Lindja e Mesme dhe Siria
“Kur në vendet arabe të zbulohet një mal me fl ori, ju arabët mos u përpiqni ta merrni atë! Sepse 100 vetë do të luftojnë për ta marrë këtë mal me
ar dhe në fund do të fitojë vetëm njëri, ndërsa 99 të tjerët do të shkatërrohen." Këto janë pak a shumë fjalët alegorike të thëna nga Profeti Muhamet e të pasqyruara në Hadithet, me anë të të cilave ai duket se e kishte parashikuar zbulimin e arit të zi rreth 12 shekuj më pas. Këto janë metafora, sepse nëse ai do të thoshte 'lumë me ar', atëherë nafta mund të ishte zbuluar qysh në shekujt 7-8 pas Erës së Re dhe njerëzit do të vrisnin mendjen se "si ky lëng i zi mund të kthehej në ar?!". Dhe vërtet, ka kohë që Fuqitë e Mëdha dhe shumëkombëshet e shfrytëzimit të naftës e konsiderojnë arin e zi, deri diku, si pasuri ndërkombëtare, sidomos për sa u përket politikave të administrimit dhe shfrytëzimit të saj, dhe jo si pasuri absolute e qeverive që e zotërojnë naftën brenda territorit të tyre politik. Kush nga liderët që nuk e kuptoi me realizëm e modesti -- që nga otomanët e deri te S.Huseini, Kadafi e Bashar al Asadi, se ata nuk janë zotër absolutë të arit të zi por duhet të jenë aksionerë në përfitimet dhe politikat e menaxhimit të vendburimeve, së bashku me kapitalet investuese të popujve që janë edhe konsumatorët më të mëdhenj të këtij malli - e kanë shtyrë popullin e tyre drejt aventurave dhe shkatërrimit të paparë më parë në këtë rajon strategjik. 1. Lindja e Mesme shtrihet gjeografikisht nga Sinai lindor e deri në kufi me Kinën e Indinë në lindje të saj, ndërsa në verilindje ka kufi Kazakistanin, në veri Gjeorgjinë dhe në perëndim Detin Marmara. Pra në veriperëndim Lindja e Mesme fillon sapo kalojmë Urën e Gallatës në Stamboll dhe hidhemi për në anën e Anatolisë. Deti Mesdhe nga Çanakalaja e deri në Sinai, rrethon një pjesë të madhe të kufijve të këtij rajoni. Fundi i Rajonit ngjan me një çizme në pjesën e saj jugore ku gjendet Gadishulli arabik, e cila duket te Gjiri Persik sikur është e grisur sipër në majë dhe mbi të ka dalë i ngritur gishti i madh i këmbës. Ndërsa "shollën e çizmes" në fund të saj duket sikur e stolisin dy shtete: Jemeni dhe Omani, në brezin më jugor. Dihet historikisht se një pjesë e madhe e Lindjes së Mesme për herë të parë u pushtua rreth 325 vjet p.e.re nga Aleksandri i Madh, i cili së pari shkoi drejt anës së saj lindore në Afganistan e në veri të Pakistanit të sotëm dhe pastaj mposhti fuqinë më të madhe në rajon, persët e Darit, duke kapur metropolet e saj më të rëndësishme. Më pas, stërgjyshërit e rajonit tonë, shkuan nën komandën e tij më në perëndim, deri në Egjipt. Aleksandri u përpoq t'i bashkonte të gjithë popujt e Ballkanit dhe LM dhe më pas synonte të pushtonte perëndimin për ta bërë botën me një qeveri të vetme, ashtu siç e kishte mësuar atë Aristoteli, profesori i tij, i cili ia kishte dhënë këtë mësim si trashëgimi nga Sokrati dhe Platoni, dy mësuesit e tij. Më pas, nga koha e perandorit August e deri te Mark Aureli (periudha 14-180 pas Erës së Re), Deti Mesdhe u kthye në një liqen për Perandorinë Romake dhe, veç të tjerave, u pushtuan një pjesë e vendeve të LM si Galatia dhe Kapodakia në lindje të Turqisë së sotme dhe Palestina fizike me Gadishullin e Sinait dhe një pjesë e madhe e Egjiptit në Afrikë. Më pas, muslimanët e nënshtruan për disa shekuj një pjesë të madhe të këtij rajoni dhe mposhtën të krishterët bizantinë atypari. Më pas, dihet se ka pasur për arsye fetare një përplasje në Kryqëzatat mes popujve arabo-myslimanë dhe të krishterëve perëndimorë, kryesisht për arsye fetare, derisa në shekullin e 14-të, thuajse gjithë këtë rajon do ta nënshtronte dora-dorës perandoria osmane, për gati 5 shekuj, duke e shtrirë sundimin e saj me faza edhe në Cirenaikë, Numidi e Mauritani (Afrika veriore mesdhetare). 2. "Nëse ju do rishikoni ligjet tuaja për të lejuar qëndrimin dhe tregtinë e lirë të pronave të patundshme prej çifutëve jorezidentë në Palestinë, ne do t'ju lajmë të gjitha borxhet e Perandorisë." Kështu i pati thënë njëherë sulltanit ateisti khazar Teodor Hershli, babai i sionizmit, në një takim që vulosi pensionin e parakohshëm e të vështirë të Sulltan Abdylhamitit në fillimshekullin e 20-të në Selanik. Sulltani i habitur ndoshta mendonte se përse çifutët i kërkonin lejë për të pasur të drejtë të blinin këta shkëmbinj të tharë që posedonin palestinezët, me një çmim paraprak kaq të lartë sa borxhi otoman?! Osmanët i patën lejuar njëherë ata të hynin, kur çifutët sefardikë u dëbuan nga Spanja në fund të shekullit të 15-të, dhe ata dalëngadalë iu morën ekonominë popujve të tjerë, ashtu si edhe pushtetin politik pak më vonë. Gjithsesi, ai nuk e dinte se shkak ishte pikërisht nafta dhe mrekullia e saj energjetike. Po mbaronte epoka e avullit dhe qymyrit, po fillonte shekulli i naftës dhe gazit. Po punohej për motorin me djegie të brendshme dhe perfeksionimin e sistemit elektrik të tij. Edhe Troja hitite-dardane dikur, që mendohej se kaloi e para njerëzimin nga epoka e bronzit në epokën e hekurit në fillim të shekullit 12 P.E.Re, duke ruajtur sekretteknologjinë dhe lëndën e parë minerale për prodhimin e tij në kushte sekrete, e pësoi me një luftë 9- vjeçare derisa popujt që i kishin themeluar qytetet anatoliane të Smirnës, Efesit, Miletit -- jonianodorikët - e sulmuan Trojën për t'ia marrë atë sekret që ata e ruanin me fanatizëm (vërtet e besoni se paraardhësit tanë mund të rrëmbenin e luftonin për Helenën, një femër që zotërohej nga një burrë tjetër i pushtetshëm si Menelau?). Madje Akili doli në duel me Hektorin vetëm pasi siguroi një shpatë hekuri trojane, të dhuruar Ajaksit nga Hektori. Joniano-dorikët nuk e dinin që lënda e parë ishte dhé i gërmuar me përmbajtje hekuri dhe ata donin ta njihnin këtë xehe së bashku me teknologjinë trojane të përpunimit. Ashtu si vepruan trojanët me joniano-dorikët për të ruajtur sekretin dhe superioritetin me hekurin, edhe sulltani nuk pranoi kërkesën e sionistëve, duke e ndjerë se aty rrotull ata lakmonin diçka më të rëndësishme se tokat e Palestinës. Çifutët mobilizuan njerëzit e tyre të konvertuar në islam në Selanik dhe me paret e bankierëve dhe kryengritjet e shqiptarëve që luftonin për të drejtat e tyre kombëtare, u përmbys Abdylhamiti pas kryengritjes së Manastirit. Plani i dytë i çifutëve ishte të largonin armenët nga Palestina, të cilët nuk i blije dot lirë si palestinezët. Ishin përsëri xhonturqit e Selanikut ata që nxitën me një plan diabolik një gjenocid fetar të turqve mbi armenët më 1915-'17 dhe Porta e Lartë goditi edhe armenët e Jerusalemit si mbështetës financiarë të kryengritjeve, duke iu konfiskuar atyre pronat në favor të një shteti perandorak që shumë shpejt do të binte pas Luftës së Parë Botërore. Në këtë kohë arabët që u ngritën për liri dhe për të rimarrë kalifatin e vjedhur nga osmanët, u mashtruan keq nga zyrtari i lartë britanik, Lorenci i Arabisë, i