Heroi im Samuel Beckett
Gjithmonë kam lexuar shumë, kryesisht fiksion. Këto ditë, bashkë me tre djemtë e rinj, zakonisht më së shumti që mund të bëj është një kapitull i shpejtë këtu, pak faqe atje; por janë ende edhe disa net kur më duhet të fle pa u zhytur në çfarëdo libri që e kam në dispozicion.
Prandaj, u jam mirënjohës atyre shkrimtarëve që e kanë bërë të lehtë t’u kthehemi atyre natë pas nate, vit pas viti. Ata janë më të mirët dhe Samuel Beckett është një prej tyre. Takimi im i parë me Beckett-in ka qenë kur isha duke studiuar në Minnesota dhe po aktroja në një prodhim të studentëve në ‘Last Tape’ të Krapp-it. Që nga ajo kohë më kujtohen imazhet e Beckett-it duke e lënë një përshtypje aq të mirë në mua ashtu si edhe vepra e tij. Ai gjithmonë është dukur aq madhështor – ajo hundë me maje, sytë që shikojnë drejt në aparat – dhe ai ka pasur një rreptësi ndaj tij, madje edhe kur ka qenë i ri, kjo e bën shumë të lehtë lidhjen e njeriut me fjalët.
Që atëherë mund ta kem lexuar “Duke pritur Godonë” – natyrisht – me qindra herë. Çdo herë që i kthehem Beckett-it ai më duket më armiqësor; veprat e tij më bëjnë të ndihem më parehatshëm sesa më kanë bërë më parë. Ideja e turbulluar, më hollësisht në “Duke pritur Godonë”, se jeta është zakon – se është e tëra vetëm një seri e lëvizjeve të shkëputura nga kuptimi – kurrë nuk bëhet më e lehtë.
Është ajo gatishmëri për t’i vënë në pikëpyetje gjërat që ne të tjerët i marrim si të pranuara që e adhuroj më shumë te Beckett-i, kurajën për të bërë pyetje që janë të rrezikshme për shkak se, nëse traditat dhe kuptimet që i mbajmë aq të shtrenjta del të jenë false, çfarë bëjmë atëherë?
Por në mes të zymtësisë, ka gjithashtu humor dhe nuk është befasi që ka shumë aktorë komikë në mesin e adhuruesve të Beckett-it. Tërheqja e tij qëndron në drejtpërdrejtshmërinë e tij – prozën e rrallë të pastolisur që mund t’i bëjë të papritura vëniet e përpikta në skenë. Ai të lë me një ndjenjë që e ke ditur çfarë ka dashur të thotë, madje edhe nëse shpjegimi i tij mund të të lë pa fjalë. I drejtpërdrejtë dhe shqetësues – është e pamundur të lodhesh se lexuari Beckett-in.
(Nick Clegg është kandidat i Partisë Liberale për zgjedhjet e përgjithshme në Britani të Madhe.)
The Guardian
Prandaj, u jam mirënjohës atyre shkrimtarëve që e kanë bërë të lehtë t’u kthehemi atyre natë pas nate, vit pas viti. Ata janë më të mirët dhe Samuel Beckett është një prej tyre. Takimi im i parë me Beckett-in ka qenë kur isha duke studiuar në Minnesota dhe po aktroja në një prodhim të studentëve në ‘Last Tape’ të Krapp-it. Që nga ajo kohë më kujtohen imazhet e Beckett-it duke e lënë një përshtypje aq të mirë në mua ashtu si edhe vepra e tij. Ai gjithmonë është dukur aq madhështor – ajo hundë me maje, sytë që shikojnë drejt në aparat – dhe ai ka pasur një rreptësi ndaj tij, madje edhe kur ka qenë i ri, kjo e bën shumë të lehtë lidhjen e njeriut me fjalët.
Që atëherë mund ta kem lexuar “Duke pritur Godonë” – natyrisht – me qindra herë. Çdo herë që i kthehem Beckett-it ai më duket më armiqësor; veprat e tij më bëjnë të ndihem më parehatshëm sesa më kanë bërë më parë. Ideja e turbulluar, më hollësisht në “Duke pritur Godonë”, se jeta është zakon – se është e tëra vetëm një seri e lëvizjeve të shkëputura nga kuptimi – kurrë nuk bëhet më e lehtë.
Është ajo gatishmëri për t’i vënë në pikëpyetje gjërat që ne të tjerët i marrim si të pranuara që e adhuroj më shumë te Beckett-i, kurajën për të bërë pyetje që janë të rrezikshme për shkak se, nëse traditat dhe kuptimet që i mbajmë aq të shtrenjta del të jenë false, çfarë bëjmë atëherë?
Por në mes të zymtësisë, ka gjithashtu humor dhe nuk është befasi që ka shumë aktorë komikë në mesin e adhuruesve të Beckett-it. Tërheqja e tij qëndron në drejtpërdrejtshmërinë e tij – prozën e rrallë të pastolisur që mund t’i bëjë të papritura vëniet e përpikta në skenë. Ai të lë me një ndjenjë që e ke ditur çfarë ka dashur të thotë, madje edhe nëse shpjegimi i tij mund të të lë pa fjalë. I drejtpërdrejtë dhe shqetësues – është e pamundur të lodhesh se lexuari Beckett-in.
(Nick Clegg është kandidat i Partisë Liberale për zgjedhjet e përgjithshme në Britani të Madhe.)
The Guardian