meje.
Dritani: E di si mu përgjigj? Ulu more ka vend sa të duash këtu.
Meri: Në ato çaste bëra sikur nuk më interesonte më. Kisha dalë në breg. Por edhe ky nuk e zgjati shumë.Zuri vend pranë meje. Më pas kemi shkëmbyer shumë pak fjaë.Aty më thotë që të pres sonte për darkë. Shtanga, por më pas e pyeta përse sonte.
Dritani: Kisha ditëlindjen.
Meri: Ishte data 27 gusht i vitit 1990.
Pranova, por i kërkova që në mbrëmje do të ulesha me të nëse vërtetë kishte ditëlindjen.
Dritani: Dhe si garançi më kërkoi që atë mbrëmje të merrja me vete edhe letërnjoftimin.
Meri: E kishim lënë të takoheshin në orën 19.00 tek Rrapi, në Ujin e Ftohtë. Kam shkuar pak me vonesë, kurse Dritani rrinte dhe priste me dorën lart ku mbante letërnjoftimin duke më vertëtuar se atë ditë ishte ditëlindja e tij.
Dritan çfarë të tërhoqi më shumë tek Meri?
Dritani: (Qesh) Unë pata fatin e mirë që e njoha me rroba banje. (Qesh dhe e ngaçmom Merin) Kështu që kuptohet se çfarë më tërhoqi më shumë. Por të them edhe një gjë tjetër. Përveç tërheqjes trupore, filluam të njiheshim akoma më mirë me njeri-tjetrin, personalitetin prandaj shkuam edhe shtatë vjet lidhje mes njeri-tjetrin. Besoj se ka qenë një kohë e mjaftueshme për ne. Them se një çift e ka mëse të nevojshme të njihet më mirë para se të vendosë të martohet.
Meri çfarë të bëri të thoshe: ”Ky është njeriu i jetës time”
Meri: Në fillim mua nuk më tërhoqi pamja fizike si e tërhoqi Dritanin. Fakti që ky ishte shumë i edukuar më tërhoqi më shumë. Unë isha vetëm 19 vjeç dhe kisha patur shoqëri shkolle dhe është shumë e vështirë që të gjeje njerëz kaq të edukuar sa Tani. Ishte i butë , xhentil, dhe plot mirësjellje.
Pra ta hëngri zemrën me të mirë?
Meri: Për mua ishte shumë i mirë.
Nuk shfaqi Tani ndonjë natyrë ndryshe nga ajo që njohe buzë deti?
Meri: Jo vetëm gjatë shtatë viteve të lidhjes sonë dashurore, por edhe më pas, Dritani ka mbetur po ai. Ndonëse ka rraste që i kërkojë të bëhet pak më i egër, apo edhe të bërtasë është e pamundur. Shumë paqësor.
Dritani: Është e çuditshme. Perçeptimi im në politikë është se çilësohem si një politikan i rreptë. Familja është tërësisht krahu tjetër. Meri thotë që absolutisht nuk e tregon pjesën e vet, këtu në shtëpi.
Të ka pyetur ndonjëherë Meri që ishte ajo dashuria e parë në jetën tuaj?
Dritani: Nuk ka qenë e nevojshme për të kaluar në pyetje të tilla. Kur e njohëm njeri-tjetrin kemi folur hapur. Unë i`a kam thënë se Meri ka qenë e para dhe e vetmja dashuri e jetës time.
Çfarë ka ndodhur gjatë shtatë viteve të jetës tuaj?
Meri: Që nga muaji gusht që jemi njohur deri në shtator takoheshin ditë për ditë. Ndërsa në tetor të vitit 1990 Tani u largua në Burrel ku filloi të punonte si mësues i anglishtes.
Filloi kështu largësia dhe takoheshim një herë në javë kur kthehej në Tiranë. Kishte raste kur kam shkuar edhe unë fshehurazi në Burrel. Ka patur çaste të bukura.
Dritan: Po koha e qëndirmit tim në Burrel ka qenë e shkurtër vetëm disa muaj.
Meri: Viti 1993 ka qenë shumë i vështirë për mua. Atëherë Tani kishte vendosur të shkonte për studime në Amerikë. Në fillim e merrja lehtë.
Dritani: Duke e parë sesa të lidhur ishim e kisha të vështirë t’i tregoja të gjithë të vërtetën, por edhe kohën që do të shkeputeshim.
