E DIELA E ZEZE, POLITIKA DHE STANDARDET E SIGURISE
Tingëllon krejtësisht absurde situata aktuale mediatike, kur pas "bombardimit" të opinionit me farsën post-elektorale të inaugurimeve të bujshme të Kryeministrit për fillim punimesh në vepra, që rezultojnë edhe të pafinancuara, dëgjon diku në fund të edicioneve, edhe njoftime krejtësisht të ftohta.
Dëgjon për një vrasje mafioze të ndodhur në Elbasan, ku persona të paidentifikuar me maska kanë qëlluar me breshëri kallashnikovi një ish-agjent të policisë kriminale, i cili prej më se dhjetë vjetësh kishte qenë pjesëmarrës në shumë operacione për goditjen e trafikut të drogës, por që prej tre vjetësh, shteti e kishte nxjerrë në reformë. Ironia e sarkazma bëhet therëse, kur lajmi raporton se, së shpejti viktima ishte planifikuar të rikthehej në radhët e uniformave blu. Por ja që nuk qe e thënë...!
Dëgjon raportime se, nënë e bijë u gjetën të helmuara për shkak të varfërisë; se një 14-vjeçar tentoi të vetëvarej; një tjetër u gjet i vetëvarur për shkak të depresionit; e së fundi raportimet për ngjarje aksidentale rrugore, që çdo ditë u marrin jetën, sakatojnë e lëndojnë dhjetëra njerëz.
E ndërsa ngjarjet kriminale dhe ato aksidentale shtohen, e situata po bëhet gjithnjë e më shumë alarmante, askush nuk shqetësohet për qindra familjet që përballen me një dramë të dhimbshme morale, psikologjike dhe ekonomike.
Pasi nuk dëgjova një prononcim të titullarëve të Drejtorisë së Përgjithshme të Policisë Shtetit për vrasjen mafioze të ish-kolegut, asnjë prononcim të drejtuesve të Ministrisë së Punëve Publike, Transportit dhe Telekomunikacionit e të Policisë Shtetit, përgjegjës për sigurinë rrugore në vend (më se dhjetë viktima nga aksidentet brenda një dite), kërkova në faqen zyrtare të internetit të Ministrisë së Brendshme dhe Policisë Shtetit, me shpresën se mos lexoja qoftë edhe një njoftim të shkurtër për këto ngjarje. Nuk pretendoja të gjeja programe e plane-veprimi për të paraprirë situata të tilla, por një njoftim mendova se duhet të kishte. U trishtova kur pashë se njoftimi më i fundit ishte falënderimi që ministri Bujar Nishani kishte marrë nga homologu i tij spanjoll për bashkëpunimin në kapjen e një të kërkuari.
Raportimet nga kronika e zezë, shumë rrallë shoqërohen me komente, analiza gazetarësh, specialistësh të fushës përkatëse apo me prononcime të drejtuesve të institucioneve përgjegjëse. Kjo situatë dramatike e sigurisë së jetës, qëllimshëm sfumohet me transmetim për orë të tëra të aktiviteteve qeveritare, analizave deh debatit politik, pre e të cilave, fatkeqësisht bie shpesh edhe media.
Shumë mirë që, pothuaj çdo javë, të gjitha mediat elektronike organizojnë ‘shows‘ për sportin dhe futbollin, për modën apo muzikën. Por a nuk do të ishte me vlerë që, të paktën një herë në muaj të analizohej situata e sigurisë rrugore, me më se 150 ngjarje aksidentale, rreth 30 viktima, dhjetëra të plagosur, e me qindra automjete, vepra publike dhe private, të dëmtuara?
Sa më shumë se shtatë apo dhjetë të vdekur e dhjetëra të plagosur, brenda një dite të vetme në rrugët e vendit, duhet të jetë bilanci i mjaftueshëm për të sensibilizuar Kryeministrin që të kursejë, qoftë edhe për një ditë të vetme, retorikën me kundërshtarët politikë e të flasë për masat që ofron qeveria për situatën dramatike të sigurisë së jetës? Çfarë më tepër se bilanci me 40 të vrarë e dhjetëra të plagosur në rrugët e vendit, vetëm në një muaj, duhet për të sensibilizuar Kryeministrin që të heqë nga axhenda një ditë inaugurimesh për të mbledhur Komitetin Ndërministror të Sigurisë Rrugore? Kujtoj se Presidenti francez, që e drejton këtë strukturë në Francë, e mbledh atë në çdo tre muaj, ndërsa Kryeministri ynë, gjatë gjithë mandatit të kaluar, e mblodhi vetëm një herë!!!
Pas të enjtes së zezë, javën që shkoi, bilanci tragjik i kësaj të diele me të paktën 10 të vdekur e më se 20 të plagosur, është i mjaftueshëm për t‘u rënë kambanave të alarmit, jo vetëm për strukturat e sigurisë, që është pak të thuhet se kanë rënë në letargji të thellë apo nuk janë kthjelluar ende nga avujt e dehjes së "fitores" elektorale.
Në këto rrethana, natyrshëm lind pyetja: Mos vallë Shqipëria po ndryshon në rrugën e gabuar me njerëzit e gabuar? Le të shpresojmë që shqiptarët, edhe pse të lodhur nga sjelljet arkaike, në mungesë të alternativave të zhvillimit e shpresës për një të ardhme më të mirë, besimin e materializuar në shprehjen "Zoti na ruajttë", ta shoqërojnë me aksion qytetar, që të mos na mundojë dilema se ku po shkojmë.
