Mu mbushën sytë me lot dhe ika nga salloni duke shfryrë

Sot, teksa vizitoja disa të afërm, doli sërish tema tek punësimi. Si pa të keq, zonja e shtëpisë tha: "...Po ju jeni dhe të djathtë (militant donte të thoshte, por se tha), e si të tillë duhej të ishe në punë prej kohësh, dhe në administratë!". Habia e saj më bëri të mendoj nëse unë vërtet jam apo jo i tillë.

Mendova disa sekonda, psherëtiva pak me vete, teksa të gjithë prisnin përgjigjen time. Pa u menduar "rëndshëm" - (kështu thoshte gjyshi im)- iu përgjigja: “Po unë nuk jam as servil, as femër, as fëmijë i ndonjë të njofturi...”.

Më panë pak shtrembër, mendoj për punë të atij kategorizimit “femër”. Debati vijoi. Nisa të numëroj kolegët e mi se ku janë të punësuar. Pse të jem më i akuzuari i shoqërisë? - mendova.

Nuk jam xheloz, ndofta edhe për mua do ketë një të ardhme, ama të ardhme në këtë vend? Vështirë!... M’u mbushën sytë me lot, ika nga salloni duke shfryrë...