Meri: Ma paraqiste si një vizitë turistike, ndërsa një javë para se të ikte ma hapi përsëri këtë bisedë, por nuk më tregoi përsëri se ikja e tij lidhje me fillimin e studimeve atje. Atëherë fillova ta ndjeja se ai do të ikte. Nuk e jepja veten. Përpiqesha të isha sa më e fortë. Por kur jam ndarë me Tanin më 19 maj të po atij viti kam qarë jashtë mase. Më përçolli deri në shtëpi dhe u ndamë aty.
Dritani: Të nesërmen në mengjes unë do të nisesha drejt Amerikës për studime.
Meri: Por unë nuk rrija dot. Kështu që jam ngritur herët dhe kam shkuar poshtë pallatit. Dërgova dikë që të ma thërriste. Më kishte shkruar edhe këtë letër. Kemi qarë pothuaj një orë dhe atë ditë nuk e di se ku kam shkuar. Nuk e di se nga më kanë çuar këmbët. Eçja, lexoja, qaja. Jam kthyer në shtëpi dhe lotët nuk më shteronin.
Dritan na lexon një paragraf nga kjo letër?
Dritani: Mos na i nxirr të gjitha sekretet. Epo mirë.
(Lexon) “Zemra ime, e di që je e shqetësuar për mua. Por unë jam i sinqërtë. Për çdo vendim që unë do të marrë shkaku i parë je ti.
Bashkimi ynë është hyjnor dhe qielli që e bëri kaq të bukur do të ketë aftësinë ta ruajë po kaq të bukur.”
Ishte vërtetë një vendim i vështirë për të shkuar në Amerikë, po ashtu ndarja me Merin. E kujtoj edhe unë si sot ndarjen me Merin. Na e kujtojnë edhe komshinjtë, sepse kur ngjiteshim në shkallët epallatit të dy qanim. Më vonë na e kanë kujtuar se ishte e nevojshme. Unë e kuptoja që duhej të studioja më shumë.
Ju keni studiuar për anglisht?
Dritani: Po kam përfunduar studimet në Unversitetin e Tiranës për gjuhën angleze, por e kuptoja se nuk ishte gjithçka. Kam studiuar katër vjet në Amerikë, kam marrë dy tituj në master, një në administrim biznes, tjerin në qeverisje. Kam qenë në Amerikë `93- `96 ku kam marrë në univeristetin e Nju Meksikos matserin për biznes, pastaj kam qenë në `99- `200 në Universitetin e Harvardit masterin në qeverisje.
Mendoj se karriera ime e kishte të nevojshme këtë përgatitje. Nuk do të isha në këtë poziçion nëse nuk do të kisha përfunduar këto studime. Bëra atë sakrifiçë ndarjeje me Merin, sepse gjatë kohës që studioja edhe punoja për të përballuar shkollën, jetesën atje. Sakrifiça të lodhshme dhe të lodhshme, por kuri kujtoj në distançë dhe leverdinë që ke patur prej këtyre sakrifiçave them se janë kanë vlejtur të gjitha.
Meri thotë se të shenjtat e saj janë letrat që keni shkëmbyer mes njeri-tjetrit. Kanë shumë fjalë dashurie shumë ndjenjë.
Dritani: Kemi qënduar tre vjet të ndarë nga njeri-tjetrit. Në studimet e Harvardit ne kemi qenë të martuar dhe Meri ka qenë me mua. Por herën e parë kemi komunikuar me vështriësitë e largësisë. Pothuaj çdo javë më shkruante Meri dhe po ashtu përgjigjesha unë. Marrjet e letrave ishin çaste që mezi i prisinim pasi nuk kishim edhe aq lekë sa të komunikomim shpesh në telefon. Ççmimet e bisedave telefonike në atë kohë ishin të larta. Letrat ishin rruga më e mirë e komunikimit. Mbaj mend që me mua bënin humor shokët që më sillnin letrat pasi ato ishin të mbuluara me të puthura buzësh. Zarfat mi sillnin si lajme mira.
Meri: Po nuk janë vetem letrat ku ne kemi shprehur dashurinë tonë. Ja, është edhe kjo gjethe mbi të çilën tani më ka shkruar “Të dua”, është edhe kjo kartëmonedhë e asaj kohe, janë shumë, shumë sa kur fillojë dhe i shfletojë ndonjëherë më mbushen sytë.
Martesa në kohë lufte
Fundmaji i 1997-ës do të mbetet i veçantë, sepse pas shtatë vjetësh dashuri janë martuar.
