Shteti-komb, një entitet i domosdoshëm

Kriza ekonomike është duke hedhur në erë të gjitha klishetë për dy apo tre dekada të fundit kanë ushqyer diskursin publik të Perëndimit, veçanërisht Italisë. Ndoshta më e rëndësishmja është dekretimi  i fundit të supozuar të nocionit të shtetit komb. Jo vetëm që pritesh, por dhe e dëshiruar, si një progres i caktuar drejt një të ardhme më të mirë. Kështu, për shembull, himnet gjithmonë për “Europën”, domethënë me atë që ka të bëjë me ndërtimin e saj, e miratimit të gjitha asaj që dihet si kufizimin i sovranitetin Shtet-kombëtar. Kufizim, megjithatë, gjithmonë paraqitet si një tolerancë leksikore, pra si “tejkalim” (dhe për këtë arsye si diçka pozitive). Ndaj u shtua për më mirë, orientimi i të përbashkëta kulturore, që përballet me pikturimin e çdo identiteti kolektiv (me kusht sigurisht që të mos ishte “politikisht korrekt” të pretenduar nga zezakët, të grave apo homoseksualëve) si paradhomë e racizmit, të paragjykimit të luftës: me fjalë të tjera, të dhunës.
Realiteti është, megjithatë, duke treguar se – edhe duke supozuar (dhe në asnjë mënyrë nuk lejohet) që Shteti kombëtar të përbëhet në vetvete nga një diçka negative, dhe duke pranuar gjithashtu (dhe përsëri nuk i lejohet), në mënyrë ajo është me fat, në qoftë se globalizimi dhe “Europa” janë duke u përgatitur për të hequr qafe – dhe duke pranuar edhe çdo gjë, megjithatë po thosha, mbetet një problem i rëndësishëm për t’u llogaritur. Dhe është fakti që shteti komb mbetet enti brenda së cilës ju mund të ushtrojë vetë-qeverisjen e një komuniteti. Me një fjalë, ushtrimin e demokracisë.  Kjo është ajo që ka ndodhur historikisht. Ajo është aq e mirë sot: demokracia dhe shtet-komb janë së bashku dhe nëse dështon njëri, duket e destinuar për t’i ardhur fundi edhe tjetri.
Të mëson ajo se çfarë po ndodh sot. Çdo vendim, sidomos ekonomik, del nga niveli i Shtetit individual dhe mbrohet nga Bashkimi Evropian mbikombëtar, ajo e lë qarkun e debatit dhe të diskutimit brenda komunitetit të votuesve në atë shtet. Përmbajtja e saj nuk janë më të përcaktuara me mendimin e shumicës që ekziston në atë vend, apo orientimin e qeverisë së saj (të gjitha gjërat që mbijetojnë, por nuk kanë vlerë që anulon). Dhe në vend që të marrë formën përfundimtare, e ardhur nga jashtë, që merren apo lihen”.
As është e lehtë të thuash se transferimi i sovranitetit është i pranueshëm, megjithatë, për shkak - siç përshkruhet edhe nga Kushtetuta jonë - kjo do të jetë në një pozitë të barabartë. Së paku për Bashkimin Evropian barazia e tillë tani është tërësisht fiktive. Vetëm formalisht, në fakt, lënia e parashtruar më sipër vjen në favor të një entiteti mbikombëtar, në të cilën të gjithë anëtarët kanë një rol të barabartë. Në fakt, është në favor të një organizmi, ku vullneti i zakonshëm fiton vazhdimisht një ose më shumë shtete (p.sh. Gjermani, ose Gjermania dhe Franca). Kjo, rastësisht, sipas interesit të tyre të veçantë si shtete-kombe. Dhe ky vullnet do të mbizotërojë, ashtu siç është rregulli i vjetër, sepse është vullneti i më të fortit. Tek ky vullnet ju gjithmonë mund të shpresoni, sigurisht, që të përfundojë pranimin  e disa sakrificave, por nëse bën atë, me siguri do të bëjë vetëm me shpresën e një përparësia në të ardhmen në drejtim të pushtetit.