Shpagimi i të duruarve në Kuvendin e ri

Arben Rrozhani

Parlamenti Shqiptar do të hapë sot siparin e  legjislaturës së re, asaj të XIX, duke shënuar një  datë tjetër historike në numërimin e axhendës  parlamentare në Shqipëri, por edhe të sfidave që  e presin përpara gjatë katër viteve të ardhshme. Fakti i parë historik është rikthimi i të majtës në  shumicë absolute, si në shtator 1997, kur sërish  i munduri ishte ish-presidenti Sali Berisha. Fakti tjetër është se i munduri për së dyti, pas tetë  viteve të dështuara si kryeministër, nuk do të ketë  “nderin”, për shkak të moshës së thyer, që të hapë  punimet e sesionit të parë dhe kjo e nderon Ku-vendin, që ka për mision të nisë një epokë të re,  pas tetë viteve të dhimbshme bierishizëm tribal  në jetën parlamentare të Shqipërisë. Shumica e re parlamentare është historike. Janë  83 mandate të majta përballë pakicës që thotë  se mbron idealet e të djathtës, historikisht të  tradhëtuar, nga ish-komunistët të pronësuan  partinë antagoniste të të majtës prej prillit 1992.  Kjo shumicë, mund të ishte dhe ndoshta do të  jetë edhe 90, apo më tepër, nëse do të dojë të  vendosë “diktaturën” në Kuvend, por gjithsesi  ajo është e mjaftueshme, që edhe pa “merkato”  mandatesh, të realizojë revolucionin e premtuar  nga “rilindja”. Përballë opozitës mjerane, ku e zhyti kryeministri që dorëhiqet sot zyrtarisht, është një pozitë  parlamentare, që përfaqëson, përmes 1 milion  votave, ata burra dhe gra, që të paktën për tetë  vitet e fundit, duruan dhe sfiduan, një shumicë me paterica,  që dhunoi kundërshtarët politikë, i intimidoi ata, ua bëri të  pamundur ushtrimin e të drejtës  parlamentare, ua preu jo vetëm  fjalën, por edhe i eleminoi fizik-isht, për të mos qenë akuzuesit  e një pushteti absolut.  Sot shumë prej deputetëve  të shumicës parlamentare do  të hyjnë në atë sallë Kuvendi,  ku janë sharë me libër shpie nga kryeministri i  ikur, Sali Berisha, (Taulant Balla është dëshmi-tar), janë kërcënuar me jetë (një tufë deputetësh  socialistë mund të shërbejnë për këto dëshmi),  prindi u është eleminuar fizikisht në cilësinë e  deputetit (rasti i djalit të Fatmir Xhindit, Anduel  Xhindi), janë kërcënuar nga spikerja e Kuvendit  Jozefina Topalli për t’u nxjerrë për zhelesh për-jashtë sallës së seancave plenare, familjet e tyre  janë marrë nëpër gojë, me shpifje monstruoze  (kryeministri i ri Edi rama i ka duruar mbi supe  familjarisht, bashkë me vendimet e paracaktuara  të drejtësisë për të mbyllur paditë ndaj shpifësve  në pushtet). Sipas mentalitet-it tipik të shqiptarit hakmarrës,  ata të gjithë bashkë kanë të  drejtë të kërkojnë shpagim dhe  tua bëjnë kundështarit, më zi se  ç’ua bëri kur ishin të vegjël e të  pafuqishëm. Është historik fakti që kryetar i  Kuvendit, sot do të jetë kryetari  i lSI-së Ilir Meta. 44-vjeçari do  të ulet me kostumin e kryeparlamentarit për herë të parë në  karrierën e tij politike, të mbushur me mandate  deputeti prej marsit 1992, kryetar ekzekutivi, kryetar komisioni parlamentar dhe drejtues i forcës  së tretë politike tashmë në vend. Shpagimi për  të ka dhe më shumë vlerë. Në atë sallë 5 vite  më parë ai dhe 10 deputetë të tjerë, zhvilluan të  parën grevë urie parlamentare, duke kundërshtuar Kodin e ri zgjedhor, përmes një pakti mes  PD-së dhe PS-së, që tentonte të zvogëlonte shan-set zgjedhore të partive të vogla. Ai do të jetë  drejtuesi i një Kuvendi të ri, që ka premtuar se  do të rikthejë në binarë, Kushtetutën, pas ndryshimeve që iu bënë po në 2008 dhe për të cilat  edhe kryeministri i ardhshëm, Rama ka kërkuar  ndjesë zyrtare dhe nevojë për ndryshim.  Kjo shumicë e re parlamentare, përveçse historike, ka edhe misionin e ri dhe historik, por edhe  që nuk duhet të kthehet në shpagim: të hetojë  zullumet që për tetë vite u votuan aty dhe patën  pasoja në ekonominë dhe jetën sociale të vendit,  të ngrejë komisione parlamentare, jo sa për të  larë gojën, për të çuar në bankën e akuzës  dhe pastaj në qeli, çdo qeveritar, apo parlamentar që ideoi, votoi, firmosi dhe përfitoi nga shitja  e pasurisë publike, privatizimet e dyshimta, koncesionet, ligjet klienteliste. Këtë lloj shpagimi presin ato 1 milion vota  që çuan në opozitë PD-në dhe në pension të  pakthyeshëm politik kryeministrin që sot jep  dorëheqjen. Çdo lloj shpagimi tjetër do të ishte  vijimi i berishizmit tribal, me mantel të majtë,  prej të cilit do të përfiton vetëm disa individë,  por do të humbte misioni i “rilindjes”.