Meri: Në kohë lufte, shtetrrethim, e kemi bërë dasmën në kohë dreke. Kemi shkuar edhe në kishë. Ishte një ndër dasmat e para të bëra në kishe.
Dritani: Ne e kishim planifikuar prej kohësh që do të martoheshim në këtë datë pa e menduar se çfarë do të ndodhte në të vërtetë në Shqipëri. Në fakt në ditën e dasmës tonë ishte shtetrrethimi deri në orën 21 të darkës, ndërsa pas kësaj ore as që mund të bëhej fjalë për të lëvizur.
Meri: Ne vendosëm që në këto kushte ti hiqnin ato salltanetet e mëdha që kanë zakonisht dasmat dhe vendosëm që të bënin një dasmë, jo dy.
Dritan: Meri nuk bëri sipas zakonit të shqiptarit të shtunëndasmën e saj dhe ditën e diel ta bëjë dhëndërri. Ne vendosëm të bënim një, njerëzit e Merit dhe njerëzit e mi, u mblodhëm në një lokal së bashku. Ishte një dasmë simbolike, pa ftuar njerëzit tanë nga rrethet pasi ata nuk mund të lëviznin. Është një nga kujtimet tona më të bukura të çilën e kujtojmë shpesh. Ulemi së bashku me Merin dhe fëmijët dhe e shikojmë me kënaqësi videon e saj.
Meri: Na pëlqen aq shumë sa jemi gati të martohemi përsëri.
Do të ketë një çeremoni tjetër, pra je gati të bëhesh përsëri nuse?
Meri: Nuk është edhe aq te çeremonia, apo kam ndonjë gjë peng nga e gjithë ajo dasmë e parë, kemi shkuar në kishë, atmosfera në lokal ka qenë e ngrohtë
Dritani: Meri më shumë e ka fjalën tek zbukurimet e dasmës.
Meri: Koha nadetyroi që të ishim të shtrënguar në bërjen e asaj dasme.Vetëm shtatëdhjetë veta të ftuar në atë dasmë nga të dy palët, njerëzit e Dritanit dhe të mitë. E bërë në një lokal afër gardës që të ishim të sigurtë nga ato që mund të ndodhnin.
Dritani: Ishte kushtëzuar nga vetë zhvillimet e saj periudhe. E kemi menduar së bashku. Do të bëjmë edhe një çeremoni tjetër të dasmës tonë.
Meri: Në atë dasmë kemi patur shumë pak njerëz të ftuar nga shoqëria jonë. Unë për vete kam patur të ftuar shoqet e mia më të afërta, ndërsa shokët e Tanit nuk ishin.
Dritani: Unë kisha planifikuar që të ftoja në dasmën time edhe shumë shokë nga shkolla nga Amerika, nga vende të ndryshme të botës që i kam patur kur studioja në Amerikë, por për arsye të kohës anulluam shumë gjëra. Bile edhe prifti që na ka martuar ne ka qenë amerikan një nga miqtë e mi më të ngushtë. Ai pavarësisht situatës erdhi në Shqiëri. Ai ka qenë prifti që na ka martuar. Ishte një çeremoni shumë e bukur. Bile Mariza Ikonomi ka qenë e ftuar në dasmën tonë si këngëtare.
Meri: Dhe sa herë shohim Marizën në skenë na kujtohet dasma jonë. Bile është edhe një nga arsyet përse e duam aq shumë Marizën përveç faktit që është këngëtare e mrekullueshme.
Dritani: shte dasmë vërtetë e bukur, por siç thotë edhe Meri do ta ribëjmë edhe një herë dasmën, të bëjmë edhe një herë betimet e dasmës, të jenë edhe djemtë tanë të pranishëm në dasmë. ota e bën kështu që do ta bëjmë edhe ne .
Ata dhe prindërit
Krenohen me prindërit e tyre jo vetëm për atë çfarë prindërit kanë sakrifkuar për Merin dhe Dritanin për t’i rritur dhe edukuar.
Duke folur për çilësitë e trashëguara nga prindërit seçili mundohet të përzgjedh më të mirën.
Meri: Nga pamja e jashtme pa frikë them se jam si mami, por në brendësi të vetes them se jam e drejtë nga babai. Pastja duke bërë një përllogaritje të gjërave them se jam një përzierje e të dyve, pastaj kam edhe karakteristikat e mia si Meri.
