Jepini luftës një shans Z. Obama

Nga William Kristol (“Weekly Standard”)

Kjo nuk është luftë, por një “veprim i kufizuar ushtarak në fushëveprim dhe në kohë”. Shtetet e Bashkuara kaluan në epërsi, por janë duke bërë një hap prapa, që (gjoja) të dorëzojë sa më shpejt të jetë e mundur komandën një koalicioni “grindavec”. Objektivi i këtij “aksion ushtarak kinetik”, - që duhet të zgjasë  me ditë dhe jo me javë, gjithmonë që të mos jenë javë të vështira - nuk është një ndryshim regjimi në Libi. Por qëllimi ynë  më  i madh është të përmbysim Muamar Gedafin. Ndërkohë, komandanti suprem përpiqet të qëndrojë në det në konfuzion, duke notuar mbi një administratë të ndarë dhe nga  politika e saj papërcaktuar. Madje edhe kështu, kemi shanse për të fituar.
Administrata Obama meriton shume nga kritikat që janë lëshuar mbi ta, si për sjelljen e saj në Libi aq edhe për detyrimet e saj në një periudhë që, siç po ndodh në Lindjen e Mesme, që mund të përkufizohet si historike. Presidenti ndofta nuk do mund të kushtojë vëmendje kritikave që vijnë nga ata si ne, por ndoshta do të dëgjojë këshillat që vijnë nga Leon Wieselter, që shkruan tek The New Republic (gazetë liberale): “(Obama) është tmerruar se ai do të fajësohet për ndërhyrje tonë. Sepse s’janë verifikuar të gjitha ato gjëra që ai tha në lidhje me ardhjen e një Bote të Re, ende ndjehet e shqetësuar nga shpirt i imperializmit ... [Por], nëse burrat dhe gratë dalin në rrugët e Teheranit, Kajros, Tripolit, Tunizit e vërtetë vazhdojnë të mendojnë se fati i tyre është e kërcënuar nga imperializmi, pse duhet të përgjërojnë ndihmën e presidentit amerikan? Është e qartë se, për ta, rreziqet e një regjimi autoritar janë më të mëdha se ato të [...] imperializmit në prag të saj, njerëzit preferojnë ndihmën tonë sesa pendesë tonë ... Kjo është një betejë në të cilën Shtetet e Bashkuara duhet të marrin përgjegjësitë ... Dhe ata njerëz duhet të jetë në anën tonë”. 
Shtetet e Bashkuara duhet patjetër të jetë në anën e atyre të cilët luftojnë për liri. Sa i duhet presidentit të rishikojë paragjykimet e tyre dhe të mendoj sërish qëndrimin e tij ndaj Lindjes së Mesme dhe ndaj botës, këtë ne s’mund ta dimë. Por ne mund të shpresojmë për një ndryshim.
Në rastin e Libisë, megjithatë, ne dyshojnë se presidenti është i vetëdijshëm për faktin se ne - dhe ai - nuk t’ia lejojmë vetes të humbim. Prandaj, Obama nuk do të arratiset. As nuk duhet të nënvlerësojnë aftësinë e forcave të armatosura të SHBA, dhe dobësinë e Gedafit. Dhe pastaj, duhet sinqerisht të merret në konsideratë fakti se Shtetet e Bashkuara ka luftuar tashmë disa luftërave - dhe kanë fituar – duke vendosur e caqe e objektiva të pasakta, duke dërguar mesazhe të përziera, dhe duke u mbështetur në një udhëheqje jo shumë emocionuese. Edhe pse rezultati mund të jetë pozitiv në Libi.
Natyrisht, ne shpresojmë, dhe ne do të bëjmë gjithçka është e mundur për të bërë këtë të ndodhë. Ndërkohë, këtu kam një sugjerim për miqtë tanë konservatorë: rrini të qetë. Ne jemi në luftë. Ne duhet të fitojë atë. Mos bëni kritika konstruktive (për shembull, duket qesharake që Shtetet e Bashkuara nuk janë duke u armatosur  opozitën në Libi). Merrni shënim për brezat për luhatjet dhe kontradiktat e administratës Obama. Por, ne, nuk duhet të marrim pozën për të thënë gjëra që sugjerojnë se Amerika nuk mund ose nuk duhet të mbizotërojë. Ne nuk duhet të gëzohemi në çdo hap të gabuar të Shtëpisë së Bardhë, në çdo deklaratë  të papërshtatshme. Të mos u japin shumë rëndësi gabimeve të administratës, kur është fjala për të ndërtuar një konsensus kombëtar në këtë mision. Të arrij në misionin e parë, dhe të kombit. Kjo është, në një farë mase, se ne konservatorët duhet të marrin parasysh të ndalojmë gjuhën, duke menduar çdo dëshirë të mirë për Presidentin, sepse ai është presidenti ynë, dhe duke ndihmuar atë për të bërë gjënë e duhur sesa të gëzojmë në çdo gabimin të tij. Çka pra, do të thotë të ndalojmë së  kritikuari atë në çdo kohë të ditës apo natës, çdo ditë të javës. Ne mbështesim trupat tona dhe misionin e tyre, dhe i japin luftës një mundësi, edhe pse kjo është një luftë që administrata nuk është duke e zhvilluar në mënyrën më të mirë. Shkohet në luftë me presidentin që është. Kjo nuk është ai që, ne, konservatorët do të preferonin. Ne kemi një shans të mirë për ta larguar  në 2012, dhe mbi këtë pikë ne duhet të vazhdojmë të punojmë. Por së pari, duhet larguar Gedafi dhe duhen ndihmuar Egjipti, Tunizia, Bahreini, Jemeni dhe kushedi sa vende të tjetra, edhe në dritën e presidentit tonë jo të gatshëm. Ne duhet të bëjmë presion në Shtëpinë e Bardhë, që ai të dalë në krah me ata të cilët, në Siri dhe Iran kundërshtojnë regjimin.
E majta e tanishme pret që Shtetet e Bashkuara, luftërat, t’i humbin. Disa në të majtë, duket kanë zënë rrënjë në humbjen e amerikanëve. Ne kemi argumentuar tashmë në këto faqe, në shprehjen e tyre më të mirë, se konservatorët e sotëm - dhe veçanërisht Partia Republikane, e cila shërben si mjet - janë partia e lirisë. Ata janë gjithashtu partia e fitores. Pastaj republikanët në Kongres duhet të votojnë për të fituar, ashtu dhe mbështetja jonë në rrugë. Në fund të fundit, nëse dalim ngadhënjimtarë në Libi - dhe Afganistan, dhe Irak - fitorja do të jetë e Amerikës.