cili në emër të qeverisë britanike iu kishte premtuar atyre se nuk do të lejohej formimi i shtetit të Izraelit nga ana e Britanisë dhe se përkundrazi, ata do të lejonin vetëm krijimin e Shtetit të Palestinës. Por më 1917 doli Deklarata Balfur, e cila njihte përpjekjet e çifutëve për të krijuar shtetin e tyre sionist në Palestinë. Kjo deklaratë u realizua me mbështetjen e Iluminatit britanik, shoqërisë okulte "Round Table" dhe nga drejtuesi i saj Lordi Alfred Milner i cili ishte një ndër njerëzit më të fuqishëm në botë. Janë këta sot që kanë kompanitë më të mëdha të naftës në SHBA dhe Britani. Izrael do të thoshte naftë, energji për Iluminatin me origjinë të lashtë albano- hitit që i lejoi bankierët çifutë të zotëronin energjinë e energjive, paranë. Meqenëse sulltani e donte për vete si trojanët hekurin, Iluminati britaniko-amerikan do të ngrinte aty një platformë rezervë për diversion, nëse shtetet e rajonit nuk do të ishin shumë lakmitarë. Shqiponja britaniko- amerikane ishte bërë pas kësaj me dy kokë: pushteti dhe paraja. Këtë të dytën e kishin çifutët, çmimi që do të paguhej prej tyre për t'u lejuar të ishin në treg, ishte krijimi i Izraelit. Çifutët nuk do të njihnin më përndjekje nga britanikët, siç kishte ndodhur për 2200 vjet rresht, qysh kur ata u mundën nga Roma në Luftërat Punike me Hanibalin e Hazdrubalin. Pra Izraeli është një shtet i ngritur nga Iluminati britanikoamerikan dhe bankierët çifutë ashkenazë mbi bazën e një historie të lashtë të hebrenjve, një pjesë e tyre ndoshta edhe mitike e legjendë. Hebrenjtë e parë të ardhur nga Mongolia ishin ezmerë dhe si pasardhës të Abra Khanit (më falni, Abrahamit), ata ishin semitë, si edhe arabët. Ndërsa shumica e çifutëve sionistë sot janë ashkenazë, biondë, shumica me hundën me kurriz, jo karakteristikë semitike, pasardhës josemitë nga mbretëria e fuqishme e khazarëve në Pontus, në shekullin e 10-të. Madje edhe dy Luftërat Botërore janë bërë për energjinë e LM dhe Rusisë. Gjermania dhe Britania, Rusia e Franca e kërkonin së bashku këtë energji me anën e së cilës kërkonin të sundonin botën. Gjermania, në miqësi me sulltan Abdylhamitin konfuz, kërkoi të dilte deri në Bagdad me hekurudhën Berlin- Vjenë-Trieste-Bosnjë-Mitrovicë- Kaçanik-Tetovë-Lugina e Vardarit- Selanik-Stamboll, e cila do e kishte fundin në Bagdad. Nga zemra e LM do të afrohej drejt Detit të Kuq dhe Afrikës dhe që nga ky territor do rivalizohej Rusia dhe Britania me Francën. Por çifutët kishin 3 dekada që po sundonin e kontrollonin nëpërmjet NY edhe financat e SHBA. Madje ata pas 150 vjet luftë me shtetarët amerikanë që mbështesnin idetë e themeluesve si T.Jefersoni, për ta pasur emisionin e parasë Kongresi dhe jo bankat private të NY, arritën më 1913 të krijonin Fed-in, bankën aktuale qendrore private në SHBA. Me influencën e tyre ata bindën Iluminatin amerikan të Skull&Bones të Yale, që SHBA të rreshtoheshin me ambiciet e Britanisë, Francës dhe Rusisë për të marrë së bashku arin e zi në LM, dhe t'u shpallnin luftë Boshtit Qendror, Gjermanisë dhe Austrisë që po sfidonin. Ndërsa 20 vjet më vonë, Hitleri që e dinte se Gjermania nuk fitonte ndaj Britanisë dhe Francës me revansh në LM, iu propozoi racës sunduese albano- dardane-hitite (dihet se Romën, Parisin dhe Londrën e ka themeluar Enea i Trojës) të Britanisë dhe SHBA që ata së bashku të kontrollonin energjinë: Hitleri të kontrollonte energjinë dhe gazin në Urale deri në Azerbajxhan (Baku) dhe ata të kontrollonin gjithë pjesën tjetër të energjisë në vendet e rajonit që nuk ishin nën administrimin komunist të Stalinit. Në këtë mënyrë, arsyetonte Hitleri, zhdukim komunistët, iu marrim barbarëve rusë këtë pasuri të madhe natyrore duke i shtyrë ata drejt lindjes nga kishin ardhur, dhe zonat perëndimore t'i boshatiste për zgjerimin e racës gjermane; kurse LM të kontrollohej nga britanikët dhe francezët. Hitleri dha si provë se ai nuk do të bënte gabimin e Kajzerit në L.I.Botërore për të investuar te flota detare, ku ishte e ndjeshme Britania, por te forcat ajrore dhe tokësore për të sulmuar BRSS. Por Hitleri i shpalli luftë njërës "kokë nga shqiponja" e Britanisë: bankingut çifut, i cili ndikoi edhe njëherë për shpartallimin e ëndrrës së gjermanëve për të rrëmbyer energjinë e Rusisë dhe tokat e saj të lira, të cilat mund të jenë të fundit në llogarinë e Iluminatit dhe qeverisë botërore për t'u shfrytëzuar prej tyre. 3. Dy sektorë ekonomikë janë sot që kanë rendiment shumë të madh në fitim: emisioni i parasë nga Bankat Qendrore dhe nafta. Dihet se kostoja për emisionin e parasë është kostoja e letrës ndërsa për naftën është kostoja e nxjerrjes dhe transporti. Emisioni qendror i parasë është arsyeja sipërane se përse bota sot po ndahet në katër sektorë ekonomiko-financiarë të integruar, sidomos në valutën e përbashkët me një emetues të vetëm privat qendror. Ndërsa nafta nuk krijohet nga kompanitë dhe ajo s'ka kosto, atë e ka krijuar Zoti dhe natyra për miliona vjet. Por vendet e LM që fituan lirinë e pavarësinë pas Luftës së Dytë, nuk e kishin kuptuar këshillën e Profetit Muhamet dhe sapo u forcuan pak, filluan të xhelozoheshin me fitimin dhe varësinë prej perëndimit dhe po kërkonin doradorës më shumë aksione për politikat e naftës. Ata ia shisnin këtë naftë në shumicë vendeve perëndimore, por këtë nuk e shikonin si një favor ndaj tyre, për t'i lejuar edhe ato vende të përfitonin me kompanitë e tyre. Kjo rriti rivalitetin mes perëndimit dhe vendeve më me ndikim brenda LM dhe Afrikës Veriore, pasi është një luftë për mbijetesë në sundim, dhe sa herë që çështja shtrohet kështu, sigurisht që fjalën e merr forca dhe armët. Gjatë kohës së Luftës së Ftohtë, edhe LM ra nën ndikimin e njërës ose tjetrës superfuqi. Me gjithë fitimet e mëdha, gjithë rajoni ngeli në nivelin e vendeve të Botës së Dytë ose të Tretë. Kur Shahu i Iranit tentoi ta bënte vendin e tij një fuqi sunduese rajonale në Gadishullin Arabik dhe në Detin Arabik e Gjirin Persik, ai u godit me Revolucionin Islamik në vitet '77-'78 të shekullit të kaluar dhe drejtuesit e rinj fetarë që e ruajtën atë ambicie sundimi, menjëherë u armiqësuan me Izraelin, i cili sigurisht që është një 'fëmijë i përkëdhelur' për Iluminatin britanikoamerikan që posedon kompanitë kryesore të naftës (shtatë motrat e Teksasit dhe BP e kurorës hanoveriane të Britanisë), sepse shqiponja s'funksionon tashmë pa dy kokë dhe Izraeli pikërisht për këtë u krijua. Por bashkë me këtë plan për një përfitim maksimal nga energjia, e cila do të thotë pushtet, si asnjëherë tjetër në histori pas Aleksandrit që vuri në jetë mësimet e Platonit dhe Lidhjes së Delosit, është zgjuar ëndrra për sundim botëror prej Iluminatit, paraardhësve dardano-albanohititë të Aleksandërit - si edhe prej bankierëve çifutë. Por synimi i drejtuesve arrogantë të Ligës Arabe arriti kulmin kur ata vendosën pas Luftës Iran-Irak, në sekret, për të mos e shkëmbyer më "arin