Fokus/ Atentati në Brindizi dhe nevoja për luftën e fortë ndaj krimit

Nga Ferruccio de Bortoli
(Corriere della Sera)

Kurrë nuk do të kishim menduar që mizoria e krimit do të shkonte kaq larg. Ne mendonim se kishim parë gjithçka. Ne kishim iluzionin se edhe në shoqëritë e krimit, nga të cilat ky vend është tejet i pasur, fatkeqësisht, duhet të kish pasur të paktën një kod, një rregull të pashkruar, ndoshta të shkruar në një copë letër apo në krah me një tatuazh: “Jo në shkolla, jo mbi fëmijët”. Oh, po. Është e mundshme për të vënë një bombë në frontin e një shkolle,  ndoshta, ku shkojnë shokët e fëmijëve të tyre, dhe të shtypet butoni për t’i hedhur në erë nga një distancë që të shkaktohet vdekja e sigurt. Ndoshta, duke përdorur një telekomandë, siç ndodhi në masakrën e Capaci-it (vrasja e prokurorit Falkone), vetëm njëzet vjet më parë, kur vdiq pranë burrit të saj, Giovanni Falcone, edhe Francesca Morvillo, emri i së cilës është mbi tabelën hyrëse të Institutit të Brindizit, e sinjalizuar për një betejë të guximshme në emër të ligjit dhe kundër mafias. Një gjest i egërsi së paparë. Kërcënimi i krimit, i cili pavarësisht se është luftuar me një farë suksesi në vitet e fundit, shpreh zemërimin e dhunshëm, të pamëshirshëm, dhe në derdhjen e gjakut, për të gjetur shenjat e pathyeshmërisë së tij.
Hetimi do të na tregojë, shpresojmë se së shpejti, cila është origjina dhe cilët janë përgjegjësit. Pyetja që do përgjigje, del nga një ekspert i madh si Nicola Gratteri: pse një akt, në mënyrë tipike të terrorizmit, kundër një shkollë?  Mafia e organizuar, në analizë të një prej gjyqtarëve më të guximshëm për të luftuar krimin, nuk ka gjasa, të godasë verbërisht, duke humbur mbështetjen popullore që mendojnë se ata kanë. Një kriminalitet i shtrembëruar, atëherë? Një fraksion, edhe më i pamëshirshëm, i Sacra Corona Unita? Ose diçka më të keqe: një veprim destabilizues, me matricë tjetër?
Duke  qarë për Melisën dhe duke kërkuar në sy e saj, të tmerruar, shokët e saj dhe, në mënyrë ideale, të gjitha djemtë e Italisë, sot kanë një detyrë më shumë. Hetuesit dhe prokurorët janë të thirrur që të dyfishojnë përpjekjet e tyre kundër të gjitha llojeve të krimit dhe paudhësive. Ne jemi tashmë kaq shumë, por nuk mjafton. Ata nuk duhet të lihet vetëm, si Falcone dhe Borsellino. Por mjete më të efektshme në luftën kundër mafias, dhe jo vetëm, janë shumë të tjerë: një vetëdije e vërtetë  e përhapur qytetare, një kohezion social më i madh, një shpirt më i gjallë i ligjshmërisë, një ndjenjë e fuqishme e shtetit. Qeveria dhe partitë politike duhet të konstatojnë, edhe një herë tjetër, se sa është e domosdoshme për të dhënë reagime të menjëhershme për luftimin ndaj krimin, ndaj korrupsionin dhe shpërdorimit të detyrës, dhe në aspektin e etikës publike dhe sigurisë ligjore.
Evidenca e përgjegjësisë dhe e unitetit kombëtar të nevojshme për të shpenguar imazhin e një vendi me një normë të lartë të krimit. Dhe është e nevojshme një shembull për gjeneratat e ardhshme. Përndryshe nuk ka kuptim t’i japim një çmim ligjit, siç e mori shkolla Morvillo Falcone  në Brindisi. Një burim i njohur i krenarisë për Melisën, Veronikën dhe shoqet e saj. Sot janë të gjithë vajzat tona. Ne përqafojmë familjet e tyre. Por me asnjë përgjigje konkrete, madje edhe ndjenjat më të mira, nga të cilat ky vend është bujar, duket bosh dhe kalimtare.