Jam në dilemë mbi racizmin

Une i kam shumë qejf femrat e zeza e sidomos ciganet, megjithese jam shqiptar. Nga ana tjeter nuk kam qejf fare që një mashkull i zi të marre në racen time ose të bardhe. Pavarësisht realizimeve, ky është opinioni im.

Ne kohen e Enverit kam pare që kishte një numer të konsiderueshem sekretaresh partie me ngjyre. Kur qëlloi një here në nxemje e siper shava një me ngjyre duke i thene “jevgjit m…”, ata që udhehiqnin në pushtet dhe parti me bene namin dhe me sa mbaj mend në ate kohe ndiqej një politike integrimi të njerëzve me ngjyre në jeten shoqerore shqiptare. Kishte dhe mjaft raste kur shihnim të ngriheshin çadra të ciganeve (arixhinjtë) në livadhe apo anash rrugeve, por ky fenomen ekziston edhe sot në Evrope të pakten në Irlande.

Partite politike dhe qeverite që ato formojne në rotacionin e tyre të pushtetit, janë lokomativa të fenomeneve pozitive ose negative të jetes se një populli në të gjitha grupet, kolektivat dhe shtresat apo klasat e tij.

E çdo prisnim nga një lokomative e kohes se revolucionit indrustrial dhe sidomos kur kazani i saj i avullit shperthen here pas here në formen e një “Gerdeci atomik”? Sot as që mund të behet fjale për integrimin e njerzve me ngjyre kur të bardhet në pushtet çajne me të gjitha mjetet njëri-tjetrin që nga truri e deri tek organet gjenitale. Megjithate shpresojme se një dite do të shkaterrohet ai guri nazifashist që ka kaq kohe që pengon mokrat demokratike të prodhojne një jete dinjitoze për të gjithë.