e zi" me letrat e petrodollarit, por me flori. Kjo solli në lojë shtimin e forcës në rajon gjatë këtyre 20 vjetëve, pas Luftës së parë të anglo-amerikanëve me Irakun. Por pjesa më me interes, pas kësaj historie të shkurtër të momenteve kyçe në LM, do të jetë trajtimi me një shkrim tjetër mbi atë që ndodhi 3 vjetët e fundit, duke e trazuar së tepërmi këtë rajon dhe Afrikën Veriore: Pranvera Arabe dhe sidomos ngjarjet e fundit që mund të qëllojnë shumë të rrezikshme në Siri. II Projekti i Iluminatit albano-hitit për shtetin e Izraelit do të thotë naftë. Por Izraeli ka nevojë të ndjekë politika të forta sigurie i gjendur përballë kërcënimit panarab nga njëra anë, dhe nga ana tjetër nga kërcënimi gjeopolitik rajonal i Iranit shiit, pas rënies së Irakut. "Unë kam besimin e patundur se ajo që e quaj "Problemi izraelit" është një nga rreziqet që i kanosen jetës në Tokë. Ky rrezik udhëheq dy forcat e liga të luftës dhe të imperializmit - të cilat së bashku bëjnë kuçedrën me dy koka, që duhet vrarë". Këto janë fjalët e thëna në hyrje të librit të tij 'The Golem', prej autorit amerikan M.C.Piper, të shkruar në vitin 2007, libër i përkthyer edhe në shqip nën titullin "Rreziku nga lufta bërthamore". Më tutje autori e krahason armatimin me armët e shkatërrimit në masë të Izraelit me Golemin e mitologjisë çifute, duke thënë se: "Sipas legjendës së çifutëve, një rabin i famshëm bëri nga balta një krijesë që nuk kishte shpirt - Golemin - të cilin e çoi të luftonte dhe hante armiqtë çekë të popullit çifut në Pragë. Sipas legjendës - e cila frymëzoi më vonë Frankenshtainin e Meri Shelleit - Golemi u bë i pakontrollueshëm duke u kthyer në një rrezik edhe për vetë çifutët që e krijuan. Në fakt, në planetin tonë, ekziston në këto kohë moderne një Golem më i vërtetë dhe shumë i rrezikshëm. Ky Golem i bërë nga një mineral që njihet me emrin uranium - është arma "e shenjtë" izraelite e shkatërrimit në masë - siç e quan dhe themeluesi i Izraelit, David Ben-Gurion, ajo është burimi kryesor i andrallave të përhapjes së armëve atomike në planetin tonë të mbushur me mosmarrëveshje". Izraeli nuk kishte se si të ekzistonte në LM si çekan i Iluminatit, veçse duke u armatosur me armën e 'shenjtë' bërthamore. Ish-presidenti izraelit D.B.Gurioni dha dorëheqje i zhgënjyer nga Shtëpia e Bardhë në mandatin e Presidentit Kenedi dhe la si amanet krijimin e armës magjike të shpëtimit të Izraelit. Sot ky shtet i vogël me mbi 300 bomba nukleare dhe me shtretërit e lëshimit në çdo distancë, ka shumë prestigj ndër 7 vendet e Klubit Bërthamor. Më tej autori amerikan M.C.Piper shton në librin e tij se qysh pas sigurimit të armës bërthamore, "Izraeli ka marrë peng Shtetet e Bashkuara dhe Perëndimin - në të vërtetë të gjithë botën e qytetëruar - që ato t'u binden planeve të tij kombëtare dhe ndërkombëtare, të cilat i kanë rrënjët në botëkuptimin e vjetër racist dhe etnocentrik të sionizmit, si dhe në mësimet e lashta filozofike të ligjeve judaike, që njihen ndryshe si Talmudi." Madje Izraeli nuk ngurron të sulmojë hera-herës edhe "miqtë", ashtu siç sulmon armiqtë e vet. Ka mjaft prova për të besuar se sulmi i pajustifikuar izraelit mbi anijen zbuluese U.S.S Liberty më 8 qershor të vitit 1967, ku ka mbetur enigmë mospopullariteti i ngjarjes me 34 marinsa amerikanë të vrarë dhe qindra të hedhur në det, mund të ketë ndodhur si pasojë e frikës se ajo anije po kryente një mision përgjimi rreth programit tepër sekret bërthamor të Izraelit, në kohën e Presidentit L.Xhonson. Por ndryshe nga shtatë shtetet e pranuara bërthamore - ku pesë janë shtetet e njohura de jure nga Traktati i Mospërhapjes (Shtetet e Bashkuara, Rusia, Britania, Franca dhe Kina) dhe dy të tjerë që janë de facto shtete bërthamore jashtë këtij traktati (India dhe Pakistani) - Izraeli nuk ka bërë kurrë me dije dhe as ka pranuar të ketë statusin e një shteti bërthamor. Është ky armatim bërthamor i Izraelit që ka përshkallëzuar prej 10 vjetësh edhe rivalitetin bërthamor në rajon me Iranin. Armë bërthamore do të thotë superioritet dhe dominim, nisur nga kuptimi i thjeshtë që i bën filozofi francez Paskali historisë. Nga sa thamë, Pakistani është i vetmi vend musliman që zotëron armatim bërthamor, të realizuar nën drejtimin e Ali Bhutos, pakistanezit me origjinë ilire nga hundëzakët e Kafiristanit në Pakistan, për të cilën Kisingeri dhe gjeneral Z.ul Haku e dënuan atë me vdekje pas grushtit të shtetit. Sot është kjo familje në pushtet, e cila sapo mori pjesë në një takim dyditor në Moskë për gjeopolitikën, duke qenë kështu një kërcënim për NATO-n. Madje, njëra nga arsyet që u vra edhe Presidenti Kenedi ishte pikërisht amaneti i Gurionit. Sigurisht që regjisori i famshëm i Hollivudit, Oliver Stone nuk mund ta tregonte në filmin e tij të vitit 1993 'JFK' se heroi kryesor, ishprokurori i Qarkut të Nju-Orlinsit, Jim Garrison, kishte arritur në mënyrë private në përfundimin se, pas vrasjes fshihej pa asnjë dyshim shërbimi i Mosadit. 4. Pra duket se situata në LM është shumë e rrezikshme sot, për gjithë planetin tonë. Mund të jemi përpara një skenari të Armagedonit, luftës atomike. Kjo situatë degjeneroi pas një konflikti të gjatë, gati 23-vjeçar për sundim rajonal dhe supremaci në politikat e rajonit midis Iranit dhe Izraelit (nënkupto Iluminatit). Gjatë kohës kur në Teheran sundonte familja Pahlevi (1953-'79), këto dy shtete kanë pasur marrëdhënie realisht miqësore, pavarësisht nga deklarimet armiqësore, për shkak se Irani nuk bënte pjesë ndër popujt panarabikë si nga etnosi linguistikokulturor, ashtu edhe nga feja dhe Izraeli e mbështetnin kundër militarizimit të rrezikshëm të Irakut të S.Huseinit. Por tulla e fundit që duhet të shkelet sot për t'u sunduar rajoni dhe që të bjerë ylli i Iranit, është Siria. Irani e kupton mirë këtë, ndaj ajo ka deklaruar se po u sulmua nga NATO-ja Siria, ata do të sulmojnë me raketa Izraelin. Irani sot ka dy alternativa: ose të dorëzohet e ta heqë dorën e vendosur mbi 'malin e arit', ose të vdesë me nder përpara aleancës së Iluminatit me pushtet 4000 mijë vjeçar mbi planetin tonë, në aleancë me bankierët çifutë. Kjo do të varet nga vendimi i popullit pers, i cili është i vetmi popull në rajon që ka pasur vazhdimisht një standard të lartë qytetërimor në krahasim me popujt e tjerë të rajonit dhe rrallëherë është sunduar nga fuqitë e mëdha të kohës për periudha të gjata. Dinastia e parë perse ka qenë 2800 vjet para Kr. me Elamitët dhe më pas Medët. Gjithsesi, Izraeli e ka një thembër akili: territorin e vogël. Nëse Izraeli goditet nga një armë e vetme nukleare, atëherë ai nuk ekziston. Prandaj u ndërtua edhe sistemi antiraketë, më shumë për të mbrojtur Izraelin, sesa Evropën, nga ndonjë goditje e mundshme, sidomos prej Rusisë, Kinës dhe Pakistanit. Irani tashmë është vendosur nën një kordon të hekurt. I rrethuar nga të gjitha anët në perëndim e jugperëndim prej Irakut, Arabisë