Duhet t‘i ndërgjegjësojmë njerëzit

Mendoj se poezia nuk është drejt fundit. Ajo funksionon kështu: herë meket e herë gajaset. Ai që e ka bërë poezinë të mos jetë një art në masë, është elitarizmi i saj. Madje edhe më shumë se muzika. Ata njerëz që dëgjojnë rregullisht muzikë, nuk janë detyrimisht lexues të poezisë. Poezia është shumë më aristokratike. Te ne rasti është shumë i varfër dhe jo përgjithësues. Ajo që ka ndodhur te ne nuk është tipike dikund tjetër dhe çdo pikëpamje për ta përfshirë rastin tonë në rastin e përbotshëm, është dështim. Ne ishim në diktaturë dhe njerëzit përmes letërsisë arratiseshin prej atij realiteti. Le të ishte edhe skarso letërsia. Në atë kohë kishte një horizont pritjeje, kishte lexues, botime, radhë për libra. Përmes leximit, njerëzit kryenin në një farë mase nevojën e daljes jashtë shtetit. Kur poetët e pas diktaturës u vunë në kontakt dhe e panë se ku ka shkuar poezia botërore, ndodhi ajo që nuk mund ta fillonin dot aty dhe u detyruan ta kapin dikund tjetër, inkasuan sërish vonesa të reja. Njeriu që nuk jeton me përpunimin intelektual poetik dhe me format e larta të të gjitha kohëve, është automatikisht i përjashtuar prej kësaj, sepse nuk ka as kulturën, as arsimin dhe as shtegun se ku mund t‘i marrë. Ne kemi një çarje të madhe sizmike mes lexuesit në përgjithësi dhe poetëve. Gjithnjë e më shumë i kryejmë nevojat tona të poezisë vetëm me njëri-tjetrin. Sikur periodikisht ta lëvronim në mbrëmje intime poezinë, mendoj se kjo gjini do të afrojë përherë më shumë njerëz, të cilët do të bëheshin përherë e më të ndërgjegjshëm.