Roli që të bie në kokë
E veçanta e kësaj shfaqjeje ishte muzika live që kompozitori Eduart Hallulli interpreton për 1 orë në kitarë akustike, elektrike, me organo, me violinë dhe bateri.
N salln bodrum t Tatrit t Metropolit, prej dy ditsh po shfaqet monodrama “Engjlli i gravitetit” i Massimo Sgorbanit, me regji t Renisa Shabanit, me aktor t vetm Florian Agalliun dhe me skenografi t Lirim Lils. E veanta e ksaj shfaqjeje ishte muzika live q kompozitori Eduart Hallulli interpreton pr 1 or n kitar akustike, elektrike, me organo, me violin dhe bateri. Spunton pr t krijuar kt vepr Sgorbani e ka marr nga nj ngjarje e vrtet q ka ndodhur n Amerik. Por vetm spuntoja sht marr nga realiteti, pasi ngjarjen pastaj e ka zhvilluar me fantazi. Ngjarjet, t vendosura n realitetin amerikan, n pamje t par duket se nuk kan asgj t prbashkt me realitetin shqiptar, por n fakt, pasiviteti, apatia q ka pllakosur personazhin kryesor, duket se ngjason me realitetin shqiptar. Personazhi kryesor sht nj 15-vjear, obez, i cili sht dnuar me vdekje, pasi ka kryer nj vrasje. Jemi n kohn kur vrasjet bheshin akoma me litar dhe duke qen se i dnuari ishte obez, litari mund t kputej, kshtu q ekzekutimi i vendimit u shty. Transformimi i aktorit Florian Agalliu n nj adoleshent me nj probleme psikologjike, t futur n nj burg, shkaktoi shpesh befasi e t qeshura tek spektatort.
Pas ksaj shfaqjeje, n datn 20 maj e n vazhdim, aktori Florian Agalliu do t luaj prsri n Teatrin e Metropolit n shfaqjen “Varsja e rrobave” me regji t Guri Koos dhe me partner Genci Fugn. Me sinqeritet, spontanitet dhe natyrshmri, Florian Agalliu flet n nj intervist pr gazetn “standard”, ku tregon pr rolin e tij n Teatrin e Metropolit, por edhe pr jetn private. Vshtirsia e veshjes s “petkut” t nj adoleshenti pr vet anomalit q ky personazh mbartte n vetvete, por edhe pr faktin se vinte nga nj kultur tjetr. Por njkohsisht edhe lehtsit q ka roli, pasi, si thot Floriani, sht nj mosh q ai e ka kaluar tashm dhe pak a shum e kujton veten e tij n kt t kaluar.
Florian, ju luani rolin e nj obezi. Prve ushqimit pafund, duket se ka edhe probleme psikologjike. Sa e vshtir ka qen pr ju t prshtateshit me kt rol?
sht pak e vshtir. Ndodh shpesh q nuk t bien rolet n kok. Ose do t marrsh role n mosh m t madhe, si ka ndodhur zakonisht, ose si ka ndodhur kt her, e kundrta. sht nj djalosh q sht rreth 15 vje dhe ka nj kompleks shum t madh n jet, q sht obez. T hysh n psikologjin e tij sht pak e vshtir, por sht edhe e leht njkohsisht, pasi kjo sht nj gj q un e kam jetuar, e mbaj pak a shum mend se far kam
15 vje. Por sht nga nj vend tjetr, sht me nj kultur tjetr, nuk sht shqiptar. sht nj italian q shkon n Amerik dhe fillon t prshtatet me jetn atje. Sigurisht q ka marrdhnie me njerzit n Amerik, me ushqimin dhe bota i duket m e bukur aty, pr shum arsye.
Cilat jan arsyet, pse ngushllohet nj obez me veten?
