Çeljani rrugën poezisë!

Poezia ka ulje-ngritjet e saj. Ka ndodhur kështu ndër mijëravjeçarë e vazhdon të ndodhë akoma. Ajo, sikundër gjithçka lëviz, evoluon, u përshtatet ndryshimeve të shoqërisë, bëhet më e bukur, më e ndjeshme, më agresive, e drejtpërdrejtë apo praktike... Ajo i përket njeriut të frymëzuar, por edhe atij që nuk e refuzon mendimin e thellë e të ndjerë. "Herë meket e herë gajaset", thotë Primo Shllaku. Ata e vlerësojnë poezinë shqiptare, të renë e përkëdhelin dhe i ofrojnë mirëseardhjen. Nuk e paragjykojnë. "Larg cilësdo megalomanie, apo përgjumjeje të arsyes, e them me qetësinë e bindjes së paluajtshme, se në Shqipëri sot po shkruhet një prej poezive më të mira të Europës", thotë Gentian Çoçoli, ndërsa poetja Mimoza Ahmeti nuk kursehet të flasë për një poezi të ndjerë të porsalexuar. Si përfundim, ata mbërrijnë të gjithë në një destinacion: poezia nuk vdes dot...