Saudite, Katarit, Omanit, në verilindje prej Afganistanit dhe në veriperëndim prej Turqisë që është anëtare e NATO-s, siguria e tij sot është shumë e kërcënuar. Irani ka një sipërfaqe me shumë male, rreth 1,65 milion km2 dhe një popullsi rreth 79 milionë banorë. Për nga rezervat e naftës territori i saj e rendit atë si vendin e parë në botë për gaz dhe të katërtin për rezervat e naftës. Madje më shumë sesa kundër Sirisë, daullet e luftës ka kohë që bien më shumë për Iranin. Në fakt, Siria dhe Irani nuk kanë kufi mes veti, pasi i ndan pjesa veriore e Iranit e banuar nga kurdët si edhe e militarizuar e kontrolluar nga NATO. Rusia ka kohë që i ka tërhequr trupat dhe nëndetëset e saj bërthamore nga Mesdheu sirian. Nuk dihet ende se si do të reagojë ajo ndaj goditjes ushtarake mbi Siri, e cila mund të fillojë këto ditë. NATO godet me simbole. Ndoshta është lënë data 3 shtator, dita simbolike e vitit 1939 kur çifutëria botërore dhe britanikët i shpallën luftë zyrtarisht Hitlerit. Në këtë rast, ka një paralelizëm mes Hitlerit dhe Bashar al Asadit, presidentit sirian. 5. Një nga studiuesit e shquar, profesori i universitetit të Yale në SHBA, iraniano-amerikani Trita Parsi, në librin e tij "The treacherous Alliance" (Aleanca e pabesë), i cili do të botohet shumë shpejt në shqip, deklaron për marrëdhëniet e ndera Izrael-Iran, se: "Antagonizmi i sotëm ndërmjet dy shteteve ka të bëjë më shumë me ndryshimin e balancës së fuqisë në Lindjen e Mesme, pas përfundimit të Luftës së Ftohtë dhe shpartallimit të Irakut në Luftën e Parë të Gjirit Persik, sesa me konfliktet e Revolucionit Islamik të vitit 1979. Megjithëse Revolucioni Iranian ishte një goditje për Izraelin, kjo nuk i ndaloi përpjekjet e shtetit sionist për të ndihmuar Iranin dhe për të përmirësuar marrëdhëniet e tij me qeverinë e Komeinit - si kundërpeshë ndaj armiqve arabë të Izraelit. Për ironi, kur liderët iranianë bënin thirrje për shkatërrimin e Izraelit në vitet 1980-të, Izraeli dhe lobi pro-izraelit në Uashington kërkuan që Shtetet e Bashkuara të mos shqetësohen shumë ndaj retorikës iraniane. Sot, edhe pse islamistët revolucionarë të Iranit nuk e kanë atë zell ideologjik si dikur në vitet 1980-të, gjërat kanë ndryshuar shumë. Qeveria iraniane nga ana e saj, ka ndjekur një politikë të dyfishtë gjatë gjithë kësaj periudhe: në vitet 1980-të, Irani u bë mbështetësi më i rëndësishëm rajonal i çështjes palestineze. Megjithëse Irani përpiqej të zbuste tensionet me Izraelin dhe të shfrytëzonte shtetin sionist për të rivendosur marrëdhëniet me Shtetet e Bashkuara si dhe të përdorte retorika të tilla që nuk shoqëroheshin me veprime aktive - interesi strategjik i Teheranit gjithsesi ishte në konflikt me kërkesat themelore të ideologjisë iraniane. Pas vitit 1991 përpjekjet e Shteteve të Bashkuara dhe të Izraelit për vendosjen e një rendi të ri në Lindjen e Mesme bazuar në procesin e paqes izraelitopalestineze dhe në izolimin e stërzgjatur të Iranit, bënë që interesat ideologjike dhe strategjike të Iranit të mbivendosen dhe Teherani për herë të parë vendosi të rreshtohej si kundërshtar i vijës së parë i shtetit sionist. Në këtë fazë, të dy, Izraeli dhe Irani shfrytëzuan ndikimin e tyre që të minonin iniciativat e politikës së jashtme të Shteteve të Bashkuara që ata i kishin gjykuar në favor të vendeve të tjera në rajon. Irani punoi kundër procesit të paqes, me frikën se mund të mbahej i izoluar nga rajoni, ndërsa Izraeli përpiqej të pengonte dialogun SHBA-Iran, kjo për shkak të frikës se ndoshta Uashingtoni do të tradhtonte interesat e sigurisë së Izraelit në qoftë se Irani dhe SHBA do të komunikonin me njëri-tjetrin. Deri tani ky arsyetim kishte mbisunduar në të dy kryeqytetet dhe po i hidhte benzinë zjarrit në rajon." 6. Nisur nga objektivi i kontrollit total të "arit të zi" prej arabëve, së pari ata u arsyetuan sipas ideve të një bashkimi të gjerë në nivelet politike të një organizimi panarabik e socialist totalitarist ba'athist, të strukturuar nga ideologët e politikanët e L.II.Botërore, sirianët Z.al Arsuzi, M.Aflaq dhe S.al Bitar, pararendësit e alevitit Hafëz al Asadit, babait të Basharit, nën frymën e të cilave u ngritën edhe parti të tjera në gati të gjitha vendet arabe me sunitë, me përjashtim të Iranit shiit; së dyti sipas skemës religjioze shumëshekullore të 'Vëllazërisë Muslimane' egjiptiane, 'Islami është zgjidhja'. Të dyja këto filozofi synonin për të absolutizuar vullnetin strategjik të popujve arabo-semitikë mbi gjithë popujt e tjerë. Zotërimi total i naftës prej tyre dhe synimi për ta shkëmbyer atë vetëm me rezervat botërore të arit, e solli çështjen te përdorimi i të gjitha mjeteve të mundshme, që nga diplomacia e presionit dhe aktivitetin e shërbimeve të sofistikuara sekrete, e deri te armët. Në fund të fundit të gjitha palët po luftojnë për të mos u sunduar nga pala tjetër, sepse nafta do të thotë sundim, me 'arin e zi' synohet të përfitohet gjithë 'ari i verdhë'. Gjithashtu, pasi të mbarojë nafta në rajon, ndoshta për 30 apo 40 vjet, tensionet aty do të bien. Problemi shtrohet nëse do të ketë njerëz. Nga ana e tyre çifutët, të cilët mendojnë se do të bjerë rëndësia relative para Iluminatit botëror kur të jetë mbaruar nafta dhe njerëzimi të fillojë të përdorë uraniumin a diçka tjetër për energji, duan të ndërtojnë një të ardhme të sigurtë për popullsinë e tyre. Bashkë me prishjen e unitetit panarab nëpërmjet pranverave arabe në vendet muslimane dhe futjen e disa prej tyre në luftë civile për arsyen e naftës, një plan tjetër i Izraelit mund të synojë të godasë për të kapur territore të reja, si gjithë Lartësitë Golan (ndoshta deri në Nil në perëndim) dhe nga ana tjetër të sundojë territoret e Jordanisë, Sirisë dhe Irakut, popujt e të cilëve mund të nënshtrohen nëse goditen Siria dhe më pas Irani. 7. Nga duhet t'ia mbajnë diplomacia dhe shteti shqiptar në këtë përleshje vigane globale? Duhet të ndjekim më shumë moralin apo interesin, duhet të ndjekim ndjenjat apo mbijetesën, historinë e përbashkët politike nën osmanët apo realitetin? Diplomacia u shërben interesave të popullit dhe etnisë kryesore të kombit tonë, shqiptarëve. Këtu sentimentet historike dhe religjioze, sigurisht që kalojnë nga elita dhe shumica në plan të dytë. Nëse shohim qëndrimin e disa vendeve arabe pas çlirimit të Kosovës, ato nuk e njohën një shtet ballkanik me popullsi absolute 'muslimane' "të NATOs", armikut të tyre. Po kështu janë sjellë me interesat tona gjeostrategjike edhe Rusia e Kina. Kështu që shqiptarët nuk kanë asnjë rrugë tjetër veçse të mos i kundërvihen Iluminatit albanohitit dhe bankierëve çifutë të Izraelit dhe sa herë të jetë e nevojshme, të dalin në krah të tyre. Rruga tjetër do të thotë dezintegrim, mosmirënjohje dhe vdekje për ne shqiptarët. Pra nuk gjykohet mbi moralin e luftës por mbi moralin e rreshtimit ndaj palëve dhe mbi logjikën e fitimtarit. Informacioni është pushtet dhe është i nevojshëm. Diplomacia e kundërt do të thoshte diplomaci e greminës.
