Ai na çliroi nga komunizmi, të lumtur për Gjon Palin II

Kisha e së majtës, paperiste, shpirtërore, flet shumë për Papa Wojtilën, sot i lumturuar, si për një që “bënte politikë”. Sektorët më tradicionalë kujtojnë se ai kishte një mënyrë të thellë mistike dhe se përkushtimi i tij marian dëshmon thellësinë e besimit të tij lutës. Sa budallallëqe dhe hipokrizi në një ditë kaq të bukur dhe të rëndësishme për kishën universale dhe botën. Gjon Pali II ishte një udhëheqës kombëtar polak, i ardhur nga ai vend katolik i shtrënguar në historinë midis ortodoksëve në lindje dhe protestantëve në perëndim dhe gjithmonë duke luftuar për liri dhe vetëvendosje.
Ai u zgjodh si pasues i Palit VI, në vitin e tre papëve me ndër-mbretërimin e Albino Luciani, sepse vinte nga Evropa Lindore, sepse ishte bari, ideolog dhe filozof natyrisht i deklaruar nga ana e lirisë së adhurimit, të lirisë civile, të një impulsi për një ungjillëzim të ri të Evropës. Ishin të pa-çrrënjosura rrënjët e tij kombëtare dhe ishte një faktor i madh në fatin ose në sigurimin e universalitetit të saj. Në vitet 900, nacionalizmi ishte martuar me totalitarizmin, Papa i ardhur nga Kroacia e përmbysi këtë simetri fatale dhe e transformoi nacionalizmin katolik polak me përkushtimin e tij marian, me thjeshtësinë e tij popullore të bekuar e të guximshme, në një faktor të fuqishëm të çlirimit të Evropës nga kapuçi prej plumbi i komunizmit ndërkombëtar të udhëhequr nga Moska dhe nga Partia Komuniste e Bashkimit Sovjetik të Leninit, të Stalinit dhe pasardhësve të tyre.
Më vjen shumë keq për mungesën e sensit të realitetit që akoma sot drejton shumë vëzhgues dhe analistë, laikë dhe njerëz të klerit, për t’u lëshuar me keqardhje të pashpresë për atentatin që kishte si autor ujkun gri turk Mehmet Ali Agça, tre vjet pas zgjedhjeve të Wojtilës në fronin e Pjetrit dhe menjëherë pas pelegrinazheve polake fatale; Agca u përpoq ta vrasë, atë Papë në mënyrë të lavdishme kërcënues, me urdhër të KGB-së, të transmetuar nëpërmjet partisë motër në Bullgari. Shpikën çdo gjë, që nga trafiku i drogës nëpërmjet Islamit në tregime të tjera qesharake dhe tragjikomike, vetëm për të mohuar evidencën. Kjo justifikohej në kohërat e Luftës së Ftohtë dhe të bilancit bërthamor, kur diplomacisë ndërkombëtare dhe vetë Vatikanit, ekzistencë përgjegjëse, i trembnin demaskimet në lidhje me raportet e vrasësit turk me autoritetet spiune bullgare në Romë, duke përfshirë dhe përshkrimin perfekt  të apartamentit të kryeshkallës të Balkan Air, një kontraktues ose bashkëpunues i një projekti të lindur në Moskë, në Kremlinin e Yuri Andropov.
Këta ishin njerëz që dinin çdo gjë, që kishin intuitë: nëse do ia kishte dalë, atentati do të kishte ndryshuar kohërat dhe mënyrat e historisë evropiane. Një Papë polak në fushatë për liritë, ishte i patolerueshëm për ekuilibrat e vjetër perandorakë të garantuar nga Ostpolitik i kujdesshëm, por tani i pambrojtur, brutaliteti strukturor me komunizmin ateist dhe materialist të vendosur me urtësi dhe frymë konservatore nga Agostino Casaroli dhe nga Achille Silvestrini, aktorë jashtëzakonisht politikanë në skenën botërore. Në bazën e kësaj mjegulle që rëndon mbi bekimin e bukur, në bazën e kësaj përzierje të ndyrë profecish (Maddona e Fatimës dhe sekretet e saj) dhe të rezervimit politik, ndodhet një gabim i rëndë teologjik, bir i kulturës së përhapur pas Vatikanit II.
Kisha duhet të kthehet në origjinë dhe duhet të prishi paktin me martesën e saj fatale me Perandorinë Romake, që garantoi një universalizëm të plotë të krishterimit pas konvertimit të Kostandinit të Madh, President e Këshillit të Nikesë, të cilit i kemi borxh besimin ose fenë ende në fuqi. Të gjithë e dinë se nëse kisha e krishterë nuk do ta kishte bërë atë politikë të madhe, duke marrë përsipër dinjitetin e besimit perandorak, të krishterët sot do të ishin një sekt i vogël midis të tjerëve. Shumë, brenda dhe jashtë kishës, do të lumturoheshin me këtë rrethanë, sepse modeli jep një krishterim pa trup, me krerët e Ungjillit të Jezu Krishtit, por pa trupin e tij, që është vetë kisha.
Le ta bëjnë, por ka laikë që nuk janë në dispozicion të modës. Pali VI tha se politika, vëllazëria dhe qeveria e gjendjes njerëzore, është forma më e lartë e bamirësisë, e dashurisë së krishterë. Duke na çliruar nga komunizmi në Evropë, Papa i bekuar polak na e demonstroi.