Sot në orën 18:00 Rama tek Panairi i Librit firmos librin për lexuesit. Ja fjala e plotë e mbajtur në promovim

Sot në orën 18:00, Edi Rama do jetë në stendën Dudaj në Panairin e Librit për të firmosur për lexuesit e tij librin e ri Kurban.

Një ditë pas prezantimit përpara politikanëve, gazetarëve e diplomatëve, libri do jetë në duart e çdo lexuesi. Ndërkohë, media sot i ka bërë jehonë këtij libri, duke botuar pjesë nga ai. Sot në mbrëmje gazeta Tema sjell pjesë nga libri që flasin për ngjarjet e 21 janarit.

Ndërkohë më poshtë keni fjalimin e mbajtur nga Rama gjatë prezantimit të librit.

Kam ecur para duke kujtuar

Nga Edi Rama

Dua tju them që në fillim se tani ndjehem shumë i dobët.

Sepse qyshse kam filluar të mendoj për çka duhet të them, më duket sikur sdi të flas. E kjo smë ka ndodhur qysh nga koha e orëve para provimeve në shkollë.

Në pamundësi për të mos dalë fare këtu para jush, botuesja spranoi asnjë justifikim për këtë, dua vetëm tju them se vendosa ta botoj këtë libër vetëm kur u binda se nuk po shkruaja një rrëfim sipërfaqësor me kokën mbrapa, por një konfesion të thellë me shikimin përpara.

Ky libër u bë libër shumë më vonë sesa kur nisi të shkruhet.

Fillimisht si një murmurimë në vetmi.

Murmurimë nga ato që na rrëmbejnë shpesh në përpjekjen e pavetëdijshme për ti treguar dikujt që sështë aty gjëra të lëna përgjysëm, mendime të mbetura pezull, ngjarje të pashpjeguara deri në fund, ëndrra të penguara, pasione të zjarrta, pengje shpirtërore apo thjesht dhimbje të padukshme.

Gjatë gjithë të shkruarit kam pasur përballë një karrige ku rrinte ulur lexuesi, por skam shkruar kujtime duke qëndruar në vend.

Kam ecur para duke kujtuar.

Si për të shlyer një borxh. Në radhë të parë ndaj nënës, fëmijëve dhe gruas sime, që e marrin çdo ditë në lëkurën e tyre koston e të qëndruarit tim brenda vorbullës së fortë ku ndodhem që kur kam hyrë në politikë.

Ndaj bashkëpunëtorëve, miqve, mbështetësve, të njohur a të panjohur.

Ndaj kujtdo që bëri diçka për mua në rrugëtimin e njëmbëdhjetë vjetëve më të bukur të jetës sime – janë shumë që bënë vërtet shumë apo fare pak, sadopak, nga fare pranë ose nga shumë larg. Të gjithëve u ndiej një borxh.

Dhe pse jo, edhe ndaj vetes, një pjesë të vetes, asaj që do gjithnjë të flasë e të bëjë siç i vjen, së cilës me ose padashje i kam hyrë në hak, vazhdimisht gjatë gjithë këtyre viteve. Nëse çka nisi si një sprovë përballë vetes brenda katër mureve të nxehtë të korrikut u bë libri që keni sot në dorë, kjo i detyrohet përsëpari Lindës, që smë la asnjëherë të ndalesha nga ndroja prej asaj që shkruaja.

Pastaj me radhë, Piro Mishës, që mi shuajti dyshimet me finesën e arsyetimeve të tij dhe smi kurseu qortimet që më ndriçuan rrugën për disa përmirësime të ndjeshme; Ardian Vehbiut, që nuk përtoi të bënte dhe kritikun sqimatar edhe korrektorin pedant të shqipshkrimit tim duke ma lehtësuar më të vështirën, nxjerrjen e librit nga kthetrat e dashurisë sime posesive për fjalën shqipe; fotografes mahnitëse Jutta Benezeberg, që brodhi pa u lodhur nëpër Shqipëri në kërkimin e syrit që shihni në koperinë dhe nuk u mërzit asnjëherë me nazet e mia; Arbit të vogël, që punon mbi fotoshop sikur luan në piano, të cilin e falenderoj se i kënaqur nga bashkëpunimi ynë artistik para ekranit më ofroi edhe një punë rehatësisht ndjellëse, të bëhem ortak me të për tu marrë me dizajn; Arlindës padyshim, që mori përsipër të gjitha telashet e një pune me mua dhe për më tepër, të një botimi për mua në këto kohë jo fort të lehta për ata që jetojnë me sipërmarrje e shfaqen si pranë opozitës. Po i detyrohet edhe, e smund të ishte ndryshe, Ardian Klosit, që i vuri vulën e njohjes sonë shumë të gjatë nëpër shtigjet e shqipshkrimit, këtij libri që tani është në dorën tuaj vetëm pasi doktor Klosi nuk ngurroi ti vinte një notë më tepër se sa kaluese.

Sdi çtë them më shumë dhe as dua të qëndroj më gjatë këtu para jush. Madje ju kërkoj ndjesë për tu ulur paskëtaj.

Më ngjan sikur kam dal publikisht lakuriq. E di, siç e dini edhe ju, që se kam për herë të parë, po çdo lakuriqësi ka një dobësi të vetën që të bën të ndjehesh i kërcënuar.

E nëse ka një gjë që më tremb më shumë tani që çka kam shkruar e keni ju në dorë, nuk është që ky libër edhe mund të mos ju pëlqejë. Kjo do ishte gjysma e së keqes.

Po është që se mos ju dukem i mërzitshëm teksa më lexoni. Vetëm këtë nuk e dua fare. E di sa e vështirë është, aq më tepër në gjatësinë e 444 faqeve, por e kam një shpresë se do të më lexoni deri në fund pa ua marrë librin nga dora mërzia.

E kalofshi mirë edhe sonte edhe kur të jemi vetëm për vetëm gjatë leximit.