(m.a/BalkanWeb)
ar dhe në fund do të fitojë vetëm njëri, ndërsa 99 të tjerët do të shkatërrohen." Këto janë pak a shumë fjalët alegorike të thëna nga Profeti Muhamet e të pasqyruara në Hadithet, me anë të të cilave ai duket se e kishte parashikuar zbulimin e arit të zi rreth 12 shekuj më pas. Këto janë metafora, sepse nëse ai do të thoshte 'lumë me ar', atëherë nafta mund të ishte zbuluar qysh në shekujt 7-8 pas Erës së Re dhe njerëzit do të vrisnin mendjen se "si ky lëng i zi mund të kthehej në ar?!". Dhe vërtet, ka kohë që Fuqitë e Mëdha dhe shumëkombëshet e shfrytëzimit të naftës e konsiderojnë arin e zi, deri diku, si pasuri ndërkombëtare, sidomos për sa u përket politikave të administrimit dhe shfrytëzimit të saj, dhe jo si pasuri absolute e qeverive që e zotërojnë naftën brenda territorit të tyre politik. Kush nga liderët që nuk e kuptoi me realizëm e modesti -- që nga otomanët e deri te S.Huseini, Kadafi e Bashar al Asadi, se ata nuk janë zotër absolutë të arit të zi por duhet të jenë aksionerë në përfitimet dhe politikat e menaxhimit të vendburimeve, së bashku me kapitalet investuese të popujve që janë edhe konsumatorët më të mëdhenj të këtij malli - e kanë shtyrë popullin e tyre drejt aventurave dhe shkatërrimit të paparë më parë në këtë rajon strategjik. 1. Lindja e Mesme shtrihet gjeografikisht nga Sinai lindor e deri në kufi me Kinën e Indinë në lindje të saj, ndërsa në verilindje ka kufi Kazakistanin, në veri Gjeorgjinë dhe në perëndim Detin Marmara. Pra në veriperëndim Lindja e Mesme fillon sapo kalojmë Urën e Gallatës në Stamboll dhe hidhemi për në anën e Anatolisë. Deti Mesdhe nga Çanakalaja e deri në Sinai, rrethon një pjesë të madhe të kufijve të këtij rajoni. Fundi i Rajonit ngjan me një çizme në pjesën e saj jugore ku gjendet Gadishulli arabik, e cila duket te Gjiri Persik sikur është e grisur sipër në majë dhe mbi të ka dalë i ngritur gishti i madh i këmbës. Ndërsa "shollën e çizmes" në fund të saj duket sikur e stolisin dy shtete: Jemeni dhe Omani, në brezin më jugor. Dihet historikisht se një pjesë e madhe e Lindjes së Mesme për herë të parë u pushtua rreth 325 vjet p.e.re nga Aleksandri i Madh, i cili së pari shkoi drejt anës së saj lindore në Afganistan e në veri të Pakistanit të sotëm dhe pastaj mposhti fuqinë më të madhe në rajon, persët e Darit, duke kapur metropolet e saj më të rëndësishme. Më pas, stërgjyshërit e rajonit tonë, shkuan nën komandën e tij më në perëndim, deri në Egjipt. Aleksandri u përpoq t'i bashkonte të gjithë popujt e Ballkanit dhe LM dhe më pas synonte të pushtonte perëndimin për ta bërë botën me një qeveri të vetme, ashtu siç e kishte mësuar atë Aristoteli, profesori i tij, i cili ia kishte dhënë këtë mësim si trashëgimi nga Sokrati dhe Platoni, dy mësuesit e tij. Më pas, nga koha e perandorit August e deri te Mark Aureli (periudha 14-180 pas Erës së Re), Deti Mesdhe u kthye në një liqen për Perandorinë Romake dhe, veç të tjerave, u pushtuan një pjesë e vendeve të LM si Galatia dhe Kapodakia në lindje të Turqisë së sotme dhe Palestina fizike me Gadishullin e Sinait dhe një pjesë e madhe e Egjiptit në Afrikë. Më pas, muslimanët e nënshtruan për disa shekuj një pjesë të madhe të këtij rajoni dhe mposhtën të krishterët bizantinë atypari. Më pas, dihet se ka pasur për arsye fetare një përplasje në Kryqëzatat mes popujve arabo-myslimanë dhe të krishterëve perëndimorë, kryesisht për arsye fetare, derisa në shekullin e 14-të, thuajse gjithë këtë rajon do ta nënshtronte dora-dorës perandoria osmane, për gati 5 shekuj, duke e shtrirë sundimin e saj me faza edhe në Cirenaikë, Numidi e Mauritani (Afrika veriore mesdhetare). 2. "Nëse ju do rishikoni ligjet tuaja për të lejuar qëndrimin dhe tregtinë e lirë të pronave të patundshme prej çifutëve jorezidentë në Palestinë, ne do t'ju lajmë të gjitha borxhet e Perandorisë." Kështu i pati thënë njëherë sulltanit ateisti khazar Teodor Hershli, babai i sionizmit, në një takim që vulosi pensionin e parakohshëm e të vështirë të Sulltan Abdylhamitit në fillimshekullin e 20-të në Selanik. Sulltani i habitur ndoshta mendonte se përse çifutët i kërkonin lejë për të pasur të drejtë të blinin këta shkëmbinj të tharë që posedonin palestinezët, me një çmim paraprak kaq të lartë sa borxhi otoman?! Osmanët i patën lejuar njëherë ata të hynin, kur çifutët sefardikë u dëbuan nga Spanja në fund të shekullit të 15-të, dhe ata dalëngadalë iu morën ekonominë popujve të tjerë, ashtu si edhe pushtetin politik pak më vonë. Gjithsesi, ai nuk e dinte se shkak ishte pikërisht nafta dhe mrekullia e saj energjetike. Po mbaronte epoka e avullit dhe qymyrit, po fillonte shekulli i naftës dhe gazit. Po punohej për motorin me djegie të brendshme dhe perfeksionimin e sistemit elektrik të tij. Edhe Troja hitite-dardane dikur, që mendohej se kaloi e para njerëzimin nga epoka e bronzit në epokën e hekurit në fillim të shekullit 12 P.E.Re, duke ruajtur sekretteknologjinë dhe lëndën e parë minerale për prodhimin e tij në kushte sekrete, e pësoi me një luftë 9- vjeçare derisa popujt që i kishin themeluar qytetet anatoliane të Smirnës, Efesit, Miletit -- jonianodorikët - e sulmuan Trojën për t'ia marrë atë sekret që ata e ruanin me fanatizëm (vërtet e besoni se paraardhësit tanë mund të rrëmbenin e luftonin për Helenën, një femër që zotërohej nga një burrë tjetër i pushtetshëm si Menelau?). Madje Akili doli në duel me Hektorin vetëm pasi siguroi një shpatë hekuri trojane, të dhuruar Ajaksit nga Hektori. Joniano-dorikët nuk e dinin që lënda e parë ishte dhé i gërmuar me përmbajtje hekuri dhe ata donin ta njihnin këtë xehe së bashku me teknologjinë trojane të përpunimit. Ashtu si vepruan trojanët me joniano-dorikët për të ruajtur sekretin dhe superioritetin me hekurin, edhe sulltani nuk pranoi kërkesën e sionistëve, duke e ndjerë se aty rrotull ata lakmonin diçka më të rëndësishme se tokat e Palestinës. Çifutët mobilizuan njerëzit e tyre të konvertuar në islam në Selanik dhe me paret e bankierëve dhe kryengritjet e shqiptarëve që luftonin për të drejtat e tyre kombëtare, u përmbys Abdylhamiti pas kryengritjes së Manastirit. Plani i dytë i çifutëve ishte të largonin armenët nga Palestina, të cilët nuk i blije dot lirë si palestinezët. Ishin përsëri xhonturqit e Selanikut ata që nxitën me një plan diabolik një gjenocid fetar të turqve mbi armenët më 1915-'17 dhe Porta e Lartë goditi edhe armenët e Jerusalemit si mbështetës financiarë të kryengritjeve, duke iu konfiskuar atyre pronat në favor të një shteti perandorak që shumë shpejt do të binte pas Luftës së Parë Botërore. Në këtë kohë arabët që u ngritën për liri dhe për të rimarrë kalifatin e vjedhur nga osmanët, u mashtruan keq nga zyrtari i lartë britanik, Lorenci i Arabisë, i cili në emër të qeverisë britanike iu kishte premtuar atyre se nuk do të lejohej formimi