Si (s) duhet të zgjidhet ngërçi politik

Një delegacion monitorues pritet të vizitojë sërish Tiranën për t’u mbushur mendjen politikanëve tanë se duhet të ulen dhe të flasin me njëri-tjetrin.
Duhet thënë se në Bruksel dhe Strasburg ka aq shumë nga ata që presin momentin për t’u bërë pak “negociator” saqë në momentin e parë që një zë nga politikanët e Tiranës përmend togfjalëshin “faktori ndërkombëtar”, rendin të prononcohen dhe të rendisin porosi për dialog e mirëkuptim. Në thelb, nuk ka asgjë te keqe, pasi demokracia shqiptare, me gjithë arritjet, mbetet ende e brishtë në aspektin e respektimit të institucioneve dhe ligjit dhe thirrjet për dialog që vinë nga kancelaritë e Evropës nuk i bëjnë keq demokracisë sonë.
Ky është një element i rëndësishëm që miqtë ndërkombëtarë duhet ta kenë parasysh kur marrin në analizë situatat politike në Shqipëri. Qëndrimet për bojkot të institucioneve apo thirrjet e vazhdueshme se “vendi është përfshirë nga kriza” nuk do të thonë domosdoshmërish se kjo krizë eksiton vërtet apo që nuk është produkt i interesave banale vetjake dhe partiake. Sigurisht dhe e kundërta e kësaj situate është më se e vlefshme. E megjithatë, rezoluta e KiE-së dhe ardhja e misionit tashmë janë fakte dhe debati i brendshëm është përqendruar në rolin, në faktin nëse duhet apo jo që Presidenti Bamir Topi të thërrasë një tryezë politike me pjesëmarrjen e dy partive kryesore. Të dyja kampet janë angazhuar në një betejë për të sfiduar njëri-tjetrin në lidhje me pranimin e rolit të Presidentit si negociator mes palëve.
Qëndrimi i Partisë Socialiste prej ditësh është përqendruar vetëm për të treguar se mazhoranca nuk dëshiron që të ulet në një tryezë bisedimesh, të thirrur nga Presidenti i Republikës. Pikërisht në këtë pikë, socialistët bien në një kontradiktë të madhe me veten e tyre. Lidershipi socialist po mundohet prej kohësh t’i përcjellë opinionit publik faktin se mazhoranca dhe Kryeministri nuk i beson kreut të shtetit dhe se nuk dëshiron që t’i japë atij meritat e zgjidhjes së ngërçit politik. Në këtë rast duhet të kujtojmë qëndrimin e Partisë Socialiste ndaj këtij Presidenti në momentin e zgjedhjes së tij, por edhe më pas. Nuk janë të pakta deklaratat e lidershipit opozitar që vinin në diskutim legjitimitetin e Presidentit dhe e akuzonin atë ose paragjykonin se një person që nuk mund të ishte i pavarur dhe që nuk mund të garantonte ekuilibrat politikë. Ky qëndrim i socialistëve dhe vetë kreut të partisë më të madhe opozitare në lidhje me figurën e Presidentit apo vënia në diskutim e aftësisë së kreut të shtetit për të qëndruar mbi palët në të shkuarën e afërme, do të jetë një pengesë e madhe për opinionin publik që të besojë në sinqeritetin dhe seriozitetin e opozitës në lidhje me këto bisedime.
Nga ana tjetër, qëndrimet e palëve janë diametralisht të kundërta, duke vënë në diskutim rezultatin e një tryeze të mundshme. Fakti nëse hetimi i zgjedhjeve do të përfshijë apo jo hapjen e kutive, ndan qëndrimin e palëve dhe duket se do të përcaktojë edhe fatin e bisedimeve. Secila nga dy partitë kryesore do ta cilësonte si humbje të madhe tërheqjen nga qëndrimi në lidhje me hapjen e kutive dhe kjo e bën akoma më të vështirë situatën. Nëse për momentin zgjidhja e situatës është bërë emergjente, pazari politik do të ishte mënyra më e keqe e zgjidhjes. Mënyra “më jep këtë, që të heq dorë nga kjo” është elementi më negativ i historisë së politikës shqiptare në këto vite të tranzicionit.