Nje dite pa abone ne transportin publik kryeqytetas
Shqetesim tension nervozizem percmim veren kudo por sidomos ne fytyrat e personave qe perdorin autobusin per te qarkulluar brenda per brenda kryeqytetit. Qe prej tri ditesh shqiptaret jane detyruar te qarkullojne ne kryeqytet vetem me bileta jo me me abone edhe pse ky fakt ka renduar xhepat e tyre modeste.
Pezullimi i abonese per muajin nentor vec debateve dhe perplasjeve qe ka shkaktuar mes institucioneve pergjegjese ka irrituar ne mase edhe popullin shqiptar. Qytetaret ndihen jo vetem te zhgenjyer por edhe te pafuqishem per te gjetur nje zgjidhje dhe per ti thene njehere e mire stop vuajtjeve apo barrierave qe u krijohen hera-heres nga njerez te papergjegjshem qe kerkojne medoemos te ngecin topin diku te me i dobeti qe zakonisht eshte prehri i popullit.
Ndryshe nga nje muaj me pare stacionet e linjave urbane ne Tirane duken te zbrazura. Tek-tuk te ze syri ndonje person qe i drejtohet autobusit por fare rastesisht degjon qe teksa ai hipen dhe fatorino i kerkon leket per tu pajisur me bilete i pergjigjet Nuk kam para. Nuk dua te paguaj. Madje as nuk kam nder mend te zbres. Nga ana tjeter fatorino i cili paguhet per rolin qe kryen perpiqet ti mbushe mendjen zoterise qe te paguaje sepse ndryshe do ta zbrese nga autobuzi. Edhe pas bisedave miqesore nje burre rreth te 50-ave vazhdon te bertase i bindur qe nuk ka per te paguar.
Panorame e sikletshme por cuditerisht e vertete qe prej tri ditesh. Rasti i qytetarit nuk ishte i vetmi. Per here te pare edhe persona te tjere pohuan se kane zgjedhur kete menyre sjelljeje ne mungese te nje zgjidhjeje alternative. Shume prej tyre tregojne se nuk duan te krijojne konflikte apo te tregohen te paarsyeshem por eshte halli qe i con ata deri ne kete pike.
Punoj si pastruese dhe e kam rrogen 15 mije leke te reja. Kam tre femije. E kam te pamundur te paguaj 600 leke ne dite per dy bileta sepse me duhet te leviz dy here gjate dites me autobus duke qene se shtepine e kam larg tha Sanija qytetare.
Si zonja ka edhe shume te tjere madje edhe me keq...
Rastesisht takova nje mesoburre qe po qendronte diku ne nje cep te stacionit duke tundur koken para mbrapa. Te krijonte pershtypjen se po fliste me veten sepse askush tjeter nuk ndodhej prane tij. Tentova te bisedoja me te por ishte e pamundur se sapo i drejtova pyetjen filloi ti dridhej buza dhe te pertypte lotet qe per pak i rreshqiten ne faqe. Ai ankohej se nuk kishte mundesi te paguante sepse jetonte i vetem dhe nuk kishte as djem e as vajza per ta ndihmuar financiarisht.
Situata aktuale ne rruget e kryeqytetit shfaqet pothuajse e njejte. Njerez qe ecin ne kembe per te shkuar ne pune shkolle apo gjetke duke nxituar te ze syri kudo. Keta jane ata qe kane zgjedhur ecjen sportive si per te ngushelluar veten se kjo lloj gjimnastike u ben mire per trupin. Fatmiresisht gjate ketyre diteve moti ka qene i qendrueshem me diell i ka favorizuar ata per te ecur ne kembe dhe per te mbaruar punet e perditshme. Sic duket eshte zoti qe ka menduar edhe kesaj here per ta sepse sa u takon instancave qeveritare apo Shoqates se Transportit Qytetas qe ka percaktuar si zgjidhje te kesaj situate penalizimin e xhepave te qytetareve duket se perfundimi nuk do te gjendet njehere pernjehere. Zgjidhja e vetme eshte te lutemi se bashku qe te mos bjere shi...