i shtetit të Izraelit nga ana e Britanisë dhe se përkundrazi, ata do të lejonin vetëm krijimin e Shtetit të Palestinës. Por më 1917 doli Deklarata Balfur, e cila njihte përpjekjet e çifutëve për të krijuar shtetin e tyre sionist në Palestinë. Kjo deklaratë u realizua me mbështetjen e Iluminatit britanik, shoqërisë okulte "Round Table" dhe nga drejtuesi i saj Lordi Alfred Milner i cili ishte një ndër njerëzit më të fuqishëm në botë. Janë këta sot që kanë kompanitë më të mëdha të naftës në SHBA dhe Britani. Izrael do të thoshte naftë, energji për Iluminatin me origjinë të lashtë albano- hitit që i lejoi bankierët çifutë të zotëronin energjinë e energjive, paranë. Meqenëse sulltani e donte për vete si trojanët hekurin, Iluminati britaniko-amerikan do të ngrinte aty një platformë rezervë për diversion, nëse shtetet e rajonit nuk do të ishin shumë lakmitarë. Shqiponja britaniko- amerikane ishte bërë pas kësaj me dy kokë: pushteti dhe paraja. Këtë të dytën e kishin çifutët, çmimi që do të paguhej prej tyre për t'u lejuar të ishin në treg, ishte krijimi i Izraelit. Çifutët nuk do të njihnin më përndjekje nga britanikët, siç kishte ndodhur për 2200 vjet rresht, qysh kur ata u mundën nga Roma në Luftërat Punike me Hanibalin e Hazdrubalin. Pra Izraeli është një shtet i ngritur nga Iluminati britanikoamerikan dhe bankierët çifutë ashkenazë mbi bazën e një historie të lashtë të hebrenjve, një pjesë e tyre ndoshta edhe mitike e legjendë. Hebrenjtë e parë të ardhur nga Mongolia ishin ezmerë dhe si pasardhës të Abra Khanit (më falni, Abrahamit), ata ishin semitë, si edhe arabët. Ndërsa shumica e çifutëve sionistë sot janë ashkenazë, biondë, shumica me hundën me kurriz, jo karakteristikë semitike, pasardhës josemitë nga mbretëria e fuqishme e khazarëve në Pontus, në shekullin e 10-të. Madje edhe dy Luftërat Botërore janë bërë për energjinë e LM dhe Rusisë. Gjermania dhe Britania, Rusia e Franca e kërkonin së bashku këtë energji me anën e së cilës kërkonin të sundonin botën. Gjermania, në miqësi me sulltan Abdylhamitin konfuz, kërkoi të dilte deri në Bagdad me hekurudhën Berlin- Vjenë-Trieste-Bosnjë-Mitrovicë- Kaçanik-Tetovë-Lugina e Vardarit- Selanik-Stamboll, e cila do e kishte fundin në Bagdad. Nga zemra e LM do të afrohej drejt Detit të Kuq dhe Afrikës dhe që nga ky territor do rivalizohej Rusia dhe Britania me Francën. Por çifutët kishin 3 dekada që po sundonin e kontrollonin nëpërmjet NY edhe financat e SHBA. Madje ata pas 150 vjet luftë me shtetarët amerikanë që mbështesnin idetë e themeluesve si T.Jefersoni, për ta pasur emisionin e parasë Kongresi dhe jo bankat private të NY, arritën më 1913 të krijonin Fed-in, bankën aktuale qendrore private në SHBA. Me influencën e tyre ata bindën Iluminatin amerikan të Skull&Bones të Yale, që SHBA të rreshtoheshin me ambiciet e Britanisë, Francës dhe Rusisë për të marrë së bashku arin e zi në LM, dhe t'u shpallnin luftë Boshtit Qendror, Gjermanisë dhe Austrisë që po sfidonin. Ndërsa 20 vjet më vonë, Hitleri që e dinte se Gjermania nuk fitonte ndaj Britanisë dhe Francës me revansh në LM, iu propozoi racës sunduese albano- dardane-hitite (dihet se Romën, Parisin dhe Londrën e ka themeluar Enea i Trojës) të Britanisë dhe SHBA që ata së bashku të kontrollonin energjinë: Hitleri të kontrollonte energjinë dhe gazin në Urale deri në Azerbajxhan (Baku) dhe ata të kontrollonin gjithë pjesën tjetër të energjisë në vendet e rajonit që nuk ishin nën administrimin komunist të Stalinit. Në këtë mënyrë, arsyetonte Hitleri, zhdukim komunistët, iu marrim barbarëve rusë këtë pasuri të madhe natyrore duke i shtyrë ata drejt lindjes nga kishin ardhur, dhe zonat perëndimore t'i boshatiste për zgjerimin e racës gjermane; kurse LM të kontrollohej nga britanikët dhe francezët. Hitleri dha si provë se ai nuk do të bënte gabimin e Kajzerit në L.I.Botërore për të investuar te flota detare, ku ishte e ndjeshme Britania, por te forcat ajrore dhe tokësore për të sulmuar BRSS. Por Hitleri i shpalli luftë njërës "kokë nga shqiponja" e Britanisë: bankingut çifut, i cili ndikoi edhe njëherë për shpartallimin e ëndrrës së gjermanëve për të rrëmbyer energjinë e Rusisë dhe tokat e saj të lira, të cilat mund të jenë të fundit në llogarinë e Iluminatit dhe qeverisë botërore për t'u shfrytëzuar prej tyre. 3. Dy sektorë ekonomikë janë sot që kanë rendiment shumë të madh në fitim: emisioni i parasë nga Bankat Qendrore dhe nafta. Dihet se kostoja për emisionin e parasë është kostoja e letrës ndërsa për naftën është kostoja e nxjerrjes dhe transporti. Emisioni qendror i parasë është arsyeja sipërane se përse bota sot po ndahet në katër sektorë ekonomiko-financiarë të integruar, sidomos në valutën e përbashkët me një emetues të vetëm privat qendror. Ndërsa nafta nuk krijohet nga kompanitë dhe ajo s'ka kosto, atë e ka krijuar Zoti dhe natyra për miliona vjet. Por vendet e LM që fituan lirinë e pavarësinë pas Luftës së Dytë, nuk e kishin kuptuar këshillën e Profetit Muhamet dhe sapo u forcuan pak, filluan të xhelozoheshin me fitimin dhe varësinë prej perëndimit dhe po kërkonin doradorës më shumë aksione për politikat e naftës. Ata ia shisnin këtë naftë në shumicë vendeve perëndimore, por këtë nuk e shikonin si një favor ndaj tyre, për t'i lejuar edhe ato vende të përfitonin me kompanitë e tyre. Kjo rriti rivalitetin mes perëndimit dhe vendeve më me ndikim brenda LM dhe Afrikës Veriore, pasi është një luftë për mbijetesë në sundim, dhe sa herë që çështja shtrohet kështu, sigurisht që fjalën e merr forca dhe armët. Gjatë kohës së Luftës së Ftohtë, edhe LM ra nën ndikimin e njërës ose tjetrës superfuqi. Me gjithë fitimet e mëdha, gjithë rajoni ngeli në nivelin e vendeve të Botës së Dytë ose të Tretë. Kur Shahu i Iranit tentoi ta bënte vendin e tij një fuqi sunduese rajonale në Gadishullin Arabik dhe në Detin Arabik e Gjirin Persik, ai u godit me Revolucionin Islamik në vitet '77-'78 të shekullit të kaluar dhe drejtuesit e rinj fetarë që e ruajtën atë ambicie sundimi, menjëherë u armiqësuan me Izraelin, i cili sigurisht që është një 'fëmijë i përkëdhelur' për Iluminatin britanikoamerikan që posedon kompanitë kryesore të naftës (shtatë motrat e Teksasit dhe BP e kurorës hanoveriane të Britanisë), sepse shqiponja s'funksionon tashmë pa dy kokë dhe Izraeli pikërisht për këtë u krijua. Por bashkë me këtë plan për një përfitim maksimal nga energjia, e cila do të thotë pushtet, si asnjëherë tjetër në histori pas Aleksandrit që vuri në jetë mësimet e Platonit dhe Lidhjes së Delosit, është zgjuar ëndrra për sundim botëror prej Iluminatit, paraardhësve dardano-albanohititë të Aleksandërit - si edhe prej bankierëve çifutë. Por synimi i drejtuesve arrogantë të Ligës Arabe arriti kulmin kur ata vendosën pas Luftës Iran-Irak, në sekret, për të mos e shkëmbyer më "arin e zi" me letrat e petrodollarit, por me flori. Kjo solli në lojë shtimin e forcës në