Dritani: Meri ka dy prindër të mrekullueshëm me të çilët është qejf të komunikosh. Meri është fotokopje e së ëmës nga ana e jashtme. Ajo është 67 vjeç e kur e sheh Merin thua që është goça e së ëmës. Babai i Merit nuk e duron dot gënjeshtrën, hipokrizinë.
Po Tani çfarë ka trashëguar nga prindërit?
Dritani: Nga pamja e jashte jam si babai. Besoj tipin e kam nga nëna. Qetësinë, maturinë. Jo se nuk i ka babai. Babi im është më shumë impulsiv. Qetësinë e kam marrë nga mami këtë pjesë.
Meri: Ka marrë gjithë gjërët më të mirat e të dyve
Dritani: Meri ka dëshirë ta thotë këtë. Është e vërtete që sikur i kam gjërat më të mira me dorë nga të dy.
Pra, për Merin ka qenë fat që është nusja e djalit të tyre?
Meri: Sigurisht
Ka qenë e lehtë të bashkëjetosh me prindërit e Dritanit?
Meri: Shume e lehtë, pa asnjë problem. Pastaj unë i kam parë me syrin që janë prindërit e Tanit, njeriut tim që e dua jashtë mase. Mbaj mend që kur Tani ishte në Amrikë dhe kishte ditëlindjen, unë shkova në shtëpinë e tyre dhe i urova. Iu kam shkruar një kartolinë “Falendimerit ju që më lindët Tanin.” E kam të ruajtur atë kartolinë. Kam patur një marrëdhënie shumë të mirë e çila nuk është zbehur pavarësisht se vitet kanë kaluar.
Ju more djalin dhe ishe e detyruar ti respektoje?
Meri: Nuk është puna aty se iu mora djalin. Respekt do të tregosh për të gjithë njerëzit, por prindërit e Tanit e meritonin.
Me çilin nga të dy i kishe telat më mirë?
Meri: Me të dy. Unë jam tip që përshtatem. Më pëlqen kur krijoj një marrëdhënie shoqërore dua të jem sa më e hapur, e drejtë, e ngrohtë.
Dritani: Ne jetojmë në një kohë ndryshimesh. Adoelshença dhe rinia sot ka një tjetër mentalitet lidhur me këto marrëdhnëie dhe as që mund të bëhet fjalë për raporte të çilat përjetojmë ne dhe prindërit tanë. Tani ato janë bërë më të vështira. Ne jemi rritur me një frymë shumë familjare. Më shumë të lidhur me prindërit tanë.
Politika dëshirë e fëmijërisë
Gjuhën e huaj e kishte përzgjedhur pasi thellë vetes i flinte dëshira për tu marrë me politikë, por më shumë me diplomaçi. Anglishten e shihte si një mjet për t’u futur në këtë rrugë. Por ndryshimet e shpejta në vend e bënë të detyrueshme qe Dritani të kërkonte me shumë nga vetja për arsimim. Anglishtja ishte bërë gjuhë që po lakmohej nga shumë njerëz në pas vitet ’90.
Dritani: Të them të drejtën kur është njeriu i vogël mendon se ççfarë do të behet. Unë e kam patur qejf që i vogël politikën. Babai im ka qenë pjesë e politikës së asaj kohe. Duke patur prindin si model, babain e shikoja si modelin tim. Më ishte ngulitur dëshira për politiknëedhe zgjedhja e anglishtes ishte bërë me këtë qëllim. Të përfshihesha në diplomaçi dhe kur ika në Amerikë vetëm me anglishten nuk ishte e mundur për mua të ççaja. Hapja e vendit e kishte bërë gjuhën e huaj mani të shumë njerëzve. Prandaj shkova në Amerikë të kisha një diplomë tjetër, futja në politikë është rastësi. U ktheva në Shqipëri në 1996 kur në Amerikë mora një master në kulmin e piramidave. U përpoqa të gjeja veten. Që në Amerikë kishim themeluar me disa shokë klase një kompani, hapa filian e saj në Shqipëri, fillova të merresha me importe nga Kina nga Hong Kongu, bënim konsulençë dhe fitoja mirë. Mbaj mend që kur jam kthyer nga studimet kisha 800 dollarë. Me vete thashë, tani po kthehem dhe nuk di si do ta përballojë jetën. Prindërit pa punë, vëllai po ashtu, po pas disa muajsh kisha 10 mijë dollarë.Në atë kohë vendi kishte