Dëgjon për një vrasje mafioze të ndodhur në Elbasan, ku persona të paidentifikuar me maska kanë qëlluar me breshëri kallashnikovi një ish-agjent të policisë kriminale, i cili prej më se dhjetë vjetësh kishte qenë pjesëmarrës në shumë operacione për goditjen e trafikut të drogës, por që prej tre vjetësh, shteti e kishte nxjerrë në reformë. Ironia e sarkazma bëhet therëse, kur lajmi raporton se, së shpejti viktima ishte planifikuar të rikthehej në radhët e uniformave blu. Por ja që nuk qe e thënë...!
Dëgjon raportime se, nënë e bijë u gjetën të helmuara për shkak të varfërisë; se një 14-vjeçar tentoi të vetëvarej; një tjetër u gjet i vetëvarur për shkak të depresionit; e së fundi raportimet për ngjarje aksidentale rrugore, që çdo ditë u marrin jetën, sakatojnë e lëndojnë dhjetëra njerëz.
E ndërsa ngjarjet kriminale dhe ato aksidentale shtohen, e situata po bëhet gjithnjë e më shumë alarmante, askush nuk shqetësohet për qindra familjet që përballen me një dramë të dhimbshme morale, psikologjike dhe ekonomike.
Pasi nuk dëgjova një prononcim të titullarëve të Drejtorisë së Përgjithshme të Policisë Shtetit për vrasjen mafioze të ish-kolegut, asnjë prononcim të drejtuesve të Ministrisë së Punëve Publike, Transportit dhe Telekomunikacionit e të Policisë Shtetit, përgjegjës për sigurinë rrugore në vend (më se dhjetë viktima nga aksidentet brenda një dite), kërkova në faqen zyrtare të internetit të Ministrisë së Brendshme dhe Policisë Shtetit, me shpresën se mos lexoja qoftë edhe një njoftim të shkurtër për këto ngjarje. Nuk pretendoja të gjeja programe e plane-veprimi për të paraprirë situata të tilla, por një njoftim mendova se duhet të kishte. U trishtova kur pashë se njoftimi më i fundit ishte falënderimi që ministri Bujar Nishani kishte marrë nga homologu i tij spanjoll për bashkëpunimin në kapjen e një të kërkuari.
Raportimet nga kronika e zezë, shumë rrallë shoqërohen me komente, analiza gazetarësh, specialistësh të fushës përkatëse apo me prononcime të drejtuesve të institucioneve përgjegjëse. Kjo situatë dramatike e sigurisë së jetës, qëllimshëm sfumohet me transmetim për orë të tëra të aktiviteteve qeveritare, analizave deh debatit politik, pre e të cilave, fatkeqësisht bie shpesh edhe media.
Shumë mirë që, pothuaj çdo javë, të gjitha mediat elektronike organizojnë ‘shows‘ për sportin dhe futbollin, për modën apo muzikën. Por a nuk do të ishte me vlerë që, të paktën një herë në muaj të analizohej situata e sigurisë rrugore, me më se 150 ngjarje aksidentale, rreth 30 viktima, dhjetëra të plagosur, e me qindra automjete, vepra publike dhe private, të dëmtuara?
Sa më shumë se shtatë apo dhjetë të vdekur e dhjetëra të plagosur, brenda një dite të vetme në rrugët e vendit, duhet të jetë bilanci i mjaftueshëm për të sensibilizuar Kryeministrin që të kursejë, qoftë edhe për një ditë të vetme, retorikën me kundërshtarët politikë e të flasë për masat që ofron qeveria për situatën dramatike të sigurisë së jetës? Çfarë më tepër se bilanci me 40 të vrarë e dhjetëra të plagosur në rrugët e vendit, vetëm në një muaj, duhet për të sensibilizuar Kryeministrin që të heqë nga axhenda një ditë inaugurimesh për të mbledhur Komitetin Ndërministror të Sigurisë Rrugore? Kujtoj se Presidenti francez, që e drejton këtë strukturë në Francë, e mbledh atë në çdo tre muaj, ndërsa Kryeministri ynë, gjatë gjithë mandatit të kaluar, e mblodhi vetëm një herë!!!
Pas të enjtes së zezë, javën që shkoi, bilanci tragjik i kësaj të diele me të paktën 10 të vdekur e më se 20 të plagosur, është i mjaftueshëm për t‘u rënë kambanave të alarmit, jo vetëm për strukturat e sigurisë, që është pak të thuhet se kanë rënë në letargji të thellë apo nuk janë kthjelluar ende nga avujt e dehjes së "fitores" elektorale.
Në këto rrethana, natyrshëm lind pyetja: Mos vallë Shqipëria po ndryshon në rrugën e gabuar me njerëzit e gabuar? Le të shpresojmë që shqiptarët, edhe pse të lodhur nga sjelljet arkaike, në mungesë të alternativave të zhvillimit e shpresës për një të ardhme më të mirë, besimin e materializuar në shprehjen "Zoti na ruajttë", ta shoqërojnë me aksion qytetar, që të mos na mundojë dilema se ku po shkojmë.