rajon gjatë këtyre 20 vjetëve, pas Luftës së parë të anglo-amerikanëve me Irakun. Por pjesa më me interes, pas kësaj historie të shkurtër të momenteve kyçe në LM, do të jetë trajtimi me një shkrim tjetër mbi atë që ndodhi 3 vjetët e fundit, duke e trazuar së tepërmi këtë rajon dhe Afrikën Veriore: Pranvera Arabe dhe sidomos ngjarjet e fundit që mund të qëllojnë shumë të rrezikshme në Siri. II Projekti i Iluminatit albano-hitit për shtetin e Izraelit do të thotë naftë. Por Izraeli ka nevojë të ndjekë politika të forta sigurie i gjendur përballë kërcënimit panarab nga njëra anë, dhe nga ana tjetër nga kërcënimi gjeopolitik rajonal i Iranit shiit, pas rënies së Irakut. "Unë kam besimin e patundur se ajo që e quaj "Problemi izraelit" është një nga rreziqet që i kanosen jetës në Tokë. Ky rrezik udhëheq dy forcat e liga të luftës dhe të imperializmit - të cilat së bashku bëjnë kuçedrën me dy koka, që duhet vrarë". Këto janë fjalët e thëna në hyrje të librit të tij 'The Golem', prej autorit amerikan M.C.Piper, të shkruar në vitin 2007, libër i përkthyer edhe në shqip nën titullin "Rreziku nga lufta bërthamore". Më tutje autori e krahason armatimin me armët e shkatërrimit në masë të Izraelit me Golemin e mitologjisë çifute, duke thënë se: "Sipas legjendës së çifutëve, një rabin i famshëm bëri nga balta një krijesë që nuk kishte shpirt - Golemin - të cilin e çoi të luftonte dhe hante armiqtë çekë të popullit çifut në Pragë. Sipas legjendës - e cila frymëzoi më vonë Frankenshtainin e Meri Shelleit - Golemi u bë i pakontrollueshëm duke u kthyer në një rrezik edhe për vetë çifutët që e krijuan. Në fakt, në planetin tonë, ekziston në këto kohë moderne një Golem më i vërtetë dhe shumë i rrezikshëm. Ky Golem i bërë nga një mineral që njihet me emrin uranium - është arma "e shenjtë" izraelite e shkatërrimit në masë - siç e quan dhe themeluesi i Izraelit, David Ben-Gurion, ajo është burimi kryesor i andrallave të përhapjes së armëve atomike në planetin tonë të mbushur me mosmarrëveshje". Izraeli nuk kishte se si të ekzistonte në LM si çekan i Iluminatit, veçse duke u armatosur me armën e 'shenjtë' bërthamore. Ish-presidenti izraelit D.B.Gurioni dha dorëheqje i zhgënjyer nga Shtëpia e Bardhë në mandatin e Presidentit Kenedi dhe la si amanet krijimin e armës magjike të shpëtimit të Izraelit. Sot ky shtet i vogël me mbi 300 bomba nukleare dhe me shtretërit e lëshimit në çdo distancë, ka shumë prestigj ndër 7 vendet e Klubit Bërthamor. Më tej autori amerikan M.C.Piper shton në librin e tij se qysh pas sigurimit të armës bërthamore, "Izraeli ka marrë peng Shtetet e Bashkuara dhe Perëndimin - në të vërtetë të gjithë botën e qytetëruar - që ato t'u binden planeve të tij kombëtare dhe ndërkombëtare, të cilat i kanë rrënjët në botëkuptimin e vjetër racist dhe etnocentrik të sionizmit, si dhe në mësimet e lashta filozofike të ligjeve judaike, që njihen ndryshe si Talmudi." Madje Izraeli nuk ngurron të sulmojë hera-herës edhe "miqtë", ashtu siç sulmon armiqtë e vet. Ka mjaft prova për të besuar se sulmi i pajustifikuar izraelit mbi anijen zbuluese U.S.S Liberty më 8 qershor të vitit 1967, ku ka mbetur enigmë mospopullariteti i ngjarjes me 34 marinsa amerikanë të vrarë dhe qindra të hedhur në det, mund të ketë ndodhur si pasojë e frikës se ajo anije po kryente një mision përgjimi rreth programit tepër sekret bërthamor të Izraelit, në kohën e Presidentit L.Xhonson. Por ndryshe nga shtatë shtetet e pranuara bërthamore - ku pesë janë shtetet e njohura de jure nga Traktati i Mospërhapjes (Shtetet e Bashkuara, Rusia, Britania, Franca dhe Kina) dhe dy të tjerë që janë de facto shtete bërthamore jashtë këtij traktati (India dhe Pakistani) - Izraeli nuk ka bërë kurrë me dije dhe as ka pranuar të ketë statusin e një shteti bërthamor. Është ky armatim bërthamor i Izraelit që ka përshkallëzuar prej 10 vjetësh edhe rivalitetin bërthamor në rajon me Iranin. Armë bërthamore do të thotë superioritet dhe dominim, nisur nga kuptimi i thjeshtë që i bën filozofi francez Paskali historisë. Nga sa thamë, Pakistani është i vetmi vend musliman që zotëron armatim bërthamor, të realizuar nën drejtimin e Ali Bhutos, pakistanezit me origjinë ilire nga hundëzakët e Kafiristanit në Pakistan, për të cilën Kisingeri dhe gjeneral Z.ul Haku e dënuan atë me vdekje pas grushtit të shtetit. Sot është kjo familje në pushtet, e cila sapo mori pjesë në një takim dyditor në Moskë për gjeopolitikën, duke qenë kështu një kërcënim për NATO-n. Madje, njëra nga arsyet që u vra edhe Presidenti Kenedi ishte pikërisht amaneti i Gurionit. Sigurisht që regjisori i famshëm i Hollivudit, Oliver Stone nuk mund ta tregonte në filmin e tij të vitit 1993 'JFK' se heroi kryesor, ishprokurori i Qarkut të Nju-Orlinsit, Jim Garrison, kishte arritur në mënyrë private në përfundimin se, pas vrasjes fshihej pa asnjë dyshim shërbimi i Mosadit. 4. Pra duket se situata në LM është shumë e rrezikshme sot, për gjithë planetin tonë. Mund të jemi përpara një skenari të Armagedonit, luftës atomike. Kjo situatë degjeneroi pas një konflikti të gjatë, gati 23-vjeçar për sundim rajonal dhe supremaci në politikat e rajonit midis Iranit dhe Izraelit (nënkupto Iluminatit). Gjatë kohës kur në Teheran sundonte familja Pahlevi (1953-'79), këto dy shtete kanë pasur marrëdhënie realisht miqësore, pavarësisht nga deklarimet armiqësore, për shkak se Irani nuk bënte pjesë ndër popujt panarabikë si nga etnosi linguistikokulturor, ashtu edhe nga feja dhe Izraeli e mbështetnin kundër militarizimit të rrezikshëm të Irakut të S.Huseinit. Por tulla e fundit që duhet të shkelet sot për t'u sunduar rajoni dhe që të bjerë ylli i Iranit, është Siria. Irani e kupton mirë këtë, ndaj ajo ka deklaruar se po u sulmua nga NATO-ja Siria, ata do të sulmojnë me raketa Izraelin. Irani sot ka dy alternativa: ose të dorëzohet e ta heqë dorën e vendosur mbi 'malin e arit', ose të vdesë me nder përpara aleancës së Iluminatit me pushtet 4000 mijë vjeçar mbi planetin tonë, në aleancë me bankierët çifutë. Kjo do të varet nga vendimi i popullit pers, i cili është i vetmi popull në rajon që ka pasur vazhdimisht një standard të lartë qytetërimor në krahasim me popujt e tjerë të rajonit dhe rrallëherë është sunduar nga fuqitë e mëdha të kohës për periudha të gjata. Dinastia e parë perse ka qenë 2800 vjet para Kr. me Elamitët dhe më pas Medët. Gjithsesi, Izraeli e ka një thembër akili: territorin e vogël. Nëse Izraeli goditet nga një armë e vetme nukleare, atëherë ai nuk ekziston. Prandaj u ndërtua edhe sistemi antiraketë, më shumë për të mbrojtur Izraelin, sesa Evropën, nga ndonjë goditje e mundshme, sidomos prej Rusisë, Kinës dhe Pakistanit. Irani tashmë është vendosur nën një kordon të hekurt. I rrethuar nga të gjitha anët në perëndim e jugperëndim prej Irakut, Arabisë Saudite, Katarit, Omanit, në verilindje prej Afganistanit dhe në veriperëndim prej Turqisë që është anëtare e NATO-s, siguria e tij sot është shumë e kërcënuar. Irani ka një sipërfaqe me shumë male, rreth 1,65 milion km2 dhe një popullsi rreth 79 milionë banorë. Për nga rezervat e naftës territori i saj e rendit atë si vendin e parë në botë për gaz dhe të katërtin për rezervat e naftës. Madje më shumë sesa kundër Sirisë, daullet e luftës ka kohë që bien më shumë për Iranin. Në fakt, Siria dhe Irani nuk kanë kufi mes veti, pasi i ndan pjesa veriore e Iranit e banuar nga kurdët si edhe e militarizuar e kontrolluar nga NATO. Rusia ka kohë që i ka tërhequr trupat dhe nëndetëset e saj bërthamore nga Mesdheu sirian. Nuk dihet ende se si do të reagojë ajo ndaj goditjes ushtarake mbi Siri, e cila mund të fillojë këto ditë. NATO godet me simbole. Ndoshta është lënë data 3 shtator, dita simbolike e vitit 1939 kur çifutëria botërore dhe britanikët i shpallën luftë zyrtarisht Hitlerit. Në këtë rast, ka një paralelizëm mes Hitlerit dhe Bashar al Asadit, presidentit sirian. 