Respekti per tjetrin, dashuri per Krishtin
Fjala e Perendise mori natyren e njeriut dhe u perfshi ne historine njerezore. Kete Ngjarje tronditese kremtojme gjate Krishtlindjeve. Perendia i perjetshem, "Ai qe ka qene, u be per ne ajo qe nuk ishte, dhe ndersa nuk iu largua natyres, mori nga brumi yne".
Por, krahas kuptimit qendror teologjik dhe antropologjik, kjo Ngjarje ka te beje me hollesi te vecanta tipike, qe hedhin drite mbi aspekte te ndryshme te jetes njerezore, sic eshte edhe pervoja e mergimit. Qe ne vitet e Tij te para, Jisu Krishti, Nena e Tij e Permbishenjte dhe Josifi i drejte, moren rrugen e gjate per ne Egjipt (Matth. 2:14), te pajisur me besimin absolut ndaj providences dhe mbrojtjes se Perendise. Pra, Jisui, ende foshnje, ka jetuar si i huaj ne vend te huaj. Ai perjetoi dhe shenjteroi kete forme jete, qe njerez te panumert perjetojne edhe sot e kesaj dite.
Me vone, gjate veprimtarise se Tij publike, Krishti theksoi detyren e respektit dhe interesit ndaj te huajve. Madje, duke folur per fundin e historise, Ai u identifikua me ta. Ne Gjykimin perfundimtar gjate Ardhjes se Tij te Dyte, si kriter baze qe do te ndikoje perfundimisht ne vleresimin e njerezve, Ai percaktoi qendrimin e tyre ndaj te huajve: "Isha i huaj dhe ju me moret ne shtepi", ose per ata qe qendruan indiferente ne kete detyrim: "Isha i huaj dhe ju nuk me moret brenda" (Matth. 25:35,43).
Jisui u gjend ne poziten e "te huajit" si ne fillim ashtu dhe ne fund te jetes se Tij ne toke. Nje himn paraqet Keshilltarin e nderuar Josif, duke i kerkuar Pontit Pilat Trupin e Krishtit te kryqezuar, me keto fjale: "Jepme kete te huaj qe u be i huaj qekurse ishte foshnje", te cilin "hebrenjte" dhe armiqte e Tij te herepashershem "e bene te huaj per shkak te smires".
* * *
Jetesa ne dh