Nj nga arsyet sht se n Amerik ka edhe obez t tjer. Aty nuk e shajn, se aty sht edhe n mod q t jesh obez dhe nuk ka komplekse inferioriteti. “N Amerik ka shum njerz q bjn gjra t ndryshme. Ka reklama dobsimi, q ti mund t dobsohesh dhe ti mund t zgjedhsh t dobsohesh ose q t shndoshesh, ndrsa un kam zgjedhur q t ha”, - thot personazhi. N Amerik ky ka kryer nj krim, krim pr t cilin e mbyllin n burg dhe presin dnimin me varje. Ndrkoh, presin q t dobsohet, sepse sht shum i shndosh dhe litari nuk e mban. Nga ky moment ky fillon e tregon pr jetn e tij se si ka arritur t jet n burg. Mendoj q sht nj tregim interesant, duke e par n optikn e nj obezi.
T mendosh veten n pozicionin e nj obezi? sht nj situat q pothuaj e kaluat n sken, si ishte sprova?
Varet nga karakteri q ke. Nse un do t isha nj obez me karakterin q kam, mbase nuk do ta prballoja dot. N rast se do t isha nj obez me karakterin e ktij obezi q po interpretoj, do ndodhte kjo q ndodh me personazhin q un do interpretoj n shfaqje. Pritja q ky t dobsohet, t varet dhe t shkoj lart drejt Zotit. I duket sikur do t shkoj n nj vend m t bukur pr faktin se kurr nuk do t’i duhet t haj. Nuk do ket m uri. Do jet n nj bot m t mir, m t mrekullueshme.
Ju keni luajtur n telenoveln “Komuna e Parisit” dhe n mjaft pjes teatrale. far ndryshimi ka pr ju t luash n nj telenovel apo film dhe t luash n teatr?
Sigurisht ndryshimet jan t mdha, por ka edhe t prbashkta. Teatri pr mua mbetet m i vshtir sepse operon me nj emocion t drejtprdrejt me publikun. N qoft se n film ke luksin e t kthyerit t dublit, nse nuk je mir, n teatr nuk ndodh, at q bn ti, duhet prcjell tek publiku n t njjtn mnyr. Si n rastet kur je n nivelin tnd m t mir, ashtu edhe kur je n nivelin tnd m t keq, kshtu q varet e gjitha nga qndrimi dhe nga puna q ke br.
Ku preferoni t luani m tepr, n teatr apo film?
T dyja kan bukurin e vet, t dyja kan knaqsit e veta, prcjellin gjra t ndryshme. Un nuk mund t’i ndaj dot, po bra teatr pr nj koh t gjat m mungon filmi, po bra film pr nj koh t gjat m mungon teatri. Jan si fmijt q nuk ndahen dot.
Po emocionet m t mdha nga i merrni?
Kur operon live, kur ke t bsh me emocione t drejtprdrejta, sigurisht q emocioni sht m i drejtprdrejt dhe ti e prjeton m mir. Ndrsa n film ti xhiron sot dhe frytet e puns i merr pas nj kohe, n teatr i merr menjher, perceptimin e puns tnde nga t tjert, nse sht plqyer ajo q ke
apo jo. Pastaj n film, ty t duket sikur ose nuk e ke
mir at q ke
gjat kohs q sht
filmi, gjithmon aktorit nuk i plqen vetja n film. Por kjo nuk do t thot se nuk je mir. Ti mund t bsh nj pun mjaft t mir, por kur e shikon, t duket sikur stonon dika.
Ju nuk keni
asnjher nj monolog kaq t gjat, apo jo?
N gjinin e monologut dhe t monodrams, nuk kam operuar asnjher deri m sot. Kam punuar n shkoll, n pjes t vogla, por jo n kto nivele. Rreth nj or shfaqje. Relativisht, sht shum e vshtir, pasi nuk ke mbshtetjen e asnj njeriu, je vetm. Do hysh dhe do dalsh dhe far do t ndodh, do t jet vetm n dorn tnde. Nse kur je me aktor t tjer, t kujtojn nse doje t thoshe dika apo t korrigjojn, nse thua dika gabim, n monolog nuk ke asnj q t t jap nj dor.
Intervistoi: Enkeleda Peti