Nuk gjuaj për pleshta

Poemë me pjesë nga Arben Duka

Adhuroj Feniksin,

Mbi çdo gjë në jetë,

Zogun që u ngjall,

Nga hiri i vetë!

Unë jam si Feniksi,

Se kam me të tallur,

Se një herë kam vdekur,

Dhe dy herë jam ngjallur!

Krishti Shën Llazarin,

Ka ngjallur të parin,

Unë u ngjalla vetë,

Dhe braktisa varrin!

Eh unë kam shpëtuar,

Dikur fare kot,

Se më ngritën pritë,

Po smë vranë dot!

Shumë që smë njohin,

Më hedhin shigjeta,

Po mua si shkëmb,

Më ka bërë jeta!

Dhe dje u gëzuan,

Ca palo lamashë,

Të zinjtë menduan,

Se luftën e lashë!

Pse të gënjen mendja,

O njeri i zi,

Unë që munda vdekjen,

Nuk trembem nga ty!

Kur nuk ke çtë thuash,

Mbylle gojën hesht,

Fundja bëj çtë duash,

Po je veç plesht!

Veç një herë qëlloi,

Që na u mbyll dera,

Kur nga soji yt,

Pllakosi kolera!

Unë po mpreh çdo ditë,

Shigjeta e heshta,

Gjuaj për zagarë,

Dhe aspak për pleshta!