nevojë për njerëz të diplomuar jashtë një periudhe kur ata donin të iknin jo të ktheheshin. Kam qenë ndoshta nga të vetmit studentë që në atë kohë janë kthyer në Shqipëri. Të ktheheshe në ‘96 ishte guxim goxha i madh. Në atë periudhë krijova lidhjet me soçialistët. Im atë ka qenë sekretari i parë i PPSH në Kuççovë, në Berat e më pas ndryshimet e gjetën të ishte në Komitetin Qëndror. Mik e shok me Fatos Nanon, Gramoz Ruççin, Elmaz Sherfin, Servet Pëllumbin, njerëz që punonin në Komitetin Qëndror dhe duke qenë se e kisha qejf politikën fillova të shoqërohesha me ata. Në ‘97 kur patëm ndryshime u futa si shefi i kabinetit të ministrit të punës Elmaz Sherifit. Me atë e fillova hyrjen në politikë. U njoha me Anasatas Angjelin punova si shef kabineti.U njoha me Ilir Metën, por pika kyççe besoj se ishin studimet në univestistetin e Harvardit. Kohë në të çilën hyra në politikëne lartë. Aty kam marrë propozimin nga Nano dhe Meta të kthehesha në Shqipëri e të punoja me ta. Ftova Metën dhe Nanon në Harvard të jepnin leksione për Shqipërinë. Erdhën nga maji i vitit 2000. Në atë kohë mbaroja shkollën dhe po aty kam pranuar propozimin e Ilirit për të punuar me të. Ishte kryeministër në atë kohë. Ishte një ftesë e duhur në kohë të duhur.
Duke folur për politikën dhe marrëdhëniet me personazhet e tij, Dritani nuk para pëlqen t’iu ritkhehet atyre ççfarë kanë ndodhur. Vetëm për Merin ka qenë e vështirë periudha kur Dritani akuzohej nëpër faqet e gazetës për abuzimet në KESH. Ishte e rëndë dhe e mbushur me stres për jetën e tyre.
Në fushatat elektorale Meri bëhet pjesë e shoqërimit të Dritanit, ndërsa gjatë kohës së qëndrimit në Tiranë Meri vazhdon proukupimet e saj. Bile e vendosur në krahun e Dritanit ajo është shndërruar në mbështetje të tij, por nuk mungon herë pas herë edhe diskutimi që Dritani me arsimimin e tij me lidhjet në të gjithë botën do të ishin më të rehatshme sesa marrja me politikë. Megjithatë për Dritanin mbështetja ka qenë faktor lehtësues për jetën e tij në politkë.
Mes dy djemve
Joni dhe Davidi janë dy djemtë e familjes Prifiti. Janë ende të vegjël dhe kërkojnë më shumë përkujdesje dhe ndihmesë e çila nuk iu mungon as nga Meri, as nga Dritani.
Duke kujtuar lindjen e Jonit, djalit të parë, Meri tregon: ”Kur kam lindur Jonin habitesha sepse duke qenë një lindje ne spitalin e Harvardit ishte e lehtë dhe kur e pyesja Tanin se kjo ishte lindja i thosha se isha gati të bëja dhjetëra fëmijë.”
“Për fëmijët pavarësisht ngarkesave të punës kanë kohën e tyre. Nuk para më pëlqen të harxhoj kohën lokalve. Kthehem në shtëpi dhe merrem me djemtë.”- thotë Dritani.
Bile lindja e dy fëmijëve për Merin çilësohet si gjërat më të bukura të jetës së tyre. Dritani ka qenë i pranishëm në lindjen e të dy fëmijëve bile “Ia kam prerë unë kërthizën të dy fëmijëve. Janë emoçione që nuk harrohen. “Kur ka lindur Joni, Dritani ishte në studime në Harvard dhe teksa shihja Jonin nuk më besohej që ishte im bir. Kur hapej dera dhe hynte Tani. Më erdhi era e djalit në klasë më thoshte dhe nuk rrija dot më” kujton Meri.
Në shtëpi Tanit i bie të kujdeset aq sa mundet. Ndihmon më shumë Jonin për mësimet meqë ato bëhen në anglisht, ndërsa për të tjerat as që ia thotë fare.
Edhe pse kanë kaluar 17 vjet nga lidhja e tyre përsëri për Merin Driatni ka mbetur po ai djalë i dashur dhe i ndjeshëm. “Nëse unë i jap një herë dashuri, Meri ma kthen shumëfish. Për këtë jam i lumtur” thotë Dritani.