5. Një nga studiuesit e shquar, profesori i universitetit të Yale në SHBA, iraniano-amerikani Trita Parsi, në librin e tij "The treacherous Alliance" (Aleanca e pabesë), i cili do të botohet shumë shpejt në shqip, deklaron për marrëdhëniet e ndera Izrael-Iran, se: "Antagonizmi i sotëm ndërmjet dy shteteve ka të bëjë më shumë me ndryshimin e balancës së fuqisë në Lindjen e Mesme, pas përfundimit të Luftës së Ftohtë dhe shpartallimit të Irakut në Luftën e Parë të Gjirit Persik, sesa me konfliktet e Revolucionit Islamik të vitit 1979. Megjithëse Revolucioni Iranian ishte një goditje për Izraelin, kjo nuk i ndaloi përpjekjet e shtetit sionist për të ndihmuar Iranin dhe për të përmirësuar marrëdhëniet e tij me qeverinë e Komeinit - si kundërpeshë ndaj armiqve arabë të Izraelit. Për ironi, kur liderët iranianë bënin thirrje për shkatërrimin e Izraelit në vitet 1980-të, Izraeli dhe lobi pro-izraelit në Uashington kërkuan që Shtetet e Bashkuara të mos shqetësohen shumë ndaj retorikës iraniane. Sot, edhe pse islamistët revolucionarë të Iranit nuk e kanë atë zell ideologjik si dikur në vitet 1980-të, gjërat kanë ndryshuar shumë. Qeveria iraniane nga ana e saj, ka ndjekur një politikë të dyfishtë gjatë gjithë kësaj periudhe: në vitet 1980-të, Irani u bë mbështetësi më i rëndësishëm rajonal i çështjes palestineze. Megjithëse Irani përpiqej të zbuste tensionet me Izraelin dhe të shfrytëzonte shtetin sionist për të rivendosur marrëdhëniet me Shtetet e Bashkuara si dhe të përdorte retorika të tilla që nuk shoqëroheshin me veprime aktive - interesi strategjik i Teheranit gjithsesi ishte në konflikt me kërkesat themelore të ideologjisë iraniane. Pas vitit 1991 përpjekjet e Shteteve të Bashkuara dhe të Izraelit për vendosjen e një rendi të ri në Lindjen e Mesme bazuar në procesin e paqes izraelitopalestineze dhe në izolimin e stërzgjatur të Iranit, bënë që interesat ideologjike dhe strategjike të Iranit të mbivendosen dhe Teherani për herë të parë vendosi të rreshtohej si kundërshtar i vijës së parë i shtetit sionist. Në këtë fazë, të dy, Izraeli dhe Irani shfrytëzuan ndikimin e tyre që të minonin iniciativat e politikës së jashtme të Shteteve të Bashkuara që ata i kishin gjykuar në favor të vendeve të tjera në rajon. Irani punoi kundër procesit të paqes, me frikën se mund të mbahej i izoluar nga rajoni, ndërsa Izraeli përpiqej të pengonte dialogun SHBA-Iran, kjo për shkak të frikës se ndoshta Uashingtoni do të tradhtonte interesat e sigurisë së Izraelit në qoftë se Irani dhe SHBA do të komunikonin me njëri-tjetrin. Deri tani ky arsyetim kishte mbisunduar në të dy kryeqytetet dhe po i hidhte benzinë zjarrit në rajon." 6. Nisur nga objektivi i kontrollit total të "arit të zi" prej arabëve, së pari ata u arsyetuan sipas ideve të një bashkimi të gjerë në nivelet politike të një organizimi panarabik e socialist totalitarist ba'athist, të strukturuar nga ideologët e politikanët e L.II.Botërore, sirianët Z.al Arsuzi, M.Aflaq dhe S.al Bitar, pararendësit e alevitit Hafëz al Asadit, babait të Basharit, nën frymën e të cilave u ngritën edhe parti të tjera në gati të gjitha vendet arabe me sunitë, me përjashtim të Iranit shiit; së dyti sipas skemës religjioze shumëshekullore të 'Vëllazërisë Muslimane' egjiptiane, 'Islami është zgjidhja'. Të dyja këto filozofi synonin për të absolutizuar vullnetin strategjik të popujve arabo-semitikë mbi gjithë popujt e tjerë. Zotërimi total i naftës prej tyre dhe synimi për ta shkëmbyer atë vetëm me rezervat botërore të arit, e solli çështjen te përdorimi i të gjitha mjeteve të mundshme, që nga diplomacia e presionit dhe aktivitetin e shërbimeve të sofistikuara sekrete, e deri te armët. Në fund të fundit të gjitha palët po luftojnë për të mos u sunduar nga pala tjetër, sepse nafta do të thotë sundim, me 'arin e zi' synohet të përfitohet gjithë 'ari i verdhë'. Gjithashtu, pasi të mbarojë nafta në rajon, ndoshta për 30 apo 40 vjet, tensionet aty do të bien. Problemi shtrohet nëse do të ketë njerëz. Nga ana e tyre çifutët, të cilët mendojnë se do të bjerë rëndësia relative para Iluminatit botëror kur të jetë mbaruar nafta dhe njerëzimi të fillojë të përdorë uraniumin a diçka tjetër për energji, duan të ndërtojnë një të ardhme të sigurtë për popullsinë e tyre. Bashkë me prishjen e unitetit panarab nëpërmjet pranverave arabe në vendet muslimane dhe futjen e disa prej tyre në luftë civile për arsyen e naftës, një plan tjetër i Izraelit mund të synojë të godasë për të kapur territore të reja, si gjithë Lartësitë Golan (ndoshta deri në Nil në perëndim) dhe nga ana tjetër të sundojë territoret e Jordanisë, Sirisë dhe Irakut, popujt e të cilëve mund të nënshtrohen nëse goditen Siria dhe më pas Irani. 7. Nga duhet t'ia mbajnë diplomacia dhe shteti shqiptar në këtë përleshje vigane globale? Duhet të ndjekim më shumë moralin apo interesin, duhet të ndjekim ndjenjat apo mbijetesën, historinë e përbashkët politike nën osmanët apo realitetin? Diplomacia u shërben interesave të popullit dhe etnisë kryesore të kombit tonë, shqiptarëve. Këtu sentimentet historike dhe religjioze, sigurisht që kalojnë nga elita dhe shumica në plan të dytë. Nëse shohim qëndrimin e disa vendeve arabe pas çlirimit të Kosovës, ato nuk e njohën një shtet ballkanik me popullsi absolute 'muslimane' "të NATOs", armikut të tyre. Po kështu janë sjellë me interesat tona gjeostrategjike edhe Rusia e Kina. Kështu që shqiptarët nuk kanë asnjë rrugë tjetër veçse të mos i kundërvihen Iluminatit albanohitit dhe bankierëve çifutë të Izraelit dhe sa herë të jetë e nevojshme, të dalin në krah të tyre. Rruga tjetër do të thotë dezintegrim, mosmirënjohje dhe vdekje për ne shqiptarët. Pra nuk gjykohet mbi moralin e luftës por mbi moralin e rreshtimit ndaj palëve dhe mbi logjikën e fitimtarit. Informacioni është pushtet dhe është i nevojshëm. Diplomacia e kundërt do të thoshte diplomaci e greminës.
(m.a/BalkanWeb)