Standarde me kuti të mbylluraNga Arben MalajDebati për zgjedhjet e 2009 mund të vazhdojë gjatë dhe me tensione politike në rritje. Këto zgjedhje nuk ishin thjesht test për fituesin e radhës, por për të gjithë politikën shqiptare, për të provuar se sa

Nëse dëshironi të lexoni edicionin online të gazetës në PDF klikoni këtu.

Debati për zgjedhjet e 2009 mund të vazhdojë gjatë dhe me tensione politike në rritje. Këto zgjedhje nuk ishin thjesht test për fituesin e radhës, por për të gjithë politikën shqiptare, për të provuar se sa kultura politike shqiptare kishte ndryshuar pozitivisht.

Të gjithë partnerët e vendit tonë ritheksuan gati me lutje kërkesën për standardet e këtyre zgjedhjeve. U qartësua në mënyrë të përsëritur që në varësi nga standardet e zgjedhjeve do të përcaktoheshin hapat integruese të vendit, duke filluar me nisjen e shqyrtimit të kërkesës sonë për anëtarësim në BE, të dorëzuar vetëm pak ditë përpara zgjedhjeve. Mazhoranca “garantoi” se do të sakrifikonte çdo ambicie personale dhe partiake në emër të së ardhmes evropiane.

Zgjedhjet treguan se kultura politike shqiptare nuk ka ndryshuar as aq sa pritej, as aq sa është e domosdoshme dhe pse jo e detyrueshme. Fakti që shumë personalitet evropiane në turet e tyre ballkanike këto ditë po e anashkalojnë Tiranën e paszgjedhjeve, përbën një mesazh jo të palexueshëm.

Raportet e ndërmjetme të zgjedhjeve duket se akoma nuk e kanë dhënë notën kaluese. Ndoshta pas problematikës në procesin e numërimit dhe të apelimit të ankesave të opozitës në Komisionin Qendror të Zgjedhjeve dhe në Kolegjin Zgjedhor, rrezikohemi të mos e kemi kaluar testin e standardeve. Një vlerësim midis 4+ dhe 5- mund t`i shërbejë vetëm Berishës dhe vetëm për mbijetesë politike, por jo shqiptarëve që do të presin më gjatë për përfitimet nga integrimi vendit.

Nëse raporti i OSBE-ODIHR do të konkludojë se zgjedhjet e vitit 2009 nuk i arritën standardet evropiane, mazhoranca më parë se të vrapojë për të bërë qeverinë e mbijetesës, duhet të ofrojë kompromisin e zgjedhjeve të reja parlamentare, në një kohë sa më oportune dhe plotësisht të mundshme për ribërjen e tyre me standarde evropiane.

Kutitë që nuk u hapën për disa zona të vendit, më shumë se luftë politike për një mandat, ngjajnë si kutia e Pandorës. Frika për problematikën që do të rezultonte nga hapja e tyre, është një argument shtesë për cenimin e rënde të zgjedhjeve nga kjo mazhorancë. Hapja e kutive mund të mos rishpërndante ndonjë mandat deputeti në favor të opozitës, ndërsa mos-hapja e tyre cenon rënde kredibilitetin e gjithë mazhorancës.

Hapja e kutive të Beratit, Shkodrës dhe Tiranës, nëse i shtonte koalicionit të majtë edhe një deputet, i hiqte Lëvizjes Socialistë për Integrim çdo alibi për pamundësinë që së bashku me Partinë Socialistë dhe aleatët e saj të arrinte një mazhorance qeverisëse.

Në këtë rast numri 67 i koalicionit të majtë dhe 4 deputetët e LSI arrinin 71, që përfaqëson jo thjesht një mazhorancë numerike elektorale. Kjo mazhorancë do të krijonte një mundësi reale, plotësisht të argumentuar të aleancës post-zgjedhore midis dy partive të të njëjtit spektër dhe me të njëjtin objektiv strategjik elektoral: largimin e qeverisë Berisha.

Kutitë e pahapura, sidomos pas vendimit të Kolegjit Zgjedhor, mbajnë mbi vetë pesha të rënda që e bën hapjen e tyre shumë të vështirë deri në pamundësi. Fuqia politike për t`i hapur kutitë e mbyllura, qoftë edhe nëpërmjet hetimit parlamentar, duhet të jetë më e madhe se çdo forcë regresive që i mbylli ato.

Transparenca mbetët aleati më i mirë i demokracisë. Hapja e kutive të mbyllura duhet të jetë mbyllja e rasteve të abuzimit me zgjedhjet, duke qenë njëkohësisht rihapja e plotë e perspektivës sonë evropiane.

*